Archive for the ‘ئه‌رشیڤی 1382’ Category

ره‌شه‌مه‌ی 82

05/03/2004

۱۳۸٢/۱٢/٢۸

به‌هار لێره‌دایه:

له پشت ئه‌م ده‌رگه، له پاڵ ئه‌م دیواره، له ناو ئه‌م كووچه…

ده‌لاقه‌كه‌ت ئاوه‌ڵا‌كه، به‌هار ئه‌ڕژێته ژووره‌كه‌ت!

                          له‌گه‌ڵ ده‌نگی خۆشی چرۆكانی ئه‌مڕۆ

                          له گه‌ڵ عه‌تری باڵی مه‌لی ئاینده

تێكه‌ڵ به ئاواتی تێر‌بوون له بۆنی به‌هار

                     چاوه‌كانتان رۆشن

                                  به‌هارتان پیرۆز!

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

زۆرم پێ‌خۆش بوو له هه‌موو دۆستانێ كه له ساڵی رابردوودا به سه‌ردانه‌كانیان و په‌یغامه‌كانیان كۆمه‌كیان كردووین، راسته‌وخۆ ده‌ست‌خۆشانه بكه‌ین، جا كه نه‌مان‌‌توانی، ببوورن! شه‌رمه‌نده‌ی هه‌مووتانین!

ئاواته‌خوازم هه‌موومان نزیك بینه‌وه له خۆشه‌ویستییه‌كانمان و له‌مسیان كه‌ین!

ئه‌و نووسراوه‌ی سه‌ریشه‌وه، فه‌رانه‌ك وه‌ڵامی داوه‌ته‌وه كه له وه‌ختێك‌دا بۆتانی ئه‌نووسم!

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

 

۱۳۸٢/۱٢/٢٦

 

رووناك عه‌زیزی‌پوور خوێند‌كارێكی پڕ جم و جووڵه‌یه!  هه‌رڕۆژ كه تێپه‌ڕ ئه‌بێ، پتر هه‌ست به دوور كه‌وتنه‌وه‌ی له‌و شتانه‌ی ئه‌كه‌م كه بۆخۆم له مێشكی‌دا ختووكه‌م‌ داوه!

هه‌رچه‌نده ناهومێدی له گۆڕان‌كاری و هه‌ستی پاڵه‌وانێتی و ئیحساسی وێران‌كردنی جیهان و سازكردنه‌وه‌ی دونیایه‌كی نوێ و بێ‌كاره‌سات له تایبه‌ت‌مه‌ندییه‌كانی زۆرینه‌ی تازه‌لاوانه به‌ڵام ئه‌م روانگه‌یه‌كی پڕخشوونه‌تی هه‌یه!

دوێنێ پێم وت بۆ ئه‌وه‌ی له قه‌زاو‌ه‌تی ئه‌وانی‌تریش ئاگادار بیته‌وه، ئاخرین نووسراوه‌كانت له وێبلاگه‌كه‌دا ئه‌نووسم! جا ئێوه‌ش بێ‌بۆچوون خواحافیزی لێ‌مه‌كه‌ن كه بۆچوونی ئێوه‌ی به‌لاوه زۆر گرنگه!

————————————————————————

( 1 )

سێبه‌ره‌كان به رووتی هاتن!

ئه‌وان شه‌ویان قووت داوه!

له سه‌ر رێی خۆیان‌دا

                      مه‌زرای وه‌رزێڕی پیریشیان سووتاندووه!

من بۆ ساتێ ئه‌خوێنم و

                             پرچم ئه‌که‌م به په‌رچه‌م!

ئه‌وان نازانن كه مه‌زراكان

كێڵگه‌ی چاوی فریشته‌كانن!

                      سێبه‌ره‌كان رووت و قووتن!

                      رووت‌تریش ئه‌بن!

ئاخ‌خ‌خ‌خ

ئاوریان‌دا

           چاومیان برد!

به‌ریان بگرن،

                    دووباره ئه‌خوێنمه‌وه…

له ده‌ستی خۆره‌تاو

                              خوێن ئه‌چۆڕێ!

ئه‌و كاته‌ تاریكه!

خه‌مه‌كان هه‌موو جه‌من

                                تاریكی رووڕه‌شه و

                                             ته‌نیایه!

                                            شیعر واله زیندانا…!

 

——————————————————————-

( 2 )

ئه‌گریم و

             گه‌وره ئه‌بم و

هه‌ناسه‌كانم رۆژێ لێواولێو ئه‌بن له

                                         تۆ!

وه له رێحان…

تۆ بار ئه‌كه‌ی و چركه‌كان و ده‌قیقه‌كان

                     بۆ كاتێ رائه‌وه‌ستن! و

به‌رد و كات

ئه‌و ئه‌هۆننه‌وه!

                   وه ئه‌ویش من!

وه له وه‌ها كاتێك‌دا

                           دیسانه‌وه گه‌وره ئه‌بم!

                           هێنده گه‌وره كه ده‌سته‌كانم

سه‌رلووتكه‌كان نه‌وازش كه‌ن!

وه ئه‌و ده‌مه له به‌ر ئاژاوه‌ی (با)

ئه‌و ته‌مێ ئه‌كه‌م!

                     وه پاییز و به‌هار ئاشت ئه‌ده‌مه‌وه!

ئه‌وسا بۆ ساتێ

                 تۆ بانگم ئه‌كه‌ی و منیش

                            ئارام و بێ‌ده‌نگ

                                              دێمه‌وه لات…!!!

 

**************************

 

۱۳۸٢/۱٢/٢٤

  هه‌ڵه‌بجه داوای هۆشیاریمان لێ‌ئه‌كات!

سه‌ر گۆڕه‌كان هه‌ڵبه‌نه‌وه

با بۆنی جامانه و عه‌تری مێخه‌ك

                        بۆگه‌نی ئه‌م فه‌زا ژه‌هراوییه بشواته‌وه!

                        بۆگه‌نێ كه له ژووری قێخاكانی وڵاتی نه‌هامه‌ت‌دا؛

(ئه‌وانه‌ی وا قسه‌كانیان بۆنی فرۆشتنی لێ‌دێ !)

                          پێشكه‌ش جه‌ماوه‌ر ئه‌كرێ!

(سیا)سه‌ت لێره هه‌مووی (سیا) و ئاكامی كاوێژی قسه‌ی زل‌پیاوانی گه‌وره‌وڵاتانی‌تره!

——————————————————————————————-

لێره كاتێ كه‌سێك شه‌هید ئه‌بێ، هه‌زاران خاوه‌ن په‌یدا ئه‌كا! له ئه‌مڕۆدا هه‌ركه‌سه ‌و له به‌رده‌م سه‌دان میكرۆفۆن‌دا، باسی ئازایه‌تی هه‌ڵه‌بجه ئه‌كات! جه‌ماوه‌ر سه‌رمه‌ست له باده‌ی رێ‌كه‌وتن…

گومانی تێدا نییه سه‌دان هه‌زار شه‌هید كه گیانیان له پێناو گه‌یشتن به ئازادی به‌خت كردووه به شادی نه‌ته‌وه‌كه‌یان، شادن…

به‌ڵام ئه‌وه‌ی كه حاشاهه‌ڵنه‌گره، ئه‌مه‌یه كه ئیمزاكرانی حوكمی فیدراڵییه‌ت بۆ كوردستانی باشوور( كه كه‌م‌ڕه‌نگ‌‌ترین نموونی داواڕه‌واكانی ئێمه‌یه!) نه به هۆی ئازایه‌تی و فره‌زانینی ئێمه، به‌ڵكوو به خاتر ته‌كمێڵ‌بوونی پازڵی سیاسه‌تی داڕژاوی ئه‌و وڵاتانه‌یه كه بۆخۆیان ئه‌ژدیهای هه‌زارسه‌ریان خه‌لق كرد و دواتر هه‌موو سه‌ره‌كانیان قرتاند!

فریو نه‌خۆین! گۆڕانكاری ته‌نیا كاتێ حه‌قیقییه، كه له ڕواڵه‌ت‌دا رووی‌نه‌دابێ! مادام ببین به خاوه‌نی ده‌سه‌ڵات و حوكمی هه‌موو جیهانیش، چون فكر هه‌ر فكری پێشووه و له روانگه‌كان‌دا ئاڵ و گۆڕێ رووی نه‌داوه، بازه‌م شتێ حاسڵ نه‌بووه!

ئێستاش، زیاتر له هه‌ر كات پێویستیمان به نه‌زاره‌تی جه‌ماوه‌ر هه‌یه كه ئیتر كه‌سانێ وا ئوستادی سواربوون به سه‌ر جه‌ریاناتی كوردستاندان، نه‌بن به پاڵه‌وانانی هه‌میشه دۆڕاو له ده‌ره‌وه و قاره‌مانانی ناوخۆ!

لێره قسه‌ی دوێنێ، ئه‌مڕۆ ئینكار ئه‌بێ! دوژمنی پار، ئه‌مساڵ ئه‌بێ به دۆست! ئه‌مانه له كاتێك‌دایه كه ده‌یان ساڵه له كونێكه‌وه مار گه‌ستووینی!

هه‌ڵه‌بجه مه‌دره‌سه‌یه! جێگای ده‌رس‌گرتنه له رابردوو! شه‌هیدان مامۆستان! له‌بیرمان نه‌چێ له كوردستان‌دا، ئیمكانی روودانی هه‌مووشتێ هه‌یه! بێ ته‌عه‌سسوب بڕوانینه رووداوه‌كان و بێ‌له‌به‌رچاو گرتنی جنسی هه‌وادارییه‌كانمان، بێینه مه‌یدان و پێش‌ڕوودانی كاره‌ساتی‌تر، بێ‌ته‌ئسیر گرتن له هه‌را و هووریای ئه‌وانه‌ی وا ته‌نیا قازانج و به‌رژه‌وه‌ندی خۆیان له‌به‌رچاوه، به‌ره‌و گۆڕان‌كاری ئه‌ندێشه‌یی هه‌نگاو بنێین!

سڵاو بۆ شه‌هیدانی هه‌ڵه‌بجه!

 

۱۳۸٢/۱٢/٢۱

 

روز زن و 8 مارس از نوع کردی!

چند روزی از 8 مارس گذشته است! امروزه به لطف انواع و اقسام دانش‌نامه‌ها و فرهنگ‌های اصطلاحات جامعه‌شناسی و … همگان امکان حفظ واژگان تخصصی این حیطه‌ها از دانش را پیدا نموده! و فیمینیسم از این جمله!

یکم – ملتی داریم لبریز از روشنفکر ( قیدها و مقیاس‌های شمارشی آنها هم باید چنان خودشان عجیب باشد!) و بسیار بیشتر از آنچه حساب می‌کنید! وضعیت حاکم بر هر جامعه‌ای تجلی و نمود افکار افراد آن جامعه است. حالا که صدای فریاد حق‌طلبی زنان جامعه بلند شده است چند نتیجه‌ی فلسفی را از آن استنباط نمودن میتوان!:

1- طبیعی است مادامی که حقی ضایع نشده باشد کسی از تباهی آن سخن نخواهد گفت پس لاجرم در کردستان (جایی که در آن زندگی می‌کنم و کاری به وضعیت دیگر مناطق ندارم! چون در این مواقع منتقدان خواهند گفت همه جا که همین حساب است و این جواب دندان‌شکن را هم تحمل نمودن نتوان!) حقوق اساسی و اولیه‌ی زنان و دخترانمان از جانب مردانشان سلب گشته است…

2- سلب حقوق زنان که دیگر از توطئه‌ی بیگانگان نبوده و از جانب اجانب و دشمنان ملت صورت نگرفته است! و این مورد به شدت داخلی می‌باشد! حاصل تفکر و اندیشه‌ی مردان کرد را در رفتارشان میتوان به سادگی مشاهده کرد:

همین کسانی که در روزهای این‌چنینی داد سخن از زن و حقوق از دست‌رفته‌اش می‌زنند خود هرگز به سخنانشان باور نداشته و تنها به علت ماندن در صحنه! افکار به شدت سنتی خود را به شکلی مدرن بیان می‌کنند! تنها تفاوت مردان تحصیل کرده‌ی امروزی فرم و شیوه‌ی زندگی آنها می‌باشد و کمترین تفاوت عقیدتی و اندیشه‌ای با پدرانشان را نمی‌توان وارد دانست: كه‌وا و پانتۆڵ جای خود را به کت و شلوار داده است و بس!!! سیستم فکری همان کپی افکار قرون وسطیی کرد غیرتی می‌باشد که هنوز هم خود را خداوندگار زن و دختر خویش می‌پندارد و هر گاه زنی را در هنگامه‌ی تأثیرگذاری در جامعه مشاهده نماید با ایراد انواع اتهامات سعی در به انفعال کشیدنش دارد!

پریروز ( سه‌شنبه 82.12.19 ) یکی از همکاران را در اوج ناراحتی وقتی به سخن گفتن واداشتم مرا از فاجعه‌ای آگاه کرد که نمونه‌اش هر روز هزاران بار در این سرزمین پر از نفرت تکرار می‌شود:

یکی از دختران دانش‌آموز دبیرستان قه‌ڵاجێ بر اساس مشاهدات خود و در حد دانش و آگاهیش مطلبی را در مورد دختران کرد و دغدغه‌هایشان برای روز جهانی زن و در حضور همه‌ی شاگردان قرائت می‌کند. در این نوشته به انتقاد از برادران خود به عنوان نمونه‌ای از مردان کرد پرداخته و افسرده از این‌که برای اثبات وجود خود او را با کتک و آزار روحی از ادامه‌ی روال عادی زندگی انداخته‌اند یکی از دلایل احتمالی بروز این وضعیت را رفتار ناشی از تأثیر اندیشه‌های مردسالارانه‌ی مذهب اکراد دانسته و از دوستانش می‌پرسد که آیا من اشتباه کرده‌ام یا واقعاٍ این‌گونه است! ایجاد سوأل در ذهن پس از بروز هر مشکل از اولین علایم انسان متفکر و اندیشمند است! اما گویی در اینجا ایجاد سوأل گناه، آن‌هم از نوع کبیره‌ی آن است! خانم معاون پس از شنیدن این موضوع شاگرد را از ادامه‌ی خواندن بازداشته و نوشته را گویی فتحی نموده باشد! برای روئیت دیگر همکاران به دفتر آموزشگاه می‌برد! چند تن از آقایان فی‌الفور و بدون درنگ شاگرد را با دفتر فرا خوانده و او را بازخواست می‌کنند به شکلی که او با تهدید وادار به اعتراف می‌‌شود!!!

_ ببخشید من اشتباه گفته‌ام!

خانم و آقای همکار تردید در مسائل را به جهت سستی ایمان! ممنوع می‌انگارند! همین افراد را بارها در حال موعظه و اندرز مردم به رعایت حال همسران و دخترانشان دیده‌ام…

دوم: همیشه اقشار مظلوم هنگامی که راه را برای رسیدن به آرزوهایی که هزارن سال و ده‌ها نسل در رسیدن به آن ناکام بوده‌اند می‌‌بینند چادر افراط را چنان بر خواسته‌هایشان میکشند که حقیقت را تا حد زیادی در زیر سنگینی سایه‌ی این افراط از دست رفته می‌بینیم! شک و تردیدی ندارم که حقوق زنانمان را در کریه‌ترین شکل و وسیع‌ترین حالت آن پایمال و لگدکوب کرده‌ایم! همیشه به خواهران و شاگردانم گقته‌ام که سخت‌ترین نوع شکنجه‌ی تاریخ ملت ما محکومیت به زن بودن است! و از سنگین‌ترین نوع تاوان‌ها می‌باشد! اما اگر همین زنان برای رسیدن به حقوق خود اینبار افکار زن‌سالارانه‌ی خود را به جبران سالیان از دست رفته‌ی زندگیشان بر جامعه حاکم نمایند تفاوتی با مردان استثمارگر نخواهند داشت! (سالار) یت در هر حال زشت و آکنده از نفرت است! زاینده‌ی زیردست و بالادست است! حاکم و محکوم را می‌سازد!

به هر حال هرگاه ازقطار شعاردادن پایین آمده و پیاده و پیوسته شناخت حقوق متقابل و متعاقب آن رعایت آن را طی‌طریق نماییم شاید نرم نرمک قادر به تغییر وضعیت بغرنج فعلی شویم وگرنه تسلسل است و دور باطل این وضعیت…!!!

ناگفته‌ها بسیار است و فریاد مادرم برای حضور سر سفره‌ی شام بلند شده است!

 

۱۳۸٢/۱٢/٢٠

  سپاس مامۆستا!

ئه‌نجومه‌نی سینفی مامۆستایانی پارێزگای كوردستان، له درێژه‌ی پشت‌گیری له به‌یانییه‌ی كۆتایی كۆبوونه‌وه‌ی ئیعترازی نوێنه‌رانی ئه‌نجومه‌نه سینفییه‌كانی ئێران له به‌ر مه‌جلیسی شۆرای ئیسلامی‌دا، مان‌گرتنێكی بۆ رۆژی سێ‌شه‌ممه 82.12.19 رێ‌خست كه به پشتیوانی سه‌رجه‌م مامۆستایانی پارێزگه‌ی كوردستان سه‌ركه‌وتنێكی به‌رچاوی به دواوه بوو.

له بازدیدی خوێندنگه‌كانی سه‌وڵاوا و مه‌ریوان له‌و رۆژه‌دا، یه‌كێتی و یه‌ك‌دڵی مامۆستایانی كورد له درێژه به چالاكی بۆ گه‌یشتن به مافه‌ڕه‌واكانیان له باری سینفییه‌وه بێ‌وێنه بوو…

له لایه‌ن ئه‌نجومه‌نی سینفی مامۆستایانی پارێزگای كوردستانه‌وه ده‌ست خۆشانه ئه‌نێرن بۆ مامۆستایان و به‌ڵێن ئه‌ده‌ین تا گه‌یشتن به داواكارییه‌كانمان كۆڵ نه‌ده‌ین و به‌رده‌وام و شێلگیرانه وه‌دووی مافه‌كانمان كه‌وین.

ئه‌نجومه‌نی سینفی مامۆستایانی پارێزگای كوردستان – حه‌وزه‌ی سه‌وڵاوا و مه‌ریوان

 

۱۳۸٢/۱٢/۱۸

 

8 ی مارس، پیرۆز بێت!

چه‌ندڕۆژی رابردوو به هۆی رێك‌خستنی كۆنگره‌ی زانستی (یادمانی شه‌هیدانی هه‌ڵه‌بجه به جه‌خت‌كردن له سه‌ر گۆڕه به‌كۆمه‌ڵه‌كان) نه‌م‌په‌رژا شتێ بنووسم!

دوێنێ 1382.12.17 له لایه‌ن ئه‌نجومه‌نی ئه‌ده‌بیی (به‌یان) كه له زانكۆی بووعه‌لی سینای شاری هه‌مه‌دان چالاكی ئه‌نوێنن، ئه‌م كۆنگره به‌ڕێوه‌چوو.

ئه‌مه‌ش راپۆرتی كۆتای كۆبوونه‌وه‌كه:

كات‌ژمێر 9،5ی سه‌رله‌به‌یانی به به‌شداری میوانێكی زۆر، له هۆڵی كۆبوونه‌وه‌ی دانشكه‌ده‌ی (علوم پایه) ی زانكۆی بووعه‌لی سینای هه‌مه‌دان كۆنگره‌كه ده‌ستی پێكرد. سه‌ره‌تا چه‌ند ئایه‌ت له قورئان خوێندرایه‌وه و ئه‌مجا په‌یامی زانكۆی بووعه‌لی سینای شاری هه‌مه‌دان له لایه‌ن دوكتۆر تاهیری‌نیاوه خوێندرایه‌وه. پاش ئه‌وان، به‌یانییه‌ی ئه‌نجومه‌نی ئه‌ده‌بیی (به‌یان) له لایه‌ن له‌یلا عه‌نایه‌ت‌زاده‌وه پێشكه‌ش كرا.

سه‌مفۆنی ئه‌نفال، پارچه مۆسیقایه‌ك بوو كه ئاسۆ مام‌زاده پێشكه‌شی كرد و دوا به دوای ئه‌و كاك حاته‌م حسه‌ینی، مامۆستای زانكۆی بووعه‌لی سینای هه‌مه‌دان له سه‌ر (ئاژاوه له كۆمه‌ڵگای جیهانی) ‌دا بابه‌تێكی پێشكه‌ش كرد.

دوكتور روئیا تلووعی به‌رهه‌مێكی له باره‌ی ژینۆسایدی كورده‌وه خوێنده‌وه و كاك جه‌لیل ئازادی‌خوا، (واقیعی وه‌رچه‌رخانی سیاسی و ژینۆسایدی هه‌ڵه‌بجه) ‌ی باس كرد.

دوای كاك جه‌لیل، وتاری كاك عه‌بدوڵڵا كه‌یخوسره‌وی به ناوی (مێژوو، بیره‌وه‌ری و سڕینه‌وه‌ی بیره‌وه‌ری) خوێندرایه‌وه.

خاتوو زڵێخا شێخانی شاهیدی زیندووی كیمیابارانی شاری سه‌رده‌شت بیره‌وه‌رییه‌كانی له‌م باره‌وه گێڕایه‌وه و به‌م جۆره

كات‌ژمێر 12.30ی نیوه‌ڕۆ كۆتایی به به‌شی ئه‌ووه‌ڵی كۆنگره هات و سه‌عات 2،30 ده‌قیقه به خوێندنه‌وه‌ێ به‌یانییه‌ی خوێندكارانی كوردی زانكۆكانی ئێران ده‌ستی پێ‌كرده‌وه. ئه‌مجا كاك بیهزاد خۆشحاڵی له باره‌ی (چه‌ندپاره‌بوونی كوردستان، ده‌ست‌پێك و ئاكام) قسه‌ی كرد و دوای ئه‌و، كاك دوكتۆر مورته‌زا جه‌وانمه‌ردی باسه‌كه‌ی به‌ ناوی (ژینۆسایدی كورده‌كان، تاوانی سه‌ره‌كی رژێمی به‌عسی ئێراق) پێشكه‌ش به‌شداربووانی كرد.

كاك ئه‌حمه‌د غولامی (ده‌روون‌ناسی ئوردوگا) و كاك ئه‌مجه‌د غولامی (مرۆڤ، بوونه‌وه‌ری یاده‌وه‌ری) یان خوێنده‌وه.

ئه‌مجا به‌ڕێزان دوكتۆر پیرۆت نوێنه‌ری پارتی دیموكراتی كوردستان و كاك پشتیوان عه‌سكه‌ری و كاك دیاری گه‌ڵاڵی نوێنه‌رانی یه‌كێتی نیشتمانی كوردستان له ئێران هاتنه سه‌ر سه‌حنه و به پرسیاری ئاماده‌بووان وه‌ڵامیان دایه‌وه!

منیش كه بۆخۆم موجری به‌رنامه‌كه بووم، له سێبه‌ری سه‌ری مامۆستا بوون و كوڕه مه‌لایه‌تی! ئه‌وه‌ی قسه بوو چه‌ند ساڵ حه‌زم لێی بوو و نه‌م كردبوو، هه‌ڵم ڕژاند و وتم (هر چه بادا، باد!) زۆر شتی تریش بوو كه جێگه‌ی وتنیان نه‌بوو!

قسه خۆشه‌كانی دوكتۆر پیرۆت و حاشییه‌كانی خۆم له سه‌ریان! با بمێنێ بۆ دواتر!!!

كات‌ژمێر 8 ی شه‌و كۆنگره‌كه كۆتایی هات و من كه تا ئێستا شتی وا سه‌ركه‌وتووم نه‌دیبوو!

8 ی مارسیش، قسه‌ی زۆرم هه‌یه بۆی! ئه‌ویش بۆ چه‌ندڕۆژی تر!

له‌و دیویش هه‌واڵی خۆش په‌یتاپه‌یتا به ده‌ستمان ئه‌گه‌یێ و له مه‌ریوانیش ئه‌م ئێواره هه‌ر ئه‌وه بزانن كه ئه‌وزاع قاراشمیشه!

 

۱۳۸٢/۱٢/۱۱

 

مامۆستا، خوێندنگه و زمانی كوردی!

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

زۆرجار كاتێ له ده‌فته‌ری خوێندنگه باس له سه‌ر “ته‌دریس به كوردی یا فارسی” دێته گۆڕێ، زۆربه‌ی نزیك به هه‌مووی مامۆستایان “فارسی” هه‌ڵئه‌بژێرن و وا ته‌وجیهی ئه‌كه‌ن كه گوایه زمانی “ره‌سمی” فارسییه و ئه‌م منداڵانه سبه‌ی ئه‌ڕۆنه زانستگه‌كان و ئه‌شێ هه‌ر له ئێستاوه به فارسی بپه‌یڤن كه دواتر بتوانن له مافه‌كانی خۆیان له زانستگه‌دا دیفاع كه‌ن! مامۆستایان له بیریان چووه كه بۆ مه‌سئه‌له‌یه‌ك كه ئیمكانی روودانی یه‌ك له سه‌ده و زۆربه‌ی خوێندكاران به هۆی جۆراوجۆر ناتوانن بڕۆنه ناو زانكۆكان، نابێ نیشانی شوناسی گه‌لێك بخه‌نه ژێر سێبه‌ری ره‌سمییه‌تی زمانی فارسی و مه‌ترسی گیركردنی زمانی خوێندكاران له داهاتوودا، ئه‌ویش ئه‌گه‌ر رووبدات!

له ئه‌نجامی وت و وێژ و پرسێ كه ساڵه‌هایه له‌م باره‌وه له گه‌ڵ مامۆستایان ئه‌نجامم داوه، ئه‌م خاڵانه‌ی خواره‌وه زۆرتر به‌ر‌چاو كه‌وتوون:

 - زۆرینه‌ی مامۆستایان له نووسین و خوێندن به زمانی میللی خۆیان بێ‌به‌هره‌ن!

 - مامۆستایانی كورد له كلاس‌دا به “فارسی” ده‌رس ئه‌ده‌ن! و ئه‌مه له حاڵێكدایه كه هیچ كه‌س ناتوانێ به‌ر له “ده‌رس‌گوتن به كوردی” بگرێ و هیچ “قانون”ێك له‌م بار‌ه‌وه كه‌س مه‌جبوور ناكات!

 - خانمه‌كان زۆرتر له پیاوه‌كان پێ به سه‌ر فارسی قسه‌كردن‌دا دائه‌گرن و شێلگیرانه‌تر دژایه‌تی خۆیان له ته‌دریس به كوردی ده‌رئه‌بڕن!

 - هه‌موویان به “له‌هجه‌”ه‌وه فارسی قسه‌ئه‌كه‌ن! و كاتێ پێیان ئه‌ڵێم كه میدیاكان هه‌ر هه‌موویان شه‌و و رۆژ به فارسی ئه‌دوێن و ئه‌نووسن ئه‌ویش به فارسی پاراو و چیدی پێویست ناكات ئێوه له مه‌ترسی فارسی فێر نه‌بوونی منداڵه‌كان‌دا بن، وه‌ڵامێكیان نییه!!!

 - هیچ ‌كه‌سیان “فارسی” قسه‌كردن و ته‌د‌ریس‌ به زمانی بێگانه بۆ مامۆستایه‌كی كورد به عه‌یب نازانن!

 - زۆربه‌یان رازین له كلاسه‌كانی بارهێنانی مامۆستایان بۆ نووسین و خوێندن به كوردی به‌شداری بكه‌ن!

به‌ڵام بۆخۆم “ته‌ئسیری دووزمانه بوون به سه‌ر دواكه‌وتنی ته‌حسیلی خوێندكارانی كورد”دا و رۆلی ئه‌و مامۆستایانه كه “ئاگاهانه” و “نائاگاهانه” بوونه‌ته عامیلی ئه‌م رووداوه، ئاوه‌ها شی ئه‌كه‌مه‌وه:

1-  سیسته‌می هه‌ڵبژاردنی ئه‌وكه‌سانه‌ی كه خوازیاری “مامۆستا”یه‌تین واته ئه‌و شته‌ی كه لێره پێی ئه‌ڵێن “گزینش” ته‌واو نییه و زۆربه‌ی كه‌سانێ كه ساڵانی پێشوو (له 7-6 ساڵ له‌مه‌وبه‌ره‌وه) له زانكۆكان و سه‌نته‌ری بارهێنانی مامۆستایان بۆ ئه‌م كاره هه‌ڵبژێردراون، زۆرتر له‌وه‌ی كه “تخصص”یان له‌به‌ر چاو بووبێ، “تعهد”یان گرتۆته نه‌زه‌ر و بۆیه به داخه‌وه فره‌یه‌ك له مامۆستایانی ئێستا، له باری “علمی”یه‌وه كه‌میان هه‌یه. كه وا بوو كه‌سێ كه بۆخۆی باش ئه‌زانێ جێیه‌ك كه ئه‌و لێی دانیشتووه، له حه‌قێقه‌ت‌دا جێی ئه‌و نییه و ئه‌بێ خاوه‌نی خۆی له سه‌ری دانیشێ، ئاماده‌یه هه‌ر كارێكی پێ‌بسپێرن، بێ سێ و دوو ئه‌نجامی بدات و ئازایه‌تی ئه‌وه‌ی نییه كه ته‌نانه‌ت قانوونیش به باره راسته‌كه‌ی‌دا حاڵی ببێ! و بۆیه له ئه‌نجامی “ریسك”ی! بارهێنانی خوێندكاره‌كانی به “كوردی” خۆئه‌پارێزێ و حازر نییه “دردسر”! بۆ خۆی ساز كا!!!

2-  كاتێ خوێندكارێكی كورد، ئه‌چێته زانستگه‌ له گه‌ڵ شتانێكدا رووبه‌ڕوو ئه‌بێ كه هه‌رگیز نه‌یدیوه: تێكه‌ڵی كلاسه‌كان (دانیشتنی كچ و كوڕ له یه‌ك كلاس!)، ئازادی زۆرتر له ناوچه‌كه‌ی خۆی له هه‌موو بوواره‌كان‌دا، وه‌زعی ئابووری له‌بارتر و ده‌ست ته‌نگی كه‌متر و خولاسه دیتنی وه‌زعێكی زۆر باشتر له‌وه‌ی ساڵه‌های ساڵ له‌گه‌ڵیدا ژیاوه و دیویه‌تی… ئه‌مه له‌لایه‌ك و نه‌گه‌یشتنی زۆربه‌ی خوێندكاران به ئه‌و شته‌ی كه به “ثبات شخصیت”یان ناو بردووه له لایه‌كی‌تر، ئه‌بێته هۆی گوم كردنی ده‌ست و پێیان و ئاماده‌ن هه‌ر شتێ قه‌بووڵ كه‌ن! له‌م به‌ینه‌دا زۆرێ له “نه‌بوونی”یه‌كان و كه‌م و كورتییه‌كان ئه‌خه‌نه مل “دواكه‌وتوویی فه‌رهه‌نگی” گه‌له‌كه‌یان! و ئیتر كه‌متر حازر ئه‌بن به پێی فه‌رهه‌نگی خۆیان بجووڵنه‌وه! حه‌ز كه‌ین و حه‌ز نه‌كه‌ین! حه‌قیقه‌ت ئه‌مه‌یه كه خوێندكاره كورده‌كان، له‌م حاڵه‌ته‌دا تووشی “سكته”یه‌ك ئه‌بن كه دیارده‌كانی چه‌ند‌ساڵ‌تر خۆیان نیشان ئه‌ده‌ن… جا كه‌سێكی وا، سبه‌ی وه‌كوو مامۆستا له سه‌ر كلاسێكدا حازر ئه‌بێ كه ئاوێنه‌ی ژیانی رابردووی خۆیه‌تی و چون ئێستا “نقد”ی ئه‌كاته‌وه و به باشی نازانێ! هه‌وڵ ئه‌دا له رووی ئه‌و زانیارییانه‌وه كه تازه پێی گه‌یشتووه، منداڵه‌كان بار بێنێ. تا ئێره شتێكی خراپ رووی نه‌داوه… نوێخوازی و نه‌قدی خۆت و … “فی‌النفسه” باشن، خراپی له‌وێدایه كه ئه‌مان خراپ تێگه‌ێشتوون!

3-  مامۆستایه‌ك له به‌رچاو بگرن كه “عه‌ره‌بی” به خوێندكارێكی كورد ده‌رس ئه‌دا ئه‌ویش به زمانی فارسی! یانێ ئه‌م خوێندكاره زمانێكی بێگانه، به زمانێكی بێگانه‌ی‌تر فێر ئه‌بێ… جا بێ و سه‌ركه‌وه! تائێستا لانی‌كه‌م، بۆخۆم پاش ساڵه‌های ساڵ نه‌مدیوه مامۆستایه‌كی زمانی ئینگلیزی یان عه‌ره‌بی (كه لێره بۆ ماوه‌ی 7 ساڵ له خوێندنگه ناو‌ه‌ندی و دواناوه‌ندییه‌كاندا ئه‌گوترێنه‌وه) به كوردی ده‌رس بدات و ره‌نگ‌دانه‌وه‌ی ئه‌م كاره زه‌عفی به‌رچاوی منداڵه‌كانه له‌م ده‌رسانه‌دا!

4-     باسه‌كه درێژ و تێكه‌ڵیش بوو! له چه‌ند كه‌لیمه‌دا، “لێره خۆمان كوردیمان قه‌ده‌غه كردووه”…



تێبینییه‌ك:

یه‌كێ له تایبه‌تمه‌ندییه‌كانی وێبلاگ‌نووس بوون، ئازایه‌تییه له نووسیندا! به‌م مانا كه هه‌م ئازاو زوو بنووسێ و هه‌م له‌وه هه‌راسی نه‌بێ كه به دڵ هه‌مووان بێ. جا كه وا بوو ئاساییه له نووسراوه‌كاندا (كه پێدا چوونه‌وه‌یان كاری زۆر ئه‌بات و وه‌ختیش نییه!) هه‌ڵه‌ی ئیملایی تێدا بێ! و ئه‌مه‌ش شازترین تایبه‌تمه‌ندی وێبلاگێرێكه كه ترسی له هه‌ڵه به‌و جۆره‌ی كه رۆژنامه‌نووسێ هه‌یه‌تی، نییه و جیاوازی رۆژنامه‌گه‌ری و وێبلاگ‌نووسی له ئاوه‌ها شتانێكدایه!

 

۱۳۸٢/۱٢/۸

 

فارسی نازانی؟! ئه‌ی چۆن مامۆستایێكی؟؟؟!

شوێن: خوێندنگه‌یه‌كی دواناوه‌ندی كچانه‌ی سه‌وڵاوا

كات: پاییزی 1379

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

كه چوومه ناو كلاس، به پێی ره‌واڵی هه‌موو ساڵێ، به خوێندكاره‌كانم راگه‌یاند كه له دوو شت بێزارم و ته‌حه‌ممولی ناكه‌م:

یه‌كه‌م ئه‌وه كه كاتێ دێمه ناو كلاس، له به‌ر پێم هه‌ڵسنه‌و‌ه! و دووهه‌م ئه‌وه كه به فارسی قسه بكه‌ن! هێشتا قسه‌كه‌م ته‌واو نه‌كردبوو كه كچی هاوكارێكم، هه‌ڵسایه سه‌ر پێ و به چاشنی بزه‌یه‌كه‌وه وتی:

” ببخشید مگه شما فارسی بلد نیستید؟!”

پرسیم: تكایه به كوردی دووپاتی كه‌رۆ چون حاڵی نه‌بووم! هه‌موو خوێندكاره‌كانم كه له زمان شاگرده‌كانی ساڵانی پێشوومه‌وه كه‌م و كورت له عاده‌ته‌كانم ئاگادار بوون، دایانه ره‌گباری پێكه‌نین و وتیان:

“روئیا، به كوردی بپرسه!’

روئیاش كه سه‌ری لێ‌شێوابوو و ناڕه‌حه‌تیش بووبوو لێی‌دا چووه ده‌ره‌وه و حاڵه‌تی قینی به خۆیه‌وه گرت! راوه‌ستام تاكلاس ته‌واو بوو و چووم روئیام له گۆشه‌یه‌كی حه‌وشی مه‌دره‌سه دۆزییه‌وه و ده‌ستم گرت! قسه‌كانم هێشتا به باشی له بیره:

“رۆڵه گیان! فه‌لسه‌فه‌ی وجوودی زمان، له جه‌له‌ساتی داهاتوودا به درێژی باس ئه‌كه‌ین، به‌ڵام ئه‌مه بزانه ناشیرین‌ترین كارێ كه كه‌سێ ئه‌توانێ ده‌رهه‌ق به گه‌له‌كه‌ی ئه‌نجامی بدات، خزمه‌ته به فه‌رهه‌نگی بیانییه‌ك كه به فه‌رهه‌نگ و زمانی ئێمه گاڵته ئه‌كات!…”

خولاسه، چه‌ند رۆژ به جێی كلاس‌داری، باسی زمان و چۆ‌نێتی پاراستنیم كرد و ئه‌مه بوو به بنه‌مای سوننه‌تێ كه هه‌موو كلاسێ، 15 ده‌قێقه‌ی ئاخری، ته‌رخان ببێ بۆ فێركاری نووسین و خوێندنی كوردی! خۆش‌ترین به‌شی رووداوه‌كه ئه‌مه بوو كه له‌مه‌به‌دوا له‌م خوێندنگانه‌دا هه‌ر مامۆستایێك شاره‌زایی به سه‌ر زمانی كوردی‌دا نه‌بوایه، حه‌یسییه‌تی ئه‌چووه ژێر پرسیاره‌وه!

پاش ساڵێ كه ئیتر روئیا بڕوای پێ‌كردبووم و ئه‌یزانی كه مه‌به‌ستم له ته‌دریس به كوردی، نه ته‌عه‌سسوب، به‌ڵكوو ته‌عه‌ههودێكه كه لازمه‌ی درێژه‌ی ژیانی شه‌رافه‌تمندانیه، ئاخری ساڵ نه‌فه‌ری ئه‌ووه‌ڵی ئه‌زموونی كلاسی كوردی ده‌رهات! روئیا ئه‌مه چه‌ند ساڵه به هۆی ئینتقالی باوكی بۆ شاری سنه، نیشته‌جێی ئه‌وێیه و خه‌به‌رم لێی نییه! به‌ڵام هیوادارم كاریگه‌ری ئه‌وێ له سه‌رێ هێنده نه‌بووبێ كه كوردی قسه‌كردنه‌كه‌ی به زه‌عف بزانێ (شتێ كه ئێستا مۆده!)

نووسراوه‌ی داهاتووم، باسه له سه‌ر وه‌زعی بۆچوونی مامۆستا كورده‌كان له به‌رابه‌ر فێركردن به زمانی كوردییه‌وه، ئه‌رێ یا نه؟ درووست یا غه‌ڵه‌ت؟ باش یا خراپ؟ …

 

۱۳۸٢/۱٢/٧

 

 شه‌كره سێوه، شه‌كره سێو…

بۆشاییه‌كان له ناو بافتی ئیجتماعی كۆمه‌ڵگای كورده‌واریدا، هێنده زۆر و به‌ر چاون كه ناوبردنیان له ژمار نایێ!

جا هه‌ر كات كه‌سێ هاتبێ به حه‌سابی ده‌رده‌وڵاته‌وه، ئاخه‌كانی هه‌ڵكێشابێ و ده‌رده‌كانی هه‌ڵڕژاندبێته ده‌ره‌وه، ئازا و نائازایانه، تاقمێكی لێ په‌یدا بووه و قافییه‌یه‌كی تیكراریان بۆ هێناوه‌ته‌وه: “د‌ه‌ی ئه‌گه‌ر راست ئه‌كه‌ی و مه‌به‌ستت ئه‌مه و ئه‌وه نییه، ده‌رمانیش له ئه‌نگۆ! زوو كه بڵێ!” جا كه وا بوو و به تێكه‌ڵ‌كاری، شته‌كانمان كرد به كڵافی بێ سه‌ر و بن، كار گرێ ئه‌خوا! له هه‌ر كوێیه‌ك كه به‌ده‌وییه‌ت ره‌د كرابێ و ئه‌قڵانییه‌ت تۆزێكیش بێ، دیارده‌كانی به سه‌ر كۆمه‌ڵ‌گادا كێشابێ و له ئاوه‌ها حاڵه‌تێك‌دا، به خۆشحاڵییه‌وه له ره‌خنه‌كان پێشوازی ئه‌كه‌ن و به رێزه‌وه ئه‌ڕواننه خاوه‌نه‌كه‌ی چون هیچیش نه‌بێ ئه‌و كه‌سه‌ی له وه‌زعییه‌تی ئێستا ناڕازی بێ، كاربه‌ده‌ستان هان ئه‌دا بۆ دۆ‌زینه‌وه‌ی رێگه‌ی تازه و ئاكامیشی ته‌جاوزه به ئه‌و شتانه‌ی ئێسته هه‌ن بۆ داهێنانی نوسخه‌یێكی تازه‌تر و كه‌م‌نه‌قس‌تر له‌وه‌ی پێشوو!

 شتێ كه بووه به ده‌ردی بێ ده‌رمانی كوردی ( مار گزیده! ) ئه‌وه‌یه كه كه‌سانێ له ته‌غییر و ته‌بدیل زه‌ره‌ر ئه‌كه‌ن كه بوونیان له مانه‌وه‌ی وه‌زعییه‌تی ساكنی ئه‌مڕۆدا ئه‌بینن و و‌ه‌ك ماسی بێ ئاو ژیانی مه‌حاڵه، ئه‌مانیش به داهاتنی دۆخێكی نوێ و جیاواز له ئه‌مڕۆ باریان ئه‌كه‌وێته لاری و سه‌ر ئاخوڕه‌كه ون ئه‌كه‌ن…!!!

له كورده‌واری‌دا، كه‌س یا كه‌سانێ هه‌ن كه له هه‌ر حاڵه‌تێك‌ و له هه‌ر هه‌وایه‌ك‌دا، به هۆی نه‌بوونی بۆچوونی سه‌ربه‌خۆ و شه‌خسییه‌تێ كه شیاوی ئینسانێكی باشه‌ره‌ف بێ، له هیچ كارێك بۆ گه‌یشتن به مه‌به‌سته‌كانیان (كه له ته‌به‌قه‌به‌ندی نیازه‌كان‌دا، له ناو نیازه حه‌یوانییه‌كان‌دا دانراوه!) خۆناپارێزن و ئه‌مڕۆ سه‌ڵته‌نه‌ت ته‌ڵه‌بن، سبه‌ی ئیسلامی و دووسبه‌یش جلی دیمۆ‌كراسی له به‌ر ئه‌كه‌ن!

كه وا بوو، ته‌بیعییه ئه‌م كه‌سانه كه هه‌موو حیسسێكی ئینسانییان له پای گه‌یشتن به نیازه هاوبه‌شه‌كانی ئینسان و حه‌یوان قوربانی كردووه، ناتوانن به‌ربه‌ره‌كانێیه‌كی ئینسانیشیان له به‌رابه‌ر رایه‌ك‌دا ببێ كه له خاوه‌ن ئه‌ندێشه‌كانه‌وه ساتیع بووه و له زووترین كات‌دا ده‌ست ئه‌ده‌نه هه‌ر كارێك بۆ به‌رگری له بڵاو‌بوونه‌وه‌یان و له‌م به‌ینه‌دا تابعی هیچ پرنسیپێك نین و هه‌ر كارێ به خۆیان به ره‌وا ئه‌زانن!!!

 هه‌موو ئه‌م قسانه بۆ ئه‌وه بوو ئه‌م چه‌ند دێڕه‌ی خواره‌وه باش‌تر ده‌رك ببن:

-    به‌ره‌ی تازه‌پێگه‌یشتوو، له لایێكه‌وه میراس‌داری ئه‌زموونێكی درێژ و پڕقوربانین و له سه‌رێكیشه‌وه ئاگادارن له‌و جه‌ریانه فیكری و ئه‌نێشه‌ییانه كه له دنیای بیر و وڵات‌داری‌دا‌ هاتونه‌ته ئاراوه و به‌م حه‌سابه، چه‌ند هه‌نگاو له نه‌یاره‌كانیان له پێشه‌وه‌ن! و ستارتی راكردنێكی توندیان لێ‌داوه و هیچیش ناتوانێ راگیریان بێ!

-    زه‌مانی ئه‌وه تێ‌په‌ڕیوه كه به بوختان و توهمه‌تی بێ‌به‌ڵگه، خاوه‌ن ئه‌ندێشه‌ موخالیفه‌كان له مه‌یدان به‌ده‌ر بكرێن! هاوكات له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌دا كه ده‌سه‌ڵات‌داران و بێ‌ده‌سه‌ڵاته‌ مودده‌‌عییه‌كان! خاوه‌ن كه‌ره‌سه‌ی پڕوپاگه‌نده و ته‌بلیغاتین، ئه‌ندێشمه‌نده‌كانیش بوون به ساحێبیان و چیدی به‌ شێوه دایناسۆرییه‌كان ناتوانن به‌ریان بگرن مه‌گه‌ر كاتێ كه شێوه‌هایه‌كی تازه بدۆزنه‌وه كه ئه‌ویش به‌م وه‌ز‌عه له به‌هره‌ی هۆشی، مه‌حاڵه!…

درێژه‌ی به‌حسه‌كه بمێنێ بۆ دواتر! با عه‌لی مه‌ردان بخوێنێ:

                                                     شه‌كره سێوه، شه‌كره سێو…

 

۱۳۸٢/۱٢/٤

 

ماڵ‌ئاوا خوێندنگه تا…

به هۆی (مه‌ئمورییه‌تی ته‌حسیلی)یه‌وه، بۆ ماوه‌ی چه‌ند مانگ دوور ئه‌بم له خوێندنگه و تا ئه‌و كاته مه‌جبوورم هه‌ر حه‌فته جارێ سه‌ربه‌م له منداڵه‌كان و به ته‌مای ساڵی داهاتوو بمێنمه‌وه!

به‌م حه‌سابه، باشتر ئه‌مپه‌رژێ بنووسم و سه‌رم چۆڵ‌تر ئه‌بێ بۆ بیر كردنه‌وه له‌و شتانه‌ی ساڵه‌هایه وه‌ختی بیركردنه‌وه‌یانم نییه!

ئه‌مه دوای شه‌ڕێكی زۆر له‌گه‌ڵ خۆم رووی‌دا كه ئایا ئه‌شی بڕۆم یان نه؟ وا بزانم به‌م جۆره باشتر بتوانم خۆم ئاماده كه‌م بۆ به‌ڕێوه بردنی ئه‌ركه‌كان له داهاتوودا…

به‌هه‌ر حاڵ ئه‌زموونێكی تازه‌یه و ته‌حه‌ممولی خۆم تاقی ئه‌كه‌مه‌وه له‌ دوور كه‌وتنه‌وه له‌و شتانه‌ی عاده‌تم پێیان گرتووه…

 

۱۳۸٢/۱٢/۱

 

هه‌واڵێكی ناخۆش له ژاوه‌رۆوه!

ژاوه‌رۆ ناوچه‌یه‌كی به‌ربڵاوه كه ژماره‌یه‌كی زۆر دانیشتووی هه‌یه و به‌شێكی سه‌ر به‌ مه‌ریوان ( ئێستا ئیتر به‌شێكه له شارستانی سه‌وڵاوا!) و به‌شێكی‌تری سه‌ر به سنه‌یه. خه‌ڵكی ژاوه‌رۆ هه‌ورامی زمانن و ناوچه‌یه‌كی خۆش له باری ته‌بێعییه‌وه و كۆن له باری ته‌ئریخی‌یه‌وه‌یه!

(ژنێن) یه‌كێ له گونده‌كانی ژاوه‌رۆی مه‌ریوانه كه450 ماڵه و ژماره‌ی دانیشتووانی 2250 كه‌سه. خوێندنگه‌ی كۆتایی و ناوه‌ندی و دواناوه‌ندی له (ژنێن)دا دامه‌زراوان و به‌م پێیه 6 خوێندنگه‌ی كچانه و كوڕانه له‌وێدا فه‌ععالن!

به داخه‌وه شه‌وی شه‌ممه رێكه‌وتی 82.11.24 كه‌س یا كه‌سانێ ده‌مه‌و به‌یانی ئه‌ڕۆنه ناو حه‌وشه‌ی خوێندنگه‌ی دو‌ا‌ناوه‌ندی (ژنێن) و به بێنزین خوێندنگه‌كه ئاگر ئه‌ده‌ن كه له ئاكام‌دا هه‌موو وه‌سیله و ماڵی ئه‌و خوێندنگه‌یه ئه‌سووتێت كه له ناویان‌دا ده‌سگای فتۆكۆ‌پی كه چه‌ند هه‌فته بوو سنرابوو، تله‌ڤزیۆن، ڤیدیۆ، كتێب‌خانه‌، به‌ڵگه‌نامه‌ی ته‌حسیلی خوێندكاره‌كان و خولاسه‌ی بكه‌مه‌وه به گوێره‌ی فه‌رمایشی دۆستانی مامۆستای ئه‌و ‌ مه‌دره‌سه، زیاتر له 2،800،000 تمه‌ن خه‌ساره‌تی ماددی به خوێندنگه‌كه گه‌یشتووه! و له‌وڕۆژه‌وه خوێندكاران و مامۆستایان به هۆی ته‌عتیلی ئیجبارییه‌و‌ه ماڵنشین بوون!

له ته‌ماسێكدا كه دۆستانی مامۆستا ( هه‌رچه‌ند دێریش بوو!) له‌گه‌ڵمدا بوویان له وه‌ڵامی هۆكانی ئه‌م رووداوه، د‌‌وو بۆچوونی جیاوزیان بوو:

- زۆربه‌ی مامۆستایان و خه‌ڵكی ناوچه له‌و بڕوایه‌دان كه خوێندنگه‌ی (ژنێن) بووه به قوربانی جه‌ریانیاتی هه‌ڵبژاردن! و به‌و بۆنه‌وه كه مودده‌عی ئه‌سڵی هه‌ڵبژاردن، ئاغه‌ی كه‌ریمی (كه پێشتریش 4 ساڵ نوێنه‌ر بووه له ده‌وره‌ی چواره‌می مه‌جلیس‌دا) خۆی خه‌ڵكی (ژنێن)ه و هاوكات له‌گه‌ڵ هێرشی لایه‌نگرانی نوێنه‌ری ئێستا كه ره‌ددی سه‌لاحییه‌ت كراوه! بۆ سه‌ر بنكه‌ی ته‌بلیغاتی ناوبراو، هه‌مان شه‌و ئه‌م كاره‌ساته رووی داوه!

- ده‌سته‌ی دووهه‌م له‌و بڕوادان كه رقه‌به‌ریایه‌تیی بنه‌ماڵه‌كان كه له‌و ناوچه‌دا پڕڕه‌نگه، عامیلی ئه‌سڵی رووداوه‌كه‌یه به‌م مانا كه به هۆی دژایه‌تی ده‌سته‌یه‌ك له گه‌ڵ مامۆستایان یان كه‌سێكیان، ده‌ستیان داوه‌ته ئه‌م كاره كه‌سیفه … هه‌ر له هه‌مان رۆ‌ژانه‌دا و به فاسڵه‌ی دوو سێ رۆژ، به سه‌دان دار گوێز بڕاونه‌ته‌وه و سووتێنراون! ماڵی دووان له مامۆستایانیش كه‌وتووه‌ته به‌ر په‌لامار و رووتیان كردۆته‌وه!

هه رجۆرێ كه بێ، ئه‌وه‌ی جێگای سه‌رنجه زه‌مان و مه‌كانی رووداوه‌كه‌یه: جێگه‌یه‌ك كه شوێنی له دایك‌بوونی یه‌كێ له پاڵێوراوانی هه‌ڵبژاردنی مه‌جلیسه و زه‌مانێك كه پاڵێوراوان له ئه‌وجی كێ‌به‌ركێی هه‌ڵبژ‌اردن‌دا، هیچ پرێنسیپێك ره‌عایه‌ت ناكه‌ن و هه‌ر كارێكیان لێ به ر دێ!

من كه هیچێ ناڵێم و ته‌نیا رووداوه‌كه، به‌و جۆره‌ی كه وتوویانه، باس ئه‌كه‌م! تۆ ئه‌ڵێی چی؟ 

  

 

رێبه‌ندانی 82

05/02/2004

۱۳۸٢/۱۱/٢٩

مه‌ریوان، هه‌ڵبژاردن و گورگانه‌شه‌وی !

له فه‌رایه‌ندی هه‌ڵبژاردن‌دا(Election) پاڵێوراوان بۆ گه‌یشتن به كورسی مه‌جلیسی (قانون گذاری) له كێ‌به‌ركێی هه‌ڵ‌بژاردن‌دا به‌ش‌داری ئه‌كه‌ن و له‌م گۆڕه‌پانه‌دا به پڕوپاگه‌نده و ته‌بلیغی به‌رنامه‌كانیان و توانایی شه‌خسییان تێ‌ئه‌كۆشن سه‌رنجی جه‌ماوه‌ر به‌ره‌و لای خۆیان راكێشن و به ده‌نگی زیاتر له ره‌قیب پێ‌بنێنه مه‌جلیس…

لێره ( لانی كه‌م له مه‌ریوان! ) هه‌موو ئوسوول و بنه‌ما عیلمییه‌كانی ره‌فتاری هه‌ڵبژاردن وه‌ها دێفۆرمه بوون كه سه‌ری هه‌ر كۆمه‌ڵ‌ناسێكی ( به‌ڵام نه‌ك له جنسی رۆ‌شن‌بیره!كانی ئێستا كه خۆیان به نوێنه‌ری خه‌ڵكی كوردستان له قه‌ڵه‌م داوه و پێشتر باسیان كرا! )! به بیستن و دیتنیان وه‌ها سووڕ ئه‌مێنێ كه بێ سێ و دوو حه‌زره‌تی قافیزی دێته‌وه‌ یاد كه ئاخۆ كه‌ی ره‌وانه‌ی ئه‌ودیوی كات!

ئه‌مساڵ له مه‌ریوان 4 كه‌س له‌و كێ‌به‌ركێ‌یه‌دا به‌شدارییان كردووه:

خانمێكی عه‌جه‌م! كه مامایه و له تراكتی ته‌بلیغاتی خۆی‌دا به كراس و كه‌وا و پشتێنی كوردییه‌وه و ده‌س له كه‌مه‌ر وێنه‌یه‌كی وه‌های گرتووه كه پیاوه‌كان هه‌موو بۆ ئه‌ووه‌ڵ‌جار ئێره‌یی به ژنه‌كان ئه‌به‌ن و دڵنیان كه له‌مه‌و به‌ دوا ئه‌شێ زوو به زوو خێزانیان نه‌خۆ‌ش كه‌وێ و ماما خانم بمگره و هاتم!!!

سێ جه‌نابیش رچه‌ی هه‌ڵبژاردنیان شكاندووه! و خۆیان داوه له‌و رێگه و ئا‌وا بۆخۆیان ته‌بلیغیان كردووه:

به‌ره‌و به‌رزایی ئه‌ڕۆم گه‌رچی وردم

خاكی به‌رپێی تێكۆشه‌رێكی كوردم!

……………………………………………………..

 ( له ناو كه‌وا و پانتۆڵێكی كوردیدا و فرمێسكێ به چاوانیه‌وه):

شیعره‌كه‌یم ئێستا له به‌ر نییه و ئه‌م وێنه كه له ئه‌ندازه‌یه‌كی گه‌وره‌دا نه‌ققاشی كرابوو و له سه‌ر كه‌بابی ته‌نیشت بانكی میلله‌تی چوارڕای شه‌بڕه‌نگ‌دا هه‌ڵواسرابوو، سێ‌ڕۆژ له‌مه‌و‌به‌ر له هێرشی لایه‌نگرانی نوێنه‌ری ئێستا‌دا كه ره‌ددی سه‌لاحییه‌ت بووه هێنرایه خواره‌وه! و فه‌تح كرا! مه‌زموونه‌كه‌ی ئاوا بوو:

چاوێ فرمێسك نه‌ڕێژی بو وڵات با وای لێ بێ و فڵان و فیسار…!!!

……………………………………………………..

كاك (سوهرابی) نوێنه‌ری تا دوومانگی‌تریش! له رۆژهه‌ڵاته‌كه‌ی‌دا ( ژماره‌ی 2ی رۆژی 27 رێ‌به‌ندان، لاپه‌ڕه‌ی 2) و روو له خه‌ڵكی مه‌ریوان و سه‌وڵاوا، له نووسینێك‌دا به ناوی (برای مردم !) فه‌رموویانه:

« اعتقاد کامل دارم که از آگاه‌ترین، صادق‌ترین و قدرشناس‌ترین مردمان جهان هستید…»!!!

كوره فریا كه‌ون به خوڵا هێزی ئینتیزامی ئه‌مه‌ی بیستووه وا هه‌موو رۆژێ ئێواران هه‌ر كه‌س له چوارڕای شه‌بڕه‌نگ ببینێ ئه‌ی‌داته به‌ر شه‌پان و قۆ‌ل‌به‌سی ئه‌كا! كاكه حه‌وڵا مه‌ردی خوا به تواناییه‌كانمان مه‌خه ده‌رۆ با كه‌س نه‌زانێ! دوژمن زۆره! و ئه‌نفالێكی‌تر رێ مه‌خه! كاك ناسری سینای سێ‌ئاشانی! بێ و پیاوه‌تی كه ئه‌م هه‌واڵه راگه‌یه‌نه به جیهانی پێش‌كه‌وتوو و بمانكه‌شفێنه ! و مه‌وجوودییه‌تی ئه‌م ژیر‌ترین نه‌ناسراوانی جیهانه! به هه‌مووان راگه‌یه‌نه!)

……………………………………………………..

له دوێنێوه به هۆی سوێندی دایكم وازم له ته‌له‌فۆن‌كاری هێناوه و ئیدی وه‌ڵامی دۆستان ناده‌مه‌وه! ئه‌وه‌نده باسی هه‌ڵ بژاردنی له زار من و دۆ‌ستانی مه‌ریوان و سه‌وڵاوا و هه‌ورامان و ژاوه‌رووه بیستووه كه دوێنێ رای‌گه‌یاند:

«جارێكی‌تر واز له خۆت نه‌هێنی، گورگانه‌شه‌وێت بۆ بانگ ئه‌كه‌م بتخوات!»

كاكه تا به‌ر شه‌قی قانوون! نه‌كه‌وتووتن و گورگانه‌شه‌وێ نه‌یخواردووین بڕۆ‌ین بنووین تا شه‌ممه!!!  

 ۱۳۸٢/۱۱/٢٧

 

شریتی عومری رابردووم وه‌كوو خه‌و دێته به‌رچاوم…

دانیشتووم و بیر له‌و شتانه‌ی ئه‌كه‌مه‌وه كه خۆشم ویستوون! به دیتنی ئه‌وزاع هێڵنج هه‌ڵ‌ئه‌ده‌م! له ئاخ و ئۆخ هه‌ڵكێشان بێزارم و ئێره‌یی به كه‌س نابه‌م! خۆزگه‌كان له لاما مانای جیاوازیان هه‌یه! ئیمڕۆ كاتێ له چوارڕای شه‌بڕه‌نگ تێ‌ئه‌په‌ڕیم بێزم له چواریش هه‌ڵسا! خه‌ڵكه و ئه‌بارێ! هۆشی خۆت نه‌بێ هه‌زارت به‌ر ئه‌كه‌وێ! دڵم هێنده به ژیان خۆشه ئه‌ڵێی سوله‌یمانم و مار و مێروو له ئیختیاری من‌دان! نیو سه‌عات پێش ئه‌م نووسینه له بازاڕی شار گه‌ییم به خوێندكارێكی ساڵانی پێشووم و نه‌م‌ناسی! ژنێ هاته پێشه‌وه و به ئه‌ده‌به‌وه سڵاوی كرد… تا به جوانی خۆی نه‌ناساند، نه‌م‌زانی كێیه! منداڵێكی له باوه‌ش بوو و دووهه‌میشی به‌ڕێوه‌ بوو!

          ـ  كوره كچێ ماڵت نه‌ڕووخێ به‌كوێدا فریا كه‌وتی؟!!!

         -  مامۆستا فریای چی؟ من ئێستا 18 ساڵمه!!!!

هه‌ست به پیرییه‌كی كوشنده ئه‌كه‌م! زۆر زوو نه‌بوو… 8-7 ساڵ پیش ئێستا و له هه‌ڕه‌تی مێشك‌پڕی‌دا! و ئه‌و ده‌مه‌ی كه هه‌مووكه‌سم به كه‌م‌كاری تاوان‌بار ئه‌كرد! و زه‌مانێ كه ته‌نیا چه‌ند ساڵ له شاگرده‌كانم گه‌وره‌تر بووم! چوومه كۆڵیژ ( گوندێك له پای شاهۆ و له په‌نای سیروان‌دا!) … كاتێ بۆ چه‌ند سه‌عات بێ‌ده‌نگ و بێ‌جووڵه رائه‌وه‌ستام و ئه‌مڕوانییه شاهۆ و گوێم له ده‌نگی سیروان ئه‌گرت، پاش ماوه‌یێك بووم به نه‌‌قڵی خه‌ڵكی ئاوایی:

-   كوره بابه ته‌واو نییه! ئاخر ئه‌م ده‌ر و ده‌شته چی‌تێدایه وا هێنده سه‌رنج‌ڕاكێش بێ؟!

و به‌م جۆره بوو كه ده‌ستم پێ‌كرد… ئێستا وێنه‌كانی ئه‌وساڵه‌م له‌به‌ر ده‌ست‌دایه… شلێر و فووزییه و سه‌ركه‌وت و هادی و ئارمان و … هه‌میشه به منداڵه‌كانم ئه‌ووت من بێ‌ئیستعدا‌دترین مامۆستای خاوه‌رمییانه‌م له وه‌بیر هێنانی ناوی خوێندكاره‌كانم‌دا! به‌ڵام كه ئه‌ڕوانمه وێنه‌كان، ناوی هه‌موویانم دێته‌وه بیر… پڕ به دڵ هه‌ستی دایك و باوك به‌رانبه‌ر منداڵه‌كه‌یان ئیحساس ئه‌كه‌م!

جوان سه‌رنجی چاویان بده‌ن! خۆم به سه‌رجه‌م شاكانی ته‌واوی ته‌ئریخ ناگۆڕمه‌وه و ئه‌مه شوعار نییه و له ناو هیچ كتێبێك‌دا له‌به‌رم نه‌كردووه!

كاتێ بیر ئه‌كه‌مه‌وه رۆژێ دادێ كه بڵێم هه‌موو ژن و پیاوی ناوچه‌ی سه‌وڵاوا منداڵی منن! گه‌زگه‌ز باڵا ئه‌كه‌م!!! 8 ساڵ و 2600 كچ و كوڕ تا ئێستا… تا ئاخر بن به چه‌ند كه‌س؟



كۆڵیژ – گوڵانی 1375 – له به‌رده‌م خوێندن‌گه‌‌دا!

كۆڵیژ – گوڵانی 1376 – ئه‌و ده‌مه‌ی كه من له شوێنێكی‌تر مامۆستا بووم و بۆ سه‌ردان چووبووم بۆ كۆڵیژ!

 

ئه‌گه‌ر وێنه‌كانتان نه‌دی بڕواننه ئه‌م دوو نیشانییه:

http://www.sharemation.com/elmizadeh55/K75.jpg

http://www.sharemation.com/elmizadeh55/k76.jpg

 

 ۱۳۸٢/۱۱/٢٦

 اشتراکات «حزب ملی» آفریقای جنوبی و «جبهه‌ی ملی ايران» و Apartheid و Racism!!!

طی دستورالعملی از طرف وزارت آموزش و پرورش به سازمان‌های آموزش و پرورش استان‌ها اجازه داده شده است که از اين پس، کتاب‌های درسی دبستانی و راهنمايی را خودشان طبق رسوم وشرايط اقليمی و فرهنگی و اجتماعی هر منطقه تدوين و چاپ کنند…

هيئت رهبری جبهه‌ی ملی ايران طی نامه‌ای به وزیر آموزش و پرورش آزادی تدریس به زبان مادری و ایجاد شبکه‌های تلویزیونی به قول خودشان (با توليد قومی و گويش محلی)! توسط صدا و سیما را محکوم و آنرا در راستای اهداف تجزیه‌طلبانه‌ی (خرده فرهنگها) دانسته‌اند!

از آنجا که دشمنی و عداوت این گروه با ملت کرد بر کسی مستور نیست به ذکر چند نکته بسنده می‌کنم:

-    اصطلاح «حفظ تمامیت ارضی» از اصطلاحات دایناسوری و منقرض‌شده در بین ملل مترقی بوده و دیگر کسی را محصور کردن در قالب تصنعی‌ترین اختراع بشریت! چنان زننده و ناشایست می‌نمایاند که خالقانش به برداشتن مرزهایی همت گماشته‌اند که خود روزی در نگهداشتنش با تمام قوا تلاش می‌کردند! در این زمان اظهار چنین سخنان عوامانه‌ای تنها از کسانی برمی‌آید که ذهن منقبض و فسیل‌شده‌ای داشته باشند! و در گذشته‌ای زندگی نمایند که از گذر به مراحل نوین تمدن و شهرنشینی! بازمانده باشند!

-    آقایان هنوز به این قناعت نرسیده‌اند که هر فرد و گروهی یک دوران طلایی برای فعالیت و مبارزه دارند و چنانچه بخواهد هنگام از کارافتادگی همچنان با ماندن در صحنه‌ی رقابت اصرار کند نتیجه‌ای جز باخت مشهود و زننده نخواهند داشت! سابقه در فعالیت‌های سیاسی هر حزبی میتواند نقطه‌ی قوتی برای آن تشکل باشد ولی هرگز به معنای تحت قیمومیت درآوردن دیگر گروه‌ها نخواهد بود چه اگر بخواهیم این فاکتور را مقیاس قرار دهیم باید آقایان جبهه‌ی ملی ایران خود را از زدن به کوچه‌ی علی چپ! بازداشته و با نگاهی گذرا به سابقه‌ی این به قول خودشان خرده فرهنگها و خرده ملتها! ببینند که چگونه در شناخت زمان و موقعیت از برادران بزرگ! خود پیشی گرفته‌اند…!

-    سال 1375 در یکی از روستاهای «هه‌ورامانات» معلم بودم. «هه‌ورامان» منطقه‌ای است که مردمانش از برآورده شدن نیازهای فیزیولوژیکشان هم وامانده‌اند! عده‌ای از دوستان معلم «بانه»ای که با گویش «سورانی» صحبت می‌کردند از روی حادثه! به این منطقه آمده و مشغول تدریس گشتند! شاگردانی که هرگز «فارس»زبانی را از نزدیک ندیده بودند! و آخرین نقطه از جهان را هم روستای آن‌طرف آبادی خود می‌پنداشتند! و هرگز قدم به منطقه‌ای خارج از شعاع 5کیلومتری روستایشان نگذاشته بودند به اجبار با زبانی درس می‌خواندند که 1- به علت نبود برق در آن‌زمان و به فرض محال وجود برق اما نبود بنیه‌ی مالی برای تهیه‌ی رسانه‌ای مانند رادیو یا تلویزیون 2- عدم وجود اشتراک زبان ملی و نه محلی خود! با زبان رسمی، هرگز از آن چیزی دستگیرشان نمیشد! عدم تسلط معلمانشان به لهجه‌ی «هه‌ورامی» از سویی و عدم آشنایی خوشان با زبان فارسی از سوی دیگر باعث شده بود که آن‌سال را تنها، بگذرانند!!! و هیچ کدام از طرفین قادر به فهم کلمه‌ای از هم نشوند! حالا آقایان جبهه‌ی ملی ایران! لابد خود را مالک انسان‌هایی می‌پندارند که هرگز سر خود را در برابر بیگانه‌ای خم نمودن، تصور هم ننموده‌اند!

-    بهتر است آقایان دکتر و مهندس! با مطالعه‌ی علوم روز و آگاهی از خواست‌های مردم شعور و فهم واقعی خود را بیش از این بروز ندهند!

این عمل جبهه‌ی ملی و سابقه‌ی نه چندان روشنشان در ارتباط با ملت کرد اشتراکات «حزب ملی» آفریقای جنوبی و «جبهه‌ی ملی ايران» ایران و Apartheid و   Racismرا به یاد میآورد!



برای آگاهی، گوشه‌ای از نامه‌ی ارسالی توسط این گروه را درج می‌کنم:

پنجشنبه ٢٣ بهمن ۱۳۸۲

جناب آقای مرتضی حاجی، وزير آموزش و پرورش

رونوشت: جناب آقای احمد پورنجاتی، رياست کميسيون آموزش و پرورش مجلس شورا

رونوشت: جناب اقای سيد محمد خاتمی، رييس جمهور

… اين دستورالعمل وزارت آموزش و پرورش که بيگانه سازی کودکان را از سطح دبستان آغاز ميکند، در واقع، در دنباله و مکمل حرکتی است که صدا و سيما چندی پيش آغاز کرد، وآن اجازه ايجاد کانال‌های تلويزيونی استانی با توليد قومی و گويش محلی است. در ظاهر، اين کار دموکراسی مابانه بنظر ميرسد، ولی در برخی استانها نتيجه اين شده که اکنون کودکان ما در اين مناطق از آغاز با آموزش گويشها و زبانهای محلی بزرگ می‌شوند و با زبان رسمی و ملی ميهنشان و ارزشهايی که همه ايرانيان را در سراسر کشور و جهان بهم پيوند ميدهد بيگانه ميشوند. کودکان خردسال اولين آموزش خود را بدور از وابستگی ملی دريافت می‌کنند و اوقات فراغتشان، تفريحشان و اطلاعاتشان را بزبان‌های محلی دريافت ميکنند. در اين کانالها، حتی تاريخ شهرهای منطقه را، جدا از بدنه کشور و آنجور که تجزيه طلبان ميل دارند، بخورد شنوندگان، بويژه کودکان، ميدهند. با اين دستورالعمل وزارت آموزش وپرورش، چرخه شستشوی مغزی کودکان ما درراستای جداسازی و تجزيه کشور کامل می‌شود…

 

۱۳۸٢/۱۱/٢۳

 

(فیسلووف) بازی فه‌یله‌سووفانی كورد! و مامۆستا (ماهواره)ییه‌كان!

شه‌وی سێ‌شه‌ممه له سه‌ر چوار‌شه‌ممه‌(82.11.21) له كه‌ناڵه‌كانی راگه‌یاندنی یه‌كێتی نیشتمانی كوردستان و پارتی دیموكراتی كوردستانی ئێراقه‌وه به درێژی هه‌واڵی حوزووری وه‌فدێك له كوردستانی ئێرانه‌وه بڵاو كرایه‌وه كه به نوێنه‌رایه‌تی له كوردی ئه‌م دیو بۆ سه‌ره‌خۆشی له به‌جێ‌ماوانی كاره‌ساتی هه‌ولێر و خه‌ڵكی كوردستان سه‌ردانی ئه‌ودیویان كردبوو….

ئه‌وه بۆ چه‌ند ساڵ ئه‌چێ كوردی ئه‌ودیو كه‌وتوونه‌ته شه‌خسییه‌ت‌په‌ردازی بۆ تاقمێ له كورده‌كانی ئه‌م دیو و به پیس هه‌وڵ ئه‌ده‌ن وه‌كوو نوخبه و نوێنه‌ر و رێبه‌ری جه‌ریانی رۆشن‌بیری له‌م‌دیو له قه‌ڵه‌میان بده‌ن! به كۆ‌مه‌ڵناس و رۆژنامه‌نووس ناویان ئه‌بن و هه‌ر چه‌ن وه‌خت جارێ له گه‌ڵ خۆیان ئه‌م دیو و ئه‌و دیویان پێ‌ئه‌كه‌ن و كردوونیان به بوڵه‌ندگۆی كوردی (ئێران) و له‌واندا وته‌كانی ئه‌مسالی سرووش و جه‌لایی‌پوور! ! ! ده‌رخواردی كه‌سانێك ئه‌ده‌ن كه تاوانیان نه‌زانینی زمانی فارسییه و ئه‌شێ كۆپییه كاریكاتۆرییه‌كه‌ی له ده‌م پسپۆڕانی فارسی‌زانی وه‌هاوه ببیسن!و نوسخه‌یێك كه بۆ كۆمه‌ڵگایه‌كی جیاواز له ته‌واوی ئه‌بعاده‌وه نووسراوه بۆ كوردی ته‌جویز ئه‌كه‌ن!

ده‌ك به زیاو نه‌بێ كۆمه‌ڵ‌ناسێ كه چه‌ند وشه‌ی كلێشه‌یی له چه‌ند تیئۆریسیه‌نی فارسی  له به‌ر كردووه و په‌یتا‌په‌یتا باسی ( تقابل سنت و مدرنیته )مان بۆ بكا! ئیتر هێنده‌یان حاڵی نییه باسێ كه پار له ئارادا بوو بۆ خۆی چووه‌ته ریزی سوننه‌ته‌وه و ناتوانێ مودیڕن بێ! پڕ به دڵ خه‌جاڵه‌تم كێشا كاتێ بیرم كرده‌وه ئاخۆ ئێستا مناڵه خوێندكاره‌كانی ئه‌ودیو چه‌نده به داماومان بزانن كاتێ ئه‌بینن وه‌فد! و نوێنه‌رانی ته‌به‌قه‌ی رۆشنبیری! ئه‌م دیو چه‌نده‌یان باره و  چۆ‌ن له چوار وشه‌دا خولاسه بوونه‌ته‌وه و ئه‌وه بۆ چه‌ند ساڵ ئه‌چێ شابه‌یتی هه‌موو فه‌رمایش و ورده‌فه‌رمایشیانی پێك هێناوه! ئاخ بۆ كوڕێكی ئازا پێیانی گوتبا هه‌ر‌چی حه‌ز ئه‌كه‌ن بڵێن به‌و شه‌رته‌ی ئه‌و چه‌ند وشه‌ی تێدا نه‌بێ! جا با بزانم چه‌ند چركه ئه‌توانن بچریكێنن؟؟؟! تا كاتێ ئه‌و زانیارییانه كوردیزه نه‌كرێن هیچ گرێیه‌ك له گرێ‌كۆڵه‌كانی كۆمه‌ڵگای كورده‌واری ناكرێنه‌وه! ئه‌م به‌ڕێزانه خه‌ریكن به كلیلی قوڵفێك قوڵفێكی‌تر باز ئه كه‌ن ئه‌ویش به ئه‌ڵڵائه‌ڵڵا و ناوخوا ناوخوا كردن!

 

**********************

هه‌ورامی ئه‌ڵێن: له چۆڵایی‌دا ته‌نانه‌ت كونه‌بوو ئه‌بێته بولبول و ئه‌بووعه‌تا ئه‌خوێنێ!

كاكه له رۆژێ ئه‌ترسم كه‌سانێ كه به به‌ڵێ‌به‌ڵێی ئه‌م و ئه‌و ( و بۆ پاراستنی به‌رژه‌وه‌ندی كه‌سانێ كه‌وتوونه‌ته داویان) بڕوایان كردووه كه شتێكن داوای شتانێكمان لێ بكه‌ن كه به‌رئا‌ورده‌ كردنیان له توانامان‌دا نه‌بێ جا بێ…!!!

ده‌ست خۆش میدیای كوردی وا ئه‌و ئه‌و هه‌موو رووناك‌بیر و فه‌یله‌سووفته بۆ كورد پێ‌گه‌یاند!

به ئیمان به‌وه‌ی كه ره‌شی ئه‌سوێت و به‌رگه‌ی حه‌قیقه‌ت ناگرێ ته‌نیا ئه‌توانین ئینتزاری رۆ‌ژێ بكێشین كه ده‌ورانی پاڵه‌وان‌بازی به‌سه‌ر بێت و هه‌موو به ئه‌ندازه‌ی بوونیان نموونیان بێت…

له هه‌موو ئه‌و ژیرانه‌ش كه شاهیدی پا‌ڵه‌وان‌بازی ئه‌و براده‌رانه‌ن ته‌مه‌ننای به‌خششمان هه‌یه و باش بزانن ئێمه ئه‌ونه‌ش عه‌وام نین كه ئه‌وان لێمان حاڵی بوون…

وه‌بیر هێنانی ئه‌م مه‌سه‌له فارسییه‌ش بێ‌ئیرتبات به به‌حسه‌كه‌وه نییه:

ئه‌ووه‌ڵ كه‌سێ كه توانی (لوبیا) به (چشم بلبل)‌ه‌وه ته‌شبیه بكا زانا بوو به‌ڵام دووهه‌م كه‌س نه‌زانێكی گێژ بوو كه كه به تیكرار ته‌نیا ئابڕووی خۆی ئه‌خسته مه‌زاده‌وه!!!



ئاخر هه‌واڵ:

مه‌دیا تیڤی داخر

 

۱۳۸٢/۱۱/٢٢

 

از چند روز دیگز تبلیغات کاندیداهای ورود به مجلس شورای اسلامی آغاز می‌شود. در این رابطه و در ارتباط با انتخابات و شیوه‌های تبلیغاتی کاندیداها ذکر چند نکته خالی از لطف نیست:

-    «جامعه‌شناسی ارتباطات» و شکل و اثر آن در کردستان گزینه‌ای است که همیشه مدنظر کاندیداها بوده است! از ستادهای تبلیغاتی آنان در مدت معین شده صدای آوازهای ممنوعه! و سرودهای حماسی مرتب و شب و روز در حال پخش است! کاندیداها به تجربه دریافته‌اند که یکی از حلقه‌های ضعیف و شکننده در زنجیره‌ی ملتی و لو معترض مانند کُرد تحریک احساساتشان از طریق عنصری است که همیشه در جامعه‌ی کُردی نمود پررنگی داشته است: موسیقی!

-    کاندیداها معمولاً از مطالعه‌ی پراکنده‌ی یکی دو روزنامه و نشریه واژگان و اصطلاحاتی چند را به عاریت گرفته و مرتب، مرتبط و غیرمرتبط آنرا به خورد ملت می‌دهند! تشکیل «فراکسیون» نمایندگان کُرد مجلس شورای اسلامی! از افتخارات اساسی چند تن از نمایندگان معظم می‌باشد! یکی از نتایج تشکیل این فراکسیون! پیگیری تحقق اصل 15 قانون اساسی می‌باشد! اصلی که تدریس به زبان مادری را مجاز شمرده و هنوز تحقق پیدا نکرده است! آقایان کاندیدا و نمایندگان فعلی وعده می‌دهند و آنرا افتخار بزرگی برای خود می‌پندارند! حاضرم در حضور ناظران بیطرف دیکته‌یی ابتدایی به زبان کُردی از تمام مدعیان! به عمل آورده تا معلوم شود خدمه‌ی ملت چقدر از مطالبات خود سر در می‌آورند! پرواصخ است خود آن‌جنابان هیچکدام از نوشتن و خواندن صحیح زبان مادری بهره‌ای ندارند!

-    بحثاز آسفالت کوچه‌های شهری و جاده‌های روستایی و معافیت از سربازی گرفته تا درخواست Autonomy و هزاران وعده‌‌ی خنده‌دار و کُمیک دیگر از جانب کاندیداها از دو حال خارج نیست:

یا ملت را ساده و فاقد شعور حساب کرده‌اند یا خود …! کسی که از شرح‌وظایف شغل آینده‌اش آن‌چنان بی‌خبر است که رکن قانون‌گذاری را با هیئت حل اختلاف و اداره‌ی راه و سازمان بهزیستی عوضی گرفته است چگونه می‌تواند راهی را که از همان آغاز با عدم صداقت آغاز نموده است با صداقت ادامه دهد!؟؟؟

-    توسل به تمام راه‌ها و زدن تمام درهای موجود برای کسب آرا به شیوه‌ای مشروع تبدیل شده است! ذکر مثالی دراین مورد می‌تواند قضیه را بهتر روشن نماید:

«مریوان» یکی از شهرهایی است که مردم آن دولهجه‌اند! قسمتی از مردم که در «هه‌ورامان» و «ژاوه‌روٌ» زندگی میکنند به لهجه‌ی «هه‌ورامی» تکلم می‌کنند و سایر بخش‌ها «سورانی» حرف می‌زنند! در این موارد همیشه کاندیداها با توسل به حربه‌ی «تحریک احساسات شاخه‌ای»! اختلافات عمده‌ای را در بین دو گروه لهجه‌ای به وجود می‌آورند!

در یکی از دوره‌ها بین دو تن از همکاران ( یکی «سورانی» و آن دیگری «هه‌ورامی» ) درگیری ناشی از هواداری نژادی!!! چنین تجلی یافت که مکالمه‌شان نشان می‌دهد:

-         «هه‌ورامی» : ت…‌یه‌كیش بۆ به‌ڵام جه وێما بۆ!!!

-         «سورانی» : س…‌گی خۆمان له نوێنه‌ری ئێوه ماقووڵ‌تره!!!

فاجعه که شاخ و دم ندارد! ذکر چند نمونه از موارد فوق کافی است تا وقوع فاجعه‌ای را نشان دهد؟؟؟ 

 

۱۳۸٢/۱۱/۱۸

 بهمن‌ماه ۱۳۸۲- کارگاه کامپيوتر هنرستان عفت

فريبا:

چند سال پيش وقتی که دانش‌آموز راهنمايی بودم و در يکی از مدارس حومه‌ی سروآباد درس می‌خوندم ( مدرسه‌مون مختلط بود و دختر و پسر سر يه کلاس می‌نشستن! ) معلمی داشتيم که بچه‌ها خيلی دوستش داشتن…

روزهای آخر سال‌تحصيلی بود و آقا معلم دوربين عکاسيش رو آورده بود که يه عکس يادگاری با بچه‌هاش بگيره… دوربينو رو سه‌پايه گذاشته بود که يهو سروکله‌ی آقا مديرمون پيدا شد! ( ايشون هم‌ولايتی خودمون بودن و خيلی سخت‌گير! ). آقا مدير در يه چشم‌به‌هم زدن دوربينو به سبک فيلم‌های وسترن از رو سه‌پايه قاپيد و به آقا معلم گفت:

ـ جناب اين‌جا مدرسه‌س! تصويربرداری ممنوعه! تازه عکس دختر مردمو می‌خوای چه‌کار؟! فردا مردم چی‌می‌گن؟ و دوربينو به دفتر مدرسه برد!

معلمی مونده بود با چشم‌های آکنده از تعجب و شرم و شاگردانی تحقير شده…

ولی خودمونيم نمی‌دونم اين آقا معلم فعليمون عکس دختر مردمو می‌خواد چه‌کار که به حرف هيچ احد‌الناسی هم گوش نمی‌ده؟! وااااااااااای تازه گذاشته رو وبلاگ که نامحرما هم ببيننش!!!

 

۱۳۸٢/۱۱/۱٥

 

بأی ذنب قتلت؟؟؟

ئینسانییه‌ت بێ‌مانا‌ترین وشه‌ی فه‌رهه‌نگی گه‌لانی نیشته‌جێی ( خاورمیانه) یه! عه‌ره‌بی ره‌گه‌زپه‌ره‌ست به ناوی ئیسلامێكه‌وه كه كوردی ( در اینجا مانده و از آنجا رانده )ی بێ‌به‌ش له برایه‌تی ئوممه‌تی واحیده هه‌ر ده‌م خوێنی بۆ داوه ئه‌وا له رۆژی جه‌ژنی قوربان‌دا كوردی كرده قوربانی ئامانجه گڵاوه‌كانیان و بۆ به‌رگری له ره‌وتی دڵ‌خۆ‌ش‌كه‌ری ئازادی پاش هه‌زاران ساڵ بن‌ده‌ستی؛ ده‌ستیان دایه تیرۆری كوێر و بێ له‌به‌رچاوگرتنی شوێن و كات له رۆژی جه‌ژن‌دا ( جه‌ژنێ كه دیاری خۆیانه ) كوردێكیان كرده قوربانی كه تا ئاخیره‌لزه‌مانیش هه‌ر ئیسلامێتییان له ژێر پرسیار‌دایه! و كوردی موسوڵمانیان ته‌نیا بۆ خۆبه‌كوشت‌دان بۆ برایانی دینی ئه‌وێ!

كاتی ئه‌وه هاتووه ته‌كلیفی خۆمان رۆ‌شن بكه‌ینه‌وه:

ئایا ئێمه‌ش وه‌كوو كورد ئێستا كه ئیسلاممان هێناوه قه‌وانینی ئیسلام شامیلی حاڵی ئێمه‌ش ئه‌بێ یا ته‌نیا سزاكانی به‌ر ئێمه‌ ئه‌كه‌وێ؟! یاساكانی ئیسلام ئه‌وانه‌ی كه پاراستنی گیان و ئازادی گه‌لانی بن‌ده‌ست و برایه‌تی ئه‌چه‌سپێنن، كه‌ی به‌ر گه‌لی كوردی سه‌ر‌ده‌ر‌گوم ئه‌كه‌ون؟

یه‌كێ پێم بڵێ ئه‌رێ ئاخری ئێمه كێین؟

 

 

۱۳۸٢/۱۱/۱٤

 

له كاتێكدا خه‌ریكی نووسینی مه‌تڵه‌بێ بۆ بیرهێنانی ساڵ‌ڕۆژی تیرۆری رێبه‌ری مه‌زن ( گاندی ) بووم هه‌واڵێكی دڵ‌ته‌زێن له كوردستانی ئازاده‌وه ته‌زووی خسته گیانمان و خه‌به‌ری شه‌هید بوونی تاقمێ پێشمه‌رگه‌ و سه‌ركرده و ئه‌ندامانی كۆنی پارتی و یه‌كێتی به ده‌ستی شه‌وپه‌ره‌ستان و بازرگانانی خوێن مه‌نگ و ئه‌رزگیری كردین…

به مه‌حكووم كردنی ئه‌و تاوانه ناشیرینه له خوای گه‌وره داوای شه‌فای برینداران و سه‌بووری بنه‌ماڵه‌ی شه‌هیدانمان هه‌یه و تیرۆر و مرۆكوژی له هه‌ر شوێنێ كه بێ به تاوانی دژی ئینسانییه‌تی ئه‌زانین…

نه‌مری بۆ سه‌رجه‌م شه‌هیدان…

 

۱۳۸٢/۱۱/۱۱

چند روزیست که Hard, Mainboard و CPUی کامپیوترم از کار افتاده و از اين روی در اين چند روز قادر به نوشتن نگشته‌ام! سيستمی را که سفارش داده بودم امروز به دستم رسيده و با اينکه کلی خرج روی دستم گذاشته اما به شدت راضيم!!! از امروز باز هم خواهم نوشت…

۱۳۸٢/۱۱/٥

 

ئه‌گه‌ر ژیریت و ئه‌یزانی كه وا ئۆباڵی كردارت

له ئه‌ستۆی وردی خۆتایه ئیتر بێ‌سووده هاوارت!

( …من مطمئنم که همکاران فکری و اجرایی و شورای کاملاً حرفه‌ای سردبیری نشریه  نویدبخش آینده‌ای خوب برای آن هستند…) بخشهایی از یادداشت آقای عبدالله سهرابی تحت عنوان تاریخ پرفراز و نشیب ما مندرج در صفحه‌ی 2 شماره‌ی صفر نشریه‌ی «روٌژهه‌لاٌت» دوشنبه 29 دیماه 1382



 

دیشب به بازجویی! طولانی شورای کاملاً حرفه‌ای سردبیری «روٌژههلاٌت» تلفنی پاسخ دادم و تهدید به مقابله به مثلشان! را شوخی ناشی از ذوق‌زدگی «روٌژهه‌لاٌت»ی پنداشتم!

یادش به خیر! شاگردی داشتم چهارشانه و خوش‌تیپ که سازسازی می‌خواند و روحیه‌ی ورزشکارانه‌اش و علاقه‌ی مفرطش به کشتی او را سبب عذاب همی گشته بود در کلاسی که با هنر سازگاری و با ورزش سر ناسازگاری داشتی و این‌چنین بود که به حرکات همکلاسی‌هایش مشکوک و آن را ناشی از رقابت دانستی! مدتی به سوت حساس بودی و زمانی به بالا رفتن ابروی همکلاسی‌هایش!

شاگرد ما که صنعان نامی بود از بلاد اورامانات به پیاز هم بسی حساسیت داشتی و از تناول اغذیه‌ای که پیاز همی داشتی اجتناب نمودی و لکن گرسنگی را پس از چند هفته از آمدنش به خوابگاه شبانه‌روزی تحمل توانستن ممکن نبودی و کم‌کم به خوردن آنهایی که محتوای گوشت بودی ( از آن جمله کوفته و کباب کوبیده و…) شروع همی نمودی و پس از مدتی دیگر حتی ماست را هم با پیاز خوردن بسی خوش‌آیند دانستی …!!!!

قسمت جالب ماجرا در این بود که الان هم حاضر نیست غرورش را پایمال ببیند و مدعی تنفر از پیاز است! کُرد است و حرف مردانش یکی!!!

شورای کاملاً حرفه‌ای سردبیری «روٌژهه‌لاٌت» اما از یادداشتی که بر روی یکی از مطالب 3- ئاشانِ ناصر سینا نوشته شده بود خود را آنچنان آشفته نشان دادند گویی هرگز پیازی در کار نبوده است!

دوستان! کار کردن در نشریه‌ای که صاحب‌امتیازش نماینده‌ی مجلس باشد را خودتان قبول زحمت فرموده‌اید و برای ارتقای سطح دانش و آگاهی ملت تلاش کردن حتماً اولین هدف شماست! آن آقا هم نیازی به رأی لابد ندارد! چون هدف او هم تنها و تنها خدمت به خلق است! تحصن فرمودنشان در مجلس و بست نشستنشان هم که از روی تکلیف اصلاح‌طلبی ايشان است!

البته هرگز قصد توهین به دوستانی که آنها را از نزدیک ندیده‌ام و نشناخته‌ام ابداً نداشته و ندارم! چنانچه کسی به قبای مبارکش برخورده است، حاضر به دوختن جامه‌ای نو از برایش هستم و از خدمتشان طلب بخشش واسعه دارم! باشد که پروردگار هم از سر تقصیرم بگذرد و شورای کاملاً حرفهای سردبیری «روٌژهه‌لاٌت» هم سه‌باره!!!

پرهیز از ادامه‌ی بحث به سبب جلوگیری از مظلوم‌نمایی کسانی است که قصد گل‌آلود کردن آب را به نیت گرفتن ماهی دارند و آنچه برایشان مهم است گرفتن رأی از مردم است! البته برای خدمت! و جوابگویی را به بعد از انتخابات موکول میکنیم!!!

اما زنده باد ارتباطات! که شورای کاملاً حرفهای سردبیری «روٌژههلاٌت» را واقعاً باید به تخصصشان، این یکی مورد را هم اضافه نمود!

 

۱۳۸٢/۱۱/٤

 

بارها به بچه‌ها خصوصاً دختران دانش‌آموزم چنين گفته‌ام:

ورود هر نفر به « زرگري » شهر و فروش هر گرم «طلا» مفهومي جز خروج يك‌نفر از دايره‌ي انديشه‌ و تفكر و اضافه شدن يك عدد به كاروان فريب‌خوردگان ديارمان ندارد!

نمي‌دانم چرا دل‌بستگي به اين موضوع حد و مرزي نمي‌شناسد! حداقل در ديار ما، افراد، خصوصاً خانم‌ها (باور بفرمائيد در اين مورد به‌خصوص نمي‌توان كوچك‌ترين دفاعي را حتي از موضع فمينيست بودن از كسي انجام داد!) بدون در نظر گرفتن سطح سواد و آگاهيشان، اكثريت اول شخصيت! بعد از طلا را ! ملاك تشخيص هويت انسان‌ها قرار داده‌اند!

آويختن چند گرم بيشتر از اين عامل ركود انسانيت، به مسابقه‌اي پايان‌ناپذير براي همگان تبديل شده و ملت مبتذل‌ترين حالتِ تزئين كم‌بود‌ها! را در پنا‌ه‌آوردن به چيزي تشخيص داده‌اند كه نزد اكثريت ارزش محسوب مي‌شود و چه وارونه ارزشي و چه سقوطي!

مدت‌هاست حتي از رنگِ طلايي هم چندشم مي‌آيد!

و پس از بارها گفتن، هرگز نتوانسته‌ام موفقيت هر چند نسبي را در دورنگه‌داشتن دخترانم از فريب سنت قبيحه‌ي (ارزش هر زن، هم‌وزن …يش است!) به دست آورم و خود بارها اين جمله را از زبان مادران بسياري شنيده‌ام!

گويي به نشانِ اصل مرحوم داروين، صفتِ اين‌چنيني، اكتسابي گشته‌است و جزئي از شناسنامه‌ي ژنتيكي افراد جامعه‌ي ما شده!

 

۱۳۸٢/۱۱/٢

 

له شاری سنه شه‌قامێك هه‌یه به ناوی (فردوسی)… خوارتر له مزگه‌وتی (والی) و له ته‌نیشت قاوه‌خانه‌كه‌ی (ئایه‌دێ) ساڵه‌های‌ساڵه پیاوێكی شریت‌فرۆش (كه ده‌س فرۆشه و له بار و بنه‌ی له سه‌ر سندووقێك دائه‌نێ!) به شه‌رتێ كه حوزووری بێت ته‌نیا نه‌واری حه‌سه‌ن‌زیره‌ك رۆشن ئه‌كات!!! ئه‌م شیعره‌م بۆ ئه‌و پیاوه نووسیوه و له كاتی خۆیدا له گۆڤاری (سیروان)دا بڵاو بووه‌ته‌وه:



رواڵه‌تی شار

          ره‌ش و تۆزاوی و ناله‌بار!

          سیخناخ له بۆكڕووز و ته‌م

                                        خاڵی له یادگاری پار…

نه ده‌نگی زیره‌ك و سێوه

                             نه لاوك و به‌سته و قه‌تار

تاسه‌ی حه‌زێكیش ناشكێنێ

چاو و هه‌موو ئیحساسه‌كان

                  یه‌كسه‌ر درۆ

                                   له‌گه‌ڵ خاوه‌نیانا ئه‌كه‌ن!

***

بێهووده‌یه

               له‌م جێگه‌یه

               خه‌ڵكی شه‌واره كه‌وتوون

باران به به‌رد!

               سه‌وز به زه‌رد!

                                تاریك به رۆشن تێ‌ئه‌گه‌ن!

بار و بنه‌ت جه‌م‌كه و بڕۆ

               كه‌س كڕیاری

                               شریتی كۆنی تۆ نییه!!!

 

به‌فرانباری 82

05/01/2004

۱۳۸٢/۱٠/۳٠

رێ‌به‌ندان و چوارچرا و سابڵاخ و پێشه‌وا و گوڵه‌گه‌نم و سووور

                                                                             سپی و

                                                                                          سه‌وز

و ئێستا پاش 58 ساڵ مامۆستایێك له گۆشه‌یێك له كوردستان به ئیفتخاره‌وه گه‌وره‌ترین شانازی لای شاگرده‌كانی وه‌ها باس ئه‌كا كه ئێوه شاگردی منن و منیش شاگردی هه‌میشه‌یی قازی و به‌م پێیه هه‌موومان شاگردی كه‌سێكین كه كوردی وه‌كوو به‌ره‌ی ئه‌مڕۆ مانا نه‌ئه‌كرده‌وه… ته‌حه‌ممولی ئه‌ندێشه‌ی جۆراوجۆر و مودارا له‌گه‌ڵ به‌ناو ره‌قیبی سیاسی خۆی و پێشوازی له هه‌ڵسه‌نگاندنی كار و كرده‌وه‌ی ته‌نیا به‌شێكی بچووكن له دنیای به‌رینی رۆحی به‌رزی پێشه‌وا…

بێ‌ئینسافییه ئه‌گه‌ر به هۆی (نقد) و ده‌رخستنی زه‌عفه‌كان و نیشان‌دانی هه‌ڵه‌كان وه‌ها هێرش بكرێته سه‌ر ئێمه‌یه‌ك كه (ریسك) ی نووسینی شته بڤه‌كان له جێگه‌یه‌ك قه‌بووڵ ئه‌كه‌ین كه زۆربه‌ی ئه‌وانه‌ی له‌م رۆژانه‌دا به (ج..)یان نا‌و بردووین و به خائینمان ئه‌ژمێرن توانای مانه‌وه‌یان له وه‌ها جێیه‌كدا نه‌بووه و ئێستا قسه‌كانیان له جێگه‌یێك ئه‌كه‌ن كه لانی كه‌م به هۆی ده‌ربڕینی ئه‌ندێشه تاوانبار ناكرێن… ئێمه له وه‌ها بار و دۆخێكدا ته‌نانه‌ت ناوی خۆمان له ژێر نووسراوه‌كه‌ماندا ئه‌نووسین و گه‌لی كوردی! تووڕه له نووسینی ناوی ئه‌سڵی خۆ‌یان خۆ ئه‌پارێزن!!! بڕواتان بێ منی مامۆستا له گه‌یشتن به زۆرێ له پێداویستییه‌كانی خۆم به ناچار چاوپۆشیم كردووه كه بتوانم هه‌زینه‌ی وه‌حشه‌تناكی ئینترنێتێ ته‌حه‌ممول كه‌م كه یه‌كه‌م ئا‌كامی ئه‌وه‌یه پاش 8-7 ساڵ كار و دێهاته‌ودێهات كردن هێشتا نه‌توانم كه‌وشێكم له خۆم بێ! ئیتر چیتان ئه‌وێ بۆتانی باس كه‌م؟ سه‌ی عه‌باسی هاوسێشمان نه‌خۆشه و دوو رۆژه هه‌وای مه‌ریوان ته‌واو باشه! سارای خوشكیشم به كۆمپیوتێر دبێژێ ناپیته‌ر! ئه‌مه وه‌زعی ئێمه‌یه و له خوڵای گه‌وره‌تر نییه به سه‌ری مامۆستای مزگه‌وتی گه‌وره‌ی شار ئه‌گه‌ر من له جێی ئێوه بام نه‌ك ته‌نیا سایتێكی عه‌زیمم رێ ئه‌خست به‌ڵكوو به جێی هه‌ڵپه‌ڕكێ و ساڵه‌وساڵ كه‌وا و پانتۆڵ له به‌ر كردن! سواڵم ئه‌كرد و شتێكی پێ فێرئه‌بووم كه ئیتر هێنده تیكراری نه‌بێ كه هه‌موو گه‌لی كورد بیزانێ!

دیسان تووڕه مه‌بن چون نه‌یار لێمان تێ‌ناگات! گه‌وره‌ترین ده‌رس بۆ سیاسه‌ت‌وانه‌كان ئاگادارییه له وه‌زعی فكر و ئه‌ندێشه‌ی به‌ره‌ی تا‌زه‌پێگه‌یشتوو به‌ڵام لێره وه‌زع پێچه‌وانه‌یه! ده‌مت باز كرد مشت‌باران ئه‌كرێی!

راستی پیاو تێر بێ و وه‌زع بۆ گوتنی هه‌موو جۆره قسه‌كردنێ باش بێ و ئه‌و جێیه لێی ئه‌ژی له باتی كوردستان پێی بڵێن ئورووپا وه‌ڵڵاهی ناهه‌قتان نییه پیاو حیسسی كوردایه‌تی وه‌ها گوڵ ئه‌كات كه باخی توهمه‌ت و تیكراری قافییه‌ی جاش بۆ هه‌موو ئه‌وانه‌ی وه‌ك تۆ بیر ناكه‌نه‌وه رۆژ به رۆژ زۆرتر گه‌شه كا و …

ئای چه‌نێ درێژ دادڕیم كرد… ئێوه كورد و ئێمه‌ش كورد! سه‌دان ساڵه رێگه‌ی تیكراری و كۆنمان بڕیوه و له توركیستانه‌وه سه‌رمان ده‌رهێناوه! با چه‌ند رۆژێكیش له‌م كونه‌وه بچین به‌ڕێدا بزانین له كوێوه سه‌ر  ده‌ردێنین؟ بڵێی له توركیستانه‌كه‌ی پێشوو خراپ‌تر بێ؟

ده‌ك یه‌سنا گوته‌نی سێ‌ته‌ڵاقه‌م (كه بڕوا ناكه‌م هه‌رگیز بم به خاوه‌نی) كه‌وتبێ منیش خۆ‌م به كورد ئه‌زانم و ئه‌شێ جێم بكه‌نه‌وه!

راستی سه‌رێكی (به‌یان )یش بده‌ن…

 

۱۳۸٢/۱٠/٢۸

 

هميشه عادت داريم چيزهايي را كه اينك نداريم ( و هرگز نداشته‌ايم! ) به بودنشان در گذشته افتخار كنيم و خود را قومي با تمدني كهن و فرهنگ غني و ديرين تصور نمائيم!

نمي‌دانم به فرض محال، در گذشته هم داراي هر آن‌چه پنداريد بوده باشيم، مهم اين‌جاست كه اينك فاقد هر نوع عامل افتخاري هستيم كه از آن طريق بتوانيم خود را در بين ملل زنده و داراي فرهنگ و تمدن پويا و صنعت پيشرو و صاحب مكان مناسب در دنياي امروز جاي دهيم…

معضل بزرگي كه دامن‌گير ملت ما شده است برداشت‌هاي دفُرمه و كاريكاتوري از مفاهيم و واژگان غربي است كه آن‌ها خود با شرايط موجودشان، به آنها پاي‌بندي دارند…

روشن‌فكري كه بايد عاملي در راه برداشتن مرزهاي تصنعي ايجاد شده در بين افراد باشد، خود يوغي گشته بر گردن افراد روشن‌فكر‌نماي گه‌لي كورد!

در كردستان غربي مُد شده كسي كه خود را روشن‌فكر بنامد ( در اين مكان از ياد رفته با انسان‌هايي پر مدعا كه خود بهتر از هر كسي مي‌دانند ادعايشان به سبب بود نيست، بلكه نمودي از كم‌بود است!) قبل از هر چيز با سيگاري بر لب و ديوان اشعاري از بيُكه‌س يا شاملو به نفي موجوديت آفريدگار بپردازد و پست‌مدرن و فوكو و  فمينيسم و جامعه‌شناسي و … از اين قبيل كلمات را هر جايي و در هر موردي تكرار كند و اندوهگين باشد از كم‌فهمي ملتي كه قدرشان را نمي‌دانند و افسرده از …!

عاداتي را كه برشمردم نه به قصد توهين و تخطئه‌ي چنان وضعيتي، بلكه صرفاً به قصد نقل مشاهداتي كه داشته‌ام (و حاضر به اثباتشان هستم) بوده و ناقض آزادي‌هاي فردي نمي‌تواند باشد!

به هر حال، شخصاً برايم فرقي نمي‌كند كه قبلاً صاحب فر و شكوه و اولين حكومت پادشاهي دنيا! بوده باشيم و چه و چه و چه… مهم اين‌جاست كه حال چه داريم و كه هستيم و كجا مي‌رويم؟ آيا توانايي اين را داريم كه به جاي نشستن سر ميز رستوران‌هاي درجه چندم اروپا و بحث‌هاي بيهوده و تكراري، به دانشگاه‌هايشان هم سركي بكشيم و از دايره‌ي وسيع دانششان بهره‌اي بگيريم و بحث‌هايمان را آن‌جا مطرح كنيم كه برايشان ارزشي داشته باشد!

كاش اين‌جا بوديد و فرانك و ئه‌سرين و فريبا و هدي و … را مي‌ديديد و از خواسته‌هايشان آگاهي پيدا مي‌كرديد! نسل حاضر را ديگر نمي‌توان با شيوه‌ي دهه‌هاي قبل و بحث‌هايي كه از فرط كهنه‌گي، پوسيده شده‌اند، مجاب نمود چرا كه آنها به علت دسترسي به منابع دست اول و شناخت فلسفه‌ي علم و بهره‌گيري از دانش نوين و شكستن مرزهاي موجود، توانايي من و شما را به ديده‌ي ترديد نگريسته و برايشان آن‌چه مهم است توليد‌كنندگي در حيطه‌ي دانش است و توليد كننده را چنان ارج مي‌نهند كه لايقش است…

چنان‌چه بخواهيم مقبوليت و مشروعيتمان  در آينده خدشه‌اي نگيرد ناگزيريم به آنچه لازمه‌ي ماندن است آگاه شويم و قواعد بازي را درست رعايت نمائيم… باز هم نمي‌فهمم چرا به جاي اين‌همه سياست‌مدار! كه در جاي‌جاي كردستان به وفور يافت مي‌شوند درصدي ناچيز (كه در مقايسه با آن كفايت هم مي‌كند) تحصيل‌كرده‌ي علوم پايه نداريم كه حرفي براي گفتن داشته باشند؟! يعني ملت…!!!

لابد  گه‌لي كورد جملگي نظر آن آقاي هم‌شهري را دارند كه تابستان پارسال در سروآباد با آب و تاب ملت را ارشاد مي‌كرد كه :

برُوُن شوكري خوا بكه‌ن كه ته‌واوه‌تي كافران خه‌ريكن شه‌و و روُژ وه‌كوو سه‌گ! كار ئه‌كه‌ن و نه‌تيجه‌كه‌ي ئيُمه ئه‌يبه‌ين! ئه‌وان وه‌كوو به‌شاره‌تي خواوه‌ندي عاله‌م كه به موسولُماناني داوه بوون به باربه‌ري ئيُمه و باري ئيُمه وا به كوُلُيانه‌وه!!! ماشين چاك ئه‌كه‌ن، ئيُمه سواري ئه‌بين! كامپيوُتيُر درووست ئه‌كه‌ن، ئيُمه كاري پي‌ُئه‌كه‌ين …. برُوُُن شوكري خوا كه‌ن!!! له‌وان كار كردن و بار بردن! له ئيُمه سوار بوون و خواردن!!!

باز هم نوشته‌ام را توهين به گه‌لي كورد! ندانيد و کُرد بودن را در داد و فرياد و کُردم کُردم تفسير نفرمائيد…

 

۱۳۸٢/۱٠/٢٥

 

عشق‌ورزيدن به انسان‌ها را بياموزيم!

دوستان ارجمند! مسئله‌اي كه مرا وادار به نوشتن مطالب اخير نمود، احساس نفرت و كينه‌ي عميقي است كه در نسل حاضر نمود يافته است و هر كسي كه كم‌ترين حد احساس مسووليتي نسبت به آنان و آينده‌ي سرزمين خود داشته باشد ملزم به اظهار حقايق است شايد راهي براي حل اين معضل يافته شود:

طبيعي است به عنوان كسي كه با نسل نوجوان و جوان كُرد سروكار دارم دارم و به سبب حضور در كردستان و لمس واقعيات از نزديك و با آگاهي از اين موضوع كه در تحولات آينده‌ اين قشر حرف اول را خواهند زد! از اين‌كه مي‌بينم حس انتقام آنهم در فرم كور آن در وجود جوانانمان ريشه دوانيده است و ترس و هراس از تكرار تجارب بسيار ناخوشايند و ناگوار گذشته‌ي نه‌چندان دور خودمان اولين موردي كه به ذهنم مي‌رسد، انتقاد از پديدآورندگان اين احساس خطرناك و بالقوه فاجعه‌آميز است: احزابي كه براي يارگيري و بدون رعايت قواعد بازي، به اتهام‌زدن‌هاي بي‌مورد و متقابل و «…» و خائن ناميدن يك‌ديگر پرداخته و به اغتشاش فكري جوانانمان كمك مي‌كنند! رسانه‌هايشان به وانمودسازي حقايق پرداخته و جريان صوفي‌گري و درويش‌بازي سنتي كُرد و دعواهاي آناها را در فرم مدرن آن تكرار مي‌كنند! آخر كُرد نبايد هرگز به اجماع نظر برسند! در هر خانواده‌اي چند نفر، يكي هوادار اين حزب و ديگري وفادار به آن گروه رشته‌ي مودت و احساس برادري را چنان گسسته‌اند كه حزبشان برايشان از اتحاد واجب‌تر است! آفرين به احزابكي! كه اينگونه به تفرقه و چنددستگي ما اراده فرموده‌اند! نمي‌دانم سركردگان اين افكار پوسيده و از رده‌خارج، كي به واقعيات پي برده و چه زماني حاضر به پذيرش اين حقيقت هستند كه «سياست» آن چيزي نيست كه آنها از طريق آزمايش و خطا و به قيمت فدا نمودن هزاران تن از سرمايه‌هاي اين ملت آموخته‌اند! آموخته‌هايشان همه وارونه و سروته است! بهتر است به جاي افشاندن تخم كينه و نفاق، بذر دوستي و عشق به انسان‌ها را به جوانانمان بياموزيم و از «جواني» و بي‌تجربگي‌شان سوءاستفاده نكنيم چرا كه عاقبت دستمان براي آنها هم رو خواهد شد! در هر حال و به هر شكلي آينده را چنان‌چه اين نسل با اين افكار نظامي و كشنده! و دور از ترحم و آكنده از نفرت رقم بزنند (كه خواهند زد)! بايد منتظر تجربه‌ي فاجعه‌ي بسيار وحشتناكي باشيم كه در وقوع آن همه‌ مقصر خواهيم بود!!!

 

۱۳۸٢/۱٠/٢۱

 

به پێشوازی 2ی رێبه‌ندان و یادی پێشه‌وای هه‌میشه زیندوو «قازی» نه‌مر

خوا نه‌كا كورد بێ به شتێ!!!…

- ئه‌رێ به خوا بــڕوانه چی ئه‌كه‌ن و چۆن هه‌ركه بۆ خۆیه‌تی…!!!

ـ …!!!



هر روزه و در هر جايی می‌توان مکالماتی از اين قبيل را شنيد که همه حاکی از بی‌اعتمادی مردم به کسانی است که وعده‌ی آزادی و يکسانی را سرداده‌اند…

علت چيست؟

ذهنيت مردم ما از سابقه‌ای شکل گرفته است که چندان هم روشن نيست!در هر مقطعی از تاريخ کرُدستان و زمانی که ”کُرد“ به شکلی هرچند نيم‌بند قدرتی نسبی را کسب کرده باشد دو حالت کلی را شاهد بوده‌ايم:

۱- حالت اول هنگامی روی داده است که فردی به تنهايی در رأس هرم انقلاب کُردی قرار گرفته وپس از وقوع خشونت‌های بسيار مابين حکومت و گروه انقلابی، سرکوب وحشتناکی پس از چند ماه روی داده و تلفات انسانی قابل توجه بوده است، رهبران انقلاب هم معمولاً بالای دار رفته‌اند. به رغم مدت اندک قدرت نسبی اين گروه‌ها، به سبب عدم فهم و درک ” روش‌شناسی “ و آگاهی از فنون و هنر مردم‌داری و آماده‌سازی زمينه برای گسترش قيام با پشتيبانی مردم، زمان را برای تصفيه‌ی رقيبان و مدعيان ديگر مناسب دانسته و شيوه‌ی رفتار با توده‌ی مردم از جانب گماشتگانشان آنچنان ناشايست بوده است که ذهنيت «خوا نه‌كا كورد بێ به شتێ!!!…» را در جامعه‌ی کُردستان شکل داده است… از آنجا که نمی‌خواهم تنش و درگيری لفظی ايجاد شود از ذکر نمونه‌هايی که خود از زبان گذشتگان در باره‌ی فجايع خلق شده در زمان قدرت گرفتن مقطعی و نسبی بعضی از گرو‌ه‌های کُرد در قرن اخير شنيده‌ام، خودداری نموده و قداست جعلی بعضی از به‌ناحق شهرت‌يافتگان را نمی‌شکنم!!!

۲- در حالت دوم و شکل وحشتناک و مدرن آن، در عرصه‌ی انقلاب، بيشتر از يک حزب و گروه حاضر و نتيجه‌ی آن رودررو قرار گرفتن آنها بوده که «براکوژی» اين واژه‌ی نفرت انگيز و افزوده شدن «رۆڵه‌ی كورد» به «کاروان شهيدان»شان را باعث شده است…!

کدام حزب و گروهی را سراغ داريد که به روح و حقيقت رجوع به آرای مردم اعتقاد داشته و در صورت عدم مقبوليت مردمی خود را ملزم به تأييد خواسته‌هايشان دانسته باشد؟ خستگی ناشی از بی‌اعتمادی صرف مردم باعث چنين نگرشی و مکالماتی از قبيل شده است!

منافع شخصی هنوز هم هدف اول اکثر سياست‌مردان! گه‌لی کورد! است که فداکارترين ملت دنيا در قبال رهبرانشان را اين‌گونه به بيراهه کشانده‌اند… نمونه‌ی تعهد و پايبندی کُرد به رهبران خود را در هيچ فرهنگی نمی‌توان با اين شدت يافت و شدت سو ءاستفاده از فداکاری «رۆڵه‌ی كورد» از جانب رهبرانشان را هم در کجا می‌توان سراغ گرفت؟؟؟

 

 

۱۳۸٢/۱٠/۱٦

 

سالهاست دم‌خروس را می‌بينيم و قسم روباه را باور می‌کنيم…

سالهاست حافظه‌ی فراموش‌کار کُرد گرسنه و لبريز از احساس را محل تجلی انديشه‌های ويران‌گر و منفعت‌طلبی می‌بينيم که اصطلاحات و واژگانی چند را (که شايد زمانی دهن‌پرکن بوده باشند) از يکی دو کتاب کوفت و زهرمار به عاريت گرفته‌اند و حاصل کذايی را به خورد ملتی می‌دهند که خود هنوز املای کلمات آن‌را به درستی بلد نيستند!

صفير سفيران افکار وارداتی و پوسيده را سال‌هاست تحمل کرده‌ايم و دم بر نياورده‌ايم…

سال‌هاست از بيم هجوم همه‌جانبه‌ی مدعيان (کُردايه‌تی!) و … لب فرو بسته‌ايم و خفه‌خون گرفته‌ايم!

سال‌هاست… وه که چه سال‌های وحشت‌ناکی را تجربه کرده‌ايم و چه زجرهايی که نکشيده‌ايم!

هر چه بادا باد! از اين سال‌ها را ديگر هرگز نخواهم داشت. فرياد‌های عجين گشته با تارهای صوتيم که حزن و اندوه را حتی در نجواهای دوستانه‌ی اين همه سال به دنبال داشته است برون خواهم ريخت… بگذار برنامه‌ريزان دنياهای بهتر و بازيگران فيلم کُميک دمکراسی هر چه دل نازنيشان می‌خواهد بگويند و به روال گذشته‌ی معلومشان، …مان بنامند…

تا کی ما را احمق فرض کردن و ننگ و رسوايی را لعاب روشن دادن و کلاغ را به نرخ قناری قالب کردن…!

 

۱۳۸٢/۱٠/۱۱

 

كوردين، كوردين، كوردمان ئه‌ويُ

بيشمان كه‌ويُ، نامانه‌ويُ!!!!!!!

باز هم هواداري از نوع كُردي آن!!!

متأسفانه آنچه كه در نحوه‌ي برخورد ملت ما با قضايا مشهود است، عدم رعايت اعتدال و عجله در قضاوت است! هميشه اين‌گونه بوده است كه كس يا كساني را كه در همان برخورد اول و مواجه حضوري ديده‌ايم و يا بر اثر تبليغات دوستان و آشنايان از او چهره‌ي مثبتي در ذهنمان نقش بسته است، تا حد اعلاي احترام، ارج نهاده‌ايم و به همين اعتبار از او چهره‌اي بسيار فراتر از حد ارزش واقعيش ساخته‌ايم. عكس همين موضوع هم صادق است: چنان‌چه كسي در مرحله‌ي اول شناختش، قادر به «دل‌ربايي» از مانشده باشد! تا آخرين مرحله‌ي بدبياري پيش رفته است! و هميشه و همه‌جا از او با تندترين عناوين نام برده‌ايم. خلاصه كنم، يا افراد را به عرش‌اعلا برده‌ايم و يا در قعر جهنم جا داده‌ايم! گويا براي «گه‌لي كورد»! حد وسطي وجود ندارد و «اوسطها» كه از آن به «خيرالامور» ياد كرده‌اند! برايمان بي‌معني بوده‌ است. براي نمونه اكثر اكرادي كه خود را «حزبي» دانسته‌اند! هواداريشان ناشي از نگرشي مي‌باشد كه در آغاز زندگي و بينش سيايشان شكل گرفته است! و ادامه‌ي كار و اتفاقات بعدي كمترين تأثيري را در روند «حيزبايه‌تي» سياسيون!!! ما نداشته است!

براي نمونه «هه‌ژار» شاعر خوبي كه به مانند اكثر افراد جامعه‌ي كُردستان، نظرات سياسي داشته‌ است! در كتاب «چيٌشي مجيُور»ش به رغم ديدن تمام وقايع و حضور در تمام صحنه‌هاي تاريخ معاصر انقلاب كردستان و لمس اشتباهاتي كه از خصائل انساني هر (حيوان ناطقي) است! هنوز اصرار فراوان دارد كه   ۲+۲ را 13 اعلام نمايد و سعي در اثبات اشتباه تمام رياضي‌دانان جهان دارد!!! پذيرش اين حقيقت كه رهبران ما هم احتمال دارد اشتباه كنند و محاسبات سياسيشان درست از آب درنيايد، براي ما غير قابل تصور است. در نظر ما آنها يا بسيار بد و نالايقند! (رقباي سياسي ما) يا چنان مطهر و معصومند، كه هر فكري خلاف عصمت آنها، در نظرمان غير قابل بخشش مي‌نماياند و گوينده‌ي آن را به هر نحو ممكن مهدورالدم مي‌دانيم!

نمي‌دانم چه دليلي محكم‌تر از (وضع موجود) مي‌تواند نظراتمان را برگرداند و يا حداقل معتدل‌تر نمايد. واقعيت را من اين‌گونه ديده‌ام و به‌دور از هر نوع گرايش حزبي (هر چند اين اصطلاح از كثرت تكرار، به ابتذال كشيده شده‌است و همه هنگام قضاوت خود را بي‌طرف و غير حزبي مي‌خوانند و مي‌دانند!!!) زندگي سياسي تمام «سه‌روُك»!ها را آكنده از اشتباه (و البته هم‌زمان و در مورد اكثرشان، سراسر از خودگذشتگي و تهور) ديده‌ام! البته ما عادت داريم صفحه‌اي سفيد به گستردگي آسمان را، هنگامي كه لكه‌اي ولو كوچك، اگر سياه باشد و بر روي آن بنشيند، نمي‌بينيم(آن‌همه سفيدي را)! و تنها از آن قسمت بسيار ناچيز سياهش سخن مي‌رانيم!!! با اعتراف به اين ضعف، معتقدم كه همراه انتقاد، به نقاط قوت افراد هم به جهت رفع هرگونه شبهه پرداخته شود.

رهبران ما هميشه، قبل از آن‌كه عالم به «سياست» باشند، «نظامي» و واقف به فنون دفاع بوده‌اند و اين بالقوه نكته‌اي بسيار مثبت است اما امروزه وضعيت چيزي فراتر از اين را طلب مي‌كند كه متأسفانه رفتار و گفتار رهبران احزاب كردستان خلاف اين موضوع را نشان مي‌دهد! شنيدن واژه‌ي «خائن» و معادل شناخته شده‌ي آن در زبان كُردي! (…)!!! اينك ديگر بسيار عادي شده است! همه رقباي خود را با اين اصطلاح خطاب مي‌كنند و «ئاش به‌تالُ» و «ج 66»! را بارها دو حزب عمده‌ي كردستان جنوبي تكرار كرده‌اند و …!!!

به خود بياييم و «خود» را غير قابل اشتباه ندانيم و باور كنيم كه به تبع انسان بودن، هر آن ممكن كه ما و رهبرانمان اشتباه كنند و به جاي انكار آن، سعي در تصحيحشان داشته باشيم و راه‌كار برون رفت از نتايج اشتباهات را بررسي كنيم و و راه‌حل ارائه نمائيم! نقطه آغاز اين مهم، شناخت و آگاهي از اشتباهاتمان است! «پاشنه آشيل» اكراد، چند نقطه‌اي است كه قدمتي به درازاي تاريخ دارد!!! خود همه، آن‌ها را مي‌دانيد…!!!!

زنده باد برادري و زندگي در جامعه‌اي كه از نژاد و جنسيت و مذهب و … سخني به ميان نيايد و همه با مقياس «انسان» بودن و از ديدي انساني نگريسته شوند و ارزشيابي آنها بر اساس مقياس‌هاي سنتي و زننده صورت نگيرد…

 

۱۳۸٢/۱٠/٦

 

« حیزبایه‌تی » و دمکراسی از نوع کُردی آن!!!

یکم:  متعاقب احتمال اعدام صدام حسین و موضعگیری برخی از رهبران اروپا پیرامون این موضوع٬ رهبران مذهبی غرب به این اظهارنظرها به شدت اعتراض کرده و آن را عملی غیر دموکراتیک نامیدند…!!!

دوم: گمان نکنم در طول تاریخ هیچ ملتی به اندازه‌ی ملت کُرد ژست دموکراسی به خود گرفته باشد و برای خوش‌آیند دیگران و اثبات این موضوع که ملتی بافرهنگ و قومی کهن با تمدن دیرینه است به طور مداوم احزابی که به شکل خودخوانده! نماینده‌ی ملت کُرد هستند (جالب اینجاست که ده‌هاحزب و گروه خود را تنها نماینده‌ی واقعی ملت میخوانند!) در خارج ادای روشنفکرهای دمکرات‌مآب را درآورده و در داخل وحشتناک‌تر از توتالیترترین گروهها، به کیش‌شخصیت و تطهیر رهبران خود پرداخته و آنها را عمو و … نامیده و با تشدید روحیه‌ی عشیره‌ای و تقویت حس قبیله‌گری ملت، به یارگیری پرداخته و در این میان خود را مالک جان و مال (گه‌لی کورد) از همه‌جا بریده دانسته‌اند.

خوشبختانه «حیزبایه‌تی» کارکرد سنتی خود را از دست داده است. اینک احزابی که با اندک تأملی در تاریخچه‌ی حیاتشان هر کودک دبستانی٬ به سادگی خطاهای غیرقابل بخششی را خواهد یافت که آنها را از مقبولیت و متعاقب آن از مشروعیت خواهد انداخت٬ دیگر نمیتوانند تریبون اعلام خواسته‌های ملت حزب‌زده‌ای باشند که از «حیزبایه‌تی»! تنها ضرر دیده‌اند و آسیب و جراحت‌های غیرقابل درمان…

اینک هم چنانچه عموهایی که کم نیستند (ملت ما را ببین که هنگام تجربه‌ی دمکراسی از نوع کُردی! آن، و به هنگام ادعای وجود سیستم «فره‌ده‌نگی» هنوز هم به سبک اعصار گذشته از شدت احساس رهبرانشان را چون کودکی صغیر عمو و … خطاب میکنند) بخواهند به نیابت از ملت خود٬ دنبال رهبران دیکتاتورساز غربی بروند (که خودشان آورده‌اند و پرورده‌اند و سپس برده‌اند و قاعدتاً جملگی خود شریک جرمند) و سخن از بخشش دیکتاتور دربندی بیاورند که در اوج فر و شکوه٬ رهبران معظم «گه‌لی کورد» بیچاره بر دستانش بوسه زدند و با آن خفت و خواری در بغداد و گرم در آغوش هم تصاویرشان را ملت قهرمان هم مشاهده نمودند٬ باز هم اثبات خواهند نمود که جامعه‌ی ما هنوز دوران کودکی را طی نکرده است و حافظه‌ی تاريخی بسیار بد ما را هم بیشتر از زمان نشان خواهد داد.

کلام آخر اینکه مادامی که بخواهیم همچنان پیرو بی‌چون و چرای رهبرانی باشیم که شخصیت پارادوکسیکال و متعارضشان اظهر من‌الشمس است و چنانچه قدرشناس شهدای بیشماری باشیم که فقط متعلق به ملت کُرد هستند و نه حزب و گروه خاصی٬ لازم است در نگرش احساسی خودنسبت به احزابی که تنها پاسدار منافع رهبرانشان هستند٬ تجدید نظر نموده و هر آن در نظر داشته باشیم که «تاریخ برای ملل بدوی و کوته‌اندیش هر آن در حال تکرار است».

 

 

۱۳۸٢/۱٠/٤

 

فرانک:

از دی‌شب تا الان که مشغول نوشتنم نخوابيده‌ام…! ساعت حدودای ۷ دی‌شب بود که آقای علمی‌زاده به خوابگاه ما زنگيدند! ( ۶ نفر از بچه‌های کلاس کامپيوتر در خوابگاه دانش‌آموزی سکونت دارند). گويا سرپرست خوابگاه خانم … از روز اول کارشون مدام مکالمات تلفنی بچه‌ها رو دزدکی و لابد غيرقانونی! شنود فرموده‌اند… قسمت جالب قضيه اين‌جاست که ما با معلممون شوخی‌های غيرمتعارفی داریم که هضمشون برای خانم متشخص و متعهدی! همچون سرپرست خوابگاهمون غير ممکنه… خلاصه منو که صدا زدن برای جوابگويی به تلفن، نگو که آقا قبلاْ با آگاهی از استراق‌سمع سرپرستی وقتی با اصرار و طبق معمول ازش خواستم برای حال‌گيری، شماره‌ی …دخترشون رو به من بدن! ايشون با خونسردی و جديت شماره‌ی مستقيم سرپرستی خودمون رو اعلام فرمودن!!!

حالا بماند خجالت‌های بی‌پايان دخترخانم سرپرست که لابد دق‌مرگ شدن از اين‌که نمی‌تونن بيان پيشم و قسم بخورن که بابا به پير به پيغمبر من دوست… اون معلم نامرد شما نيستم!!! امان از دست معلم‌های کلک و حال‌گير!!!!

 

۱۳۸٢/۱٠/۳

 

سرقت از موزه‌ی سنندج!

گويا دوروز پيش به تنها موزه‌ی سنندج دستبرد زده‌اند و ۱۴ شی‌ء باارزش تاريخی را سرقت کرده‌اند… ۸-۷ سال پيش و آن‌گاه که به لطف ۲ واحد بازديد از موزه، تمام موزه‌های تهران را گشتيم و اثری به جای مانده از تمدن اکراد نيافتيم! عاقبت از مسوول موزه‌ی ايران باستان سبب را جويا شديم و او فقط سکوت کرد!!! ما در روزنامه‌ها و صدا و سيما و رسانه‌های جمعی و از زبان رئيس‌جمهور فیلسوفمان! ملتی باستانی و قومی کهن هستيم اما اثری از تمدن ما ( که به گواه دوست و دشمن شکی در متمدن بودنمان نسيت!) در موزه‌های برادرانمان يافت می‌نشود و … من‌هم سکوت می‌کنم! شما که علت را می‌دانيد؟!!!

 

سه‌رماوه‌زی 82

05/12/2003

۱۳۸٢/٩/٢٩

زمستان در اين‌جا نرم‌نرمك از راه رسيده و امروز برف همه‌جا را سفيد‌پوش كرده است و كماكان بارش آن ادامه دارد… برف و سرما و يخ‌بندان را نمي‌دانم نعمت بخوانم يا عامل دردسر! يكي از رمزهاي ماندگاري ملتي كه دستش از همه جا كوتاه است و موجوديتش در طول تاريخ با خطر اضمحلال روبه‌رو بوده است همين موقعيت جغرافيايي منحصر به‌فردي است كه البته مشكلات بسياري هم به دنبال داشته است:
خاطره‌‌اي از اولين سال‌هاي معلمي، آنگاه كه هنوز بسيار احساسي با قضايا برخورد مي‌كردم و به قول مريواني‌ها ( وام ئه‌زاني راسه! )…

« ژاوه‌روُ » زمستان‌هاي سختي دارد كه تا نباشي و نبيني، اداركش توانستن ممكن نيست! با آغاز فصل سرما، هر روز دختر دانش‌آموزي را مي‌ديدم كه با مانتو و بدون لباس گرم راهي مدرسه مي‌شد… روزي او را به دفتر آموزشگاه فرا خواندم و تذكر دادم كه از فردا چنان‌چه اين‌گونه به مدرسه بيايي، حضور در كلاس درس برايت مقدور نيست! اما از من گفتن و از او نشنيدن! عاقبت كار به جايي كشيد كه پدرش را به مدرسه فرا خوانديم. حرف‌هايش را هنوز پس از گذشت چند سال خوب به خاطر دارم.
از او پرسيدم:

ـ جنابعالي چگونه است كه فرزندت را اين‌گونه راهي مدرسه مي‌كني؟

ـ جنابعالي 7 نفر عائله دارم! جنابعالي مجبورم شب و روز اين طرف و آن‌طرف را بگردم تا بتوانم شكم‌ آنها را سير كنم! جنابعالي كه سالي يك‌بار برنج مي‌خوريم، جنابعالي چگونه مي‌توانم براي بچه‌هايم لباس گرم بگيرم؟!!!…
و اين‌گونه بود كه تا آخر سال از خجالت ديدن شاگرداني كه غرور‌انگيزترين دوران زندگيشان را بايد در حسرت پوشيدن كاپشن تاناكورايي بگذرانند، سرم را بلند نكردم!

 

۱۳۸٢/٩/٢٦

 

خانم همکاری که مدیر دبستان دخترانه‌ای بود تعریف می‌کرد:

پس از مشاجره با یکی از همکاران از اتاق دفتر خارج شدم. دو نفر از دختران دانش آموز را در حین برخورد با یکدیگر دیدم و از فرط عصبانیت در حیاط دبستان سیلی محکمی را به صورت یکی از آنها کوبیدم…در این اثنا انگشترم پس از بالا آمدن دستم به مقنعه‌ی دخترک سیلی خورده گیر کرد و به میان گل و لای باغچه‌ی مدرسه افتاد… هنوز برای برداشتن آن خم نشده بودم که آن دختر سریع آنرا از لابه‌لای گلها یافته و با سرعت مشغول تمیز نمودن آن با گوشه‌ی مقنعه‌اش شد و پس از لختی آنرا با احترام تمام دودستی مقابل چشمان حیرت‌زده‌ام به من برگرداند

نزدیک بود از خجالت و شرم بر زمین بیافتم… به اتاق دفتر برگشتم و همکاری را که ساعتی قبل با او مشاجره کرده بودم صدا زدم… با تعریف موضوع پیش آمده هر دو از اینکه بر چنین انسانهای لبریز از احساس و سالمی مدیریت میکنیم خجالت می‌کشيديم…!!!

نووسراوه له ۱۱:٥۳ ق.ظ له لایه‌ن س.عیلمی‌زاده .

۱۳۸٢/٩/٢۳

 

مزگيٌنی بوٌ دايکی شه‌هيد

                                              کيٌ‌يه ئه‌لٌيٌ:

                 خه‌ونی پيٌشمه‌رگه به دی ناييٌ؟

وا قاره‌مانی ( قادسيیه ):

                                         هه‌والٌه بوٌ

                                         هاومه‌سله‌ک و پالٌه‌وان فس‌فسه‌کان

             پووزه‌ی سوور باوی نه‌ماوه

                                                        ئه‌مرٌوٌ نه، به‌يانی …

                                                    



                       

صدام حسين دستگير شد

پل برمر، سرپرست تشکيلات آمريکايی اداره امور عراق، تاييد کرده است که صدام حسين، رييس جمهوری سابق عراق، ساعت هشت شامگاه شنبه، 13 دسامبر، به وقت محلی در روستای دور واقع در 15 کيلومتری جنوب شهر تکريت، زادگاهش، دستگير شده است .دستگيری صدام حسين دشمن شماره يک ملت کرد با خفت و خواری شادی هزاران هزار مادر دل‌سوخته‌ای را باعث شد که فرزندان خود را قهرمانانه در راه آزادی ميهن تقديم کرده بودند. قهرمان ام‌المعارک اينک در چنگ قدرت‌مندانی اسير است که خود قدرت را به او بخشيده بودند! اينست سرانجام ديکتاتوريت…

 

 

۱۳۸٢/٩/۱٩

 

( با تعظیم در برابر قامت نستوه کسانی که در هر شرایطی سرود بودن را سر داده‌اند و از خود گذشته‌اند…)

آسیب شناسی تشکل های دانشجویی کرُدی ( 1 )

یکم : سال‌های آغازین دهه‌ی 70 – مریوان:

پس از اتمام جنگ انجمن‌ها و تشکل‌های ادبی و فرهنگی کُردی مجالی برای فعالیت پیدا نموده و در این راستا با برگزاری جلسات منظم سعی در تثبیت موقعیت خود و شناساندن هویت کُردیشان داشتند. من هم در سنین نوجوانی و سرشار از احساس کُردایه‌تی! گاهی با خواندن اشعاری که شاه بیت تمام آنها کُردستان بود عضو ثابت انجمن بودم. در آن زمان و با آن شرایط اصولی‌ترین کار ممکن همان بود: تقویت روحیه‌ی افراد جامعه‌ای که جنگ آنان را فرسوده کرده بود و ایجاد زیر ساخت‌های مناسب فکری و اندیشه‌ای که افراد از طریق آن قادر باشند هویت از یاد رفته‌ی خود را بازیافته و به موازات آن گام‌های محکمی را برای ساختن جامعه‌ای پیشرو بردارند…

دوم: ساعت 12.30 – سالن سینمای دانشکده‌ی علوم دانشگاه ب-س- 18/9/1382

سالن مملو از جمعیتی که احساس کوردایه‌تی! کماکان در آنها مشهود است! اولین مطلب را که شعری کوتاه است قرائت می‌کنند. نفر دوم در حال خواندن نوشته‌ای چند صفحه‌ای است که پس از چند دقیقه حضار به نشانه‌ی بی‌میلی و درخواست برای قطع خواندن مطلب کف می‌زنند و سوت می‌کشند! گه‌لی‌کورد مانند همیشه خواهان شنیدن موسیقی است!!! چند نفر دیگر هم اشعاری را می‌خوانند (البته نه پیرو افاعیلند و نه در چهارچوب شعر هجایی کُردی قرار می‌گیرند) که آنهم در وصف چهارراه‌ها و دشت‌ها و مغازه‌های کردستان است! گویا نوادگان میدیا هنوز ادبیات چند دهه‌ی قبل را به تبع ( قسه‌ی پیاو یه‌کيٌکه!) حفظ نموده و از مواضع اصولی خود عدول نکرده‌اند! چنین نگرشی را می‌توان برای دهه‌های قبل توجیه نموده و آنرا با افتخار تحسین کرد اما در زمانی که رقبای ما با گذر از این مراحل شیوه‌های مقابله‌ی نوینی را در پیش گرفته‌اند آیا ما با همان راه‌کارهای کلاسیک و شناخته شده‌ی ده‌های قبل خود قادر به ادامه‌ی بقا خواهیم بود؟

کُرد بودن و افتخار به آن بسیار عالی است اما تکرار مداوم آن و غفلت از دیگر جوانب قضیه اشتباهی است که گه‌لی کورد در تکرار آن استاد است! ناگفته نماند که اکثریت حضار صرفاً برای تفنن و شنیدن موسیقی ( آنهم در سطحی ابتدایی) و البته ( لطفاً با دیده‌ی کوردایه‌تی به قضییه ننگرید و عصبانی نشوید!) هم‌کلامی با جنس مخالف ( که در این مورد حق دارند) در اینجا جمع شده بودند. نشان به این نشان که اکثریت حوصله‌ی شنیدن مطالب خوانده شده را نداشتند!

چنین حالاتی در صورتی که به مراحل احقاق حقوق اولیه‌ی خود رسیده باشیم نه تنها قابل ایراد نیستند بلکه لازمه‌ی کارند اما مادامی که به جای سعی در اثبات حقانیت خواسته‌های خود از راه‌هایی که قبلاً آنها را هزاران بار تکرار نکرده باشیم چنین سطحی و احساسی با قضیه برخورد نماییم هیچ تفاوت فکری و محتوایی با نیاکان دوره‌ی غارنشینی خود نخواهیم داشت و تنها فرم مدرن و امروزی ماست که مایه‌ی تمییزمان از هم خواهد شد! برای قشر دانشجو که نخبگان ملتند تکرار چنين اشتباهاتی غير قابل بخشش می‌نمايند!

این بحث ادامه دارد…

 

۱۳۸٢/٩/۱٥

 اظهار عجز و ابراز ناتواني زننده‌ترين عادتي است که هميشه سعي در اجتناب از آن داشته‌ام اما به تبع معلم بودن گاهي پيش مي‌آيد که ناچار از نگارش مواردي مي‌شوم که ممکن است از آن ضعف و ناتواني برداشت شود که هرگز چنين نبوده و نيست و هدف از نوشتن مواردي اين‌چنيني صرفاً ثبت وقايعي است که در آينده غير واقعي خواهند نمود!

امروز صبح اول وقت مجبور شدم براي انجام کاري به سروآباد بروم. نرسيده به ميدان ورودي شهر سياهي کسي را احساس کردم که قبلاً مرا ديده و شناخته بود و سعي در استتار خود داشت! عاقبت وقتي که چاره‌اي جز آشکار نمودن خود پيدا نکرد سامان را ديدم! شاگردي که سال‌هاي قبل بارها بر سر شيرين‌کاري‌هايش و اجبار در دفاع از او با همکاران تا مرز درگيري پيش رفته بودم و از اين روي با سامان به اصطلاح خودش ( دوست ) شده بودم! جثه‌اي نحيف و قد کوتاه و صورت دائم‌التيره‌اش! چهره‌اي ازيادنرفتني را برايش به وجود آورده بود و امروز از شدت سرما دست و صورتش به تيرگي گرائيده بود! او را به داخل اتومبيل آوردم و با عصبانيت علت حضورش را جويا شدم.( سامان در (قه‌لاٌجيٌ ) روستايي مابين مريوان – سروآباد زندگي مي‌کند). پس از چند لحظه سکوت و بازگويي داستاني ناراحت‌کننده‌يي به ماجرايي بردم که مدتها بود برايم معما شده بود:

سامان با مادر و برادر بزرگترش ( علي هم سال‌ها شاگردم بود!) در يکي از محروم‌ترين آبادي‌هاي تاريخ بشريت زندگي مي‌کند: ( قه‌لاٌجيٌ ) مکاني که در آينده از آن برايتان خواهم نوشت! به قول سامان او از 7 سالگي خود هزينه‌ي زندگيش را تأمين مي‌کند. سال‌هاي قبل که در مدرسه‌ي ( قه‌لاٌجيٌ ) چند ساعتي تدريس داشتم بر سر کلمه‌اي بارها با دوستان همکارم مشاجره کرده بودم: روزي سامان کسي که هرگز کسي او را در حال گريه نديده بود نزدم آمد و همراه قطرات اشک موضوعي را برايم تعريف کرد که علت اصلي مشاجراتم بود: هر بار که نوبت خطاب او فرا مي‌رسيد دوستان همکار او را ( آشغالي ) صدا مي‌زدند! و معتقد بودند که از او هميشه بوي آشغال به مشام مي‌رسد!

امروز معلوم شد که حدود 2 سال است هر روز اول صبح قبل از اينکه مأموران شهرداري آشغال‌هاي شهر را جمع‌آوري نمايند سامان فاصله‌ي 10 کيلومتري قه‌لاٌجيٌ – سروآباد را با بدبختي‌هاي بسيار طي نموده و قبل از خروج مردم از منازلشان تمام سطل‌هاي زباله را سرک کشيده و به تفکيک آنها پرداخته شايد تکه‌اي پلاستيک يا فلز را در بينشان پيدا نمايد. هر چند روز يک‌بار آنها را به مريوان آورده و به مراکز جمع‌آوري اين‌گونه وسائل مي‌فروشد و از اين راه مبلغي ناچيز را براي تأمين هزينه‌ي زندگيش به دست مي‌آورد…

شما بگوئيد ( آشغال ) چه کساني هستند؟ سامان يا افرادي که…؟؟؟!!!

۱۳۸٢/٩/۱٠

 

یکی از مهم‌ترین وظایف هنر ایجاد آرمان‌های بی‌زمان و نامحدود است که به مرور باعث ایجاد تنش و حرکت در جامعه می‌شود. موسیقی به عنوان یکی از هنرهای تأثیرگذار و فراگیر از این قاعده مستثنی نیست. عادتی که مدتی است مانند یک مرض خود را آشکار کرده است سعی و اهتمام رسانه‌های کردی در ترور هنر اصیل با مشخصه های فوق الذکر است.

نمی دانم سیاست گذار شبکه های ماهواره ای چه کسانی هستند؟ هر که باشند از حداقل سواد هنری برخوردار نیستند و گرنه چنین ناشیانه کمر همت به نابودی هنر کردی نمی بستند…

 

۱۳۸٢/٩/٧

 ( کورٌه مه‌لا ) و به قولي آخوندزاده بودن باعث شده است بسیاري از مسائل را به علت کثرت تکرار در ديدن و شنيدن عادي ببينم. از سويي در جامعه‌ي کردستان گروهي ظهور نموده‌اند که برعکس به سبب نومسلمان! بودن چنان متعصبانه به طرح مسائل مذهبي مي‌پردازند که آدم از شنيدن آن وحشت مي‌کند! مدت‌هاست دوستاني که چند سال از يادگيري حمد و قنوتشان نمي‌گذرد به ما گير داده‌اند که از ديدگاه امام شافعي شما مجرميد که چنين با شاگردانت راحت! هستيد و حجاب معاشرت را رعايت نمي‌کنيد و … و خلاصه چند بار خانم‌ها و آقايان همکار پيرو راستين سنت و جماعت با بهره‌گيري از آموزه‌هاي مقدسشان پشت در کلاس اين معلم ملحد وابسته به بيگانگان! به استماع دزدکي سخنانمان نشسته‌اند و استراق سمع خود را لابد در راستاي تقويت مذهبشان دانسته‌اند که هر چه را براي خود مشروع مي‌پندارند.

آقا و خانم همکاران ارجمند باور بفرماييد ما هم مقدسات را ارج مي‌نهيم و پايبند آن هستيم ولي هرگز فکر نکرده‌ايم که بايد ديگران هم مثل ما فکر کنند در غير اين‌صورت حق حيات ندارند. البته اولين اثر جانبي نومسلمان بودن همين است! حق داريد!از کاروان دوستانتان در الجزاير و افغانستان و مصر عقب افتاده‌ايد بشتابيد که غفلت از آن مايه‌ي عقب ماندن ( گه‌لي کورد) است!

ئه‌سرين و روناک و نگين و فاطمه و هدي و …هم مجرمند! آخر شاگرد و معلم که نبايد به چشم هم بنگرند ايمان از هر چيزي مهم‌تر است. انسان ضعيف‌النفس است!!! ( ولی ما در تعريف شما که انسان نيستيم!) آفرين بر شما! من ملحد ايمان دارم که تمام نگرش شما ناشي از عقده‌هاي جنسيتان است که همين جامعه‌اي به ارث رسيده‌ي شما باعث آن است.



متاسفانه پس از نوشتن پاراگراف آخر از نوشتن آن نادم بودم و به علت قطع خطوط اينترنت قادر به پاک نمودن آن نشدم. با عرض معذرت از خدمت تمام کسانی که اين قسمت را ناخواسته مطالعه نمودند…

۱۳۸٢/٩/٢

 

« گاليله » راست‌بيٌژ نه‌بوو!
                               « من »: گاليله!
سالٌه‌هايه
             وه‌کوو کانوونی مه‌نزوومه
                                             « توٌ » :
                                                     خوٌره‌تاو!!!

 

خه‌زه‌ڵوه‌ری 82

05/11/2003

28/8/82

چند روز قبل يادداشتي را براي شنبه نوشته بودم آن‌هم در جواب شاگرد خوبم شيدا. امروز پنجمين روز جلوگيري از حضور يكي از دخترانم در هنرستان است. تاوان او را کسی نمی‌داند… !!! متعاقب آن پدر شاگردم (كه خود دهه‌ي سوم معلمي را مدتهاست آغاز نموده است)، با آگاهي از قضيه مانع حضور دخترش در كلاس شده است و با بزرگنمايي موضوعي پيش‌پاافتاده باعث افسردگي شديد … شده است. نوشته‌ي شيدا و يادداشت من بر آن را كه تفكر چند روز قبلم بوده است با فكر امروزم! مقايسه كنيد:
شيدا نافعي:

يك دنيا فاصله…

خسته‌ام ديگر… مي‌خواهم از همه چيز بگريزم…ديگر از همه بريده‌ام…

اين‌جا پر از حسرته، لبريز از اندوه، آكنده از غربت، غريبي و آوارگي در موطن خود! اين‌جا همه با محبت بيگانه‌اند، تنها كارشون اين شده كه هي گير بدن مانتوت چرا كوتاه شده؟ آن شش تار مو چيه از مقنعه‌ت بيرون زده؟ كسي نيست ازت بپرسه دردت چييه؟ چرايي مسائل رو در ذهن خودشون به وجود آوردن و جواب دادن و به نتيجه‌ي دلخواهشون رسيدن!!! معلممون با خط بزرگي گوشه‌ي كارگاه كامپيوتر نوشته: ( ئيُوه ئه‌و « با »يه‌ن   كيُو له‌بن‌ديُنن… ) ولي هر چه فكر مي‌كنم ما نمي‌تونيم هيچ كدوم از ثابت‌هاي موجود رو تغيير بديم! اگه هم زماني چنين چيزي واقع بشه ما تنها بايد حسرت بهترين دوران عمر هدر شده‌ي خود رو بخوريم و اندوهگين منتظر مرگ بشيم! نااميد نيستم ولي به راستي سخته و دور…



معلم
شيداي عزيز:

باور كن تا حد زيادي تو را و احساسات تو را درك مي‌كنم ولي انفعال و به قول خودت «‌بريدن »، تنها به نفع آن سه دسته از دشمنان فرهنگ مدني است كه فرصت‌طلبان سوءاستفاده‌گر، چاپلوسان و آزمندان مي‌باشند. من‌هم بارها به اين احساس تو رسيده‌ام ولي هر بار بعد از اندكي تأمل از انديشه‌ي خود خجل گشته‌ام!
ما نه تنها مجبور، بلكه محكوميم كه با تمام نيرو و ايمان به ساختن جامعه‌اي فارغ از مسائلي كه برايت مشكل‌ساز شده‌اند، و به دور از شعارهاي فريبنده‌ي «جامعه‌ي مدني» موهوم و امثال آن، به سوي آينده‌اي روشن‌تر از وضع كنوني ( حداقل ) گام برداريم و گرنه شكست را در كريه‌ترين صورت آن بايد پذيرا باشيم!!!



من هم بريده‌ام! از دست مردمان «چيز پرور» جان به لب شده‌ام! جهل و تعصب و نفهمي در وجودمان چنان ريشه دوانيده است كه ديگر تحمل ان غير ممکن می‌نماياند. شيدا حق داری…!!!

۱۳۸٢/۸/٢۳

 مدتي پيش و به هنگام برگزاري جلسه‌ي « انجمن اولياء و مربيان » از ميان اين همه مسأله تنها چيزي كه به كرات مطرح شد، بحث مزاحمت پسران دبيرستاني شهرمان بود كه هنگام تعطيلي مدارس روي مي‌دهد… همگي معتقد بودند كه بايد با آنها برخورد فيزيكي صورت گيرد…وقتي به آنها گفتم اين افراد از ايادي استكبار جهاني! كه نيستند و همه پسران خود ما هستند ناراحت شده و چيزي نگفتند ( در واقع چيزي نداشتند كه بگويند! ) و وقتي كه از وزير گرفته تا معلم را … ناميدم مدير و معاون از ترس از اتاق جلسه خارج شدند كه مبادا مورد بازخواست قرار گيرند! و به تصديق گفته‌هايم متهم شوند!

نتيجه‌ي حاصل اين بود كه نيروي انتظامي چند روز قبل اين افراد را كه اكثراً دانش‌آموزند بازداشت و متعاقب آن زنداني نموده است. به همين سادگي صورت مسأله را پاك نمودن از عادات هميشگي و خصوصيات ژنتيكي ما شده است! آفرين به ملتي كه به جاي انديشيدن و راه‌حل منطقي براي مشكلات پيدا كردن، اين‌گونه افراد ناباب! را كه محصول فكر و بينش خودشان مي‌باشد، به ندامت‌گاه مي‌فرستند! چرا بايد ارضاي طبيعي‌ترين احساسات فرزندانمان را كه رابطه‌ي انساني بر اساس احترام متقابل و حفظ شؤون اخلاقي است بدين‌سان وحشتناك سركوب نمائيم!؟؟؟

ملتي كه تنها نقاط منفي قضايا را ببيند و از ارتباط دختر و پسر فقط موارد (جنسي) آن‌را در نظر بگيرد، با اين انديشه‌ي خرافي و وحشتناك، از همان اول آنها را از هم چنان جدا مي‌كند كه سرآخر چنين نتايجي به بار خواهد آمد. پدر يكي از شاگردانم كه خود معلم است در جواب من بلند شده و اظهار داشتند: با اين افكاري كه شما داريد لابد خواهيد گفت كه از فردا بدون روسري و پس‌فردا با …به مدرسه بيايند! خانم مدير هم در تصديق آن فرمودند كه ديروز نفري گفته است كه يكي از بچه‌هاي كلاس كامپيوتر را با چنان حالت زننده‌اي! ديده‌ام گويا مي‌خواهد به ماه‌عسل برود! آخر خانم‌، آقا، ماه عسل رفتن كه كفر نيست! جرم شاگردم پوشيدن مانتوي روشن بود!!!

در هر حال همگي محكوميم به قبول واقعيات و ناچار از پذيرش حقايق موجوديم! خداوند تمام معلمان را به راه راست هدايت فرمايند!!!

۱۳۸٢/۸/٢٠

 بارها از دوستان كُرد «‌اروپا نشين» پيام‌هايي دريافت كرده‌ام كه حاكي از عدم اشراف آنها بر شرايط و اوضاع كنوني كردستان است. حضور در مكاني و تحليل اوضاع مكاني ديگر با شرايطي ديگر، هرگز نمي‌تواند تماماً درست باشد. انسان‌ها به محض شروع سخن و آغاز نوشتن به برون‌افكني شخصيت خود پرداخته بدون اينكه خود متوجه آن باشند! متأسفانه از نوشته‌هاي دوستان چنان برمي‌آيد كه يا به علت بزرگ شدن در محيطي خارج از كردستان و يا به علت شكل‌گيري ذهنيات و ثابت ماندن آنها در مقاطع مشخصي از تاريخ معاصر، از درك حقايق عاجزند.

داد و هوار راه انداختن و كُردم، كُردم بازي! هرگز تأثيري در استقرار ما در مكان واقعي خودمان نداشته است. معمولاً نوشته‌هاي خودم را با سؤال آغاز نموده‌ام ( آن‌هم از دوستان عزيز غير كُرد ) و تقريباً توانسته‌ام آنها را از نيات خود آگاه نمايم. معلم بودن باعث شده است تكنيك‌هاي آموزش و نحوه‌ي تأثيرگذاري مثبت در افراد را بياموزم و چنان‌چه نظامي فكر نمايم، هرگز نخواهم توانست به آمال خود در معلم بودن برسم!

دوستان عزيز! تاكنون هرگز سعي در احساساتي نمودن شاگردانم نداشته‌ام و آنرا بر خود حرام كرده‌ام! عصر حاضر، زمان بيداري تمام ملل از جمله‌ ملت كرد بوده است و ما هم با اعتقاد به حفظ هويت و جلوگيري از تخريب شخصيت افراد از هر قشر و دسته‌اي كه باشند، سعي در پند گرفتن از تاريخ و عدم تكرار اشتاباهات گذشتگان و نقد صحيح و اصولي و پرهيز از ناپلئونيزه! شدن ( و تمام تقصيرات را بر گردن دشمنان خارجي و بيگانگان انداختن) داشته‌ايم. بيشترين درصد مشكلات ما، مسائلي بوده است كه خود آنها را به‌وجود آورده‌ايم و ريشه در فرهنگي دارد كه هميشه از روي جهل و تعصب آن‌را بدون ايراد انگاشته و از نقد آن واهمه داشته‌ايم. با تعظيم در برابر زحمات و ازجان گذشتگي نسل‌هاي گذشته در دفاع از موجوديت خود، حال را با دشمن‌تراشي و خودفريبي به هدر نخواهيم داد…

۱۳۸٢/۸/۱۸

 ۱۲/۱۱/۱۹۴۸سال‌روز مرگ شاعر كُرد « يونس دلُدار » است كه شعر مشهور «ئه‌ي‌ره‌قيب» از سروده‌هاي اوست:

…زيندووه قه‌ت نانه‌ويُ ئالاُكه‌مان

هنوز هم هر گاه به يا دوران كودكي مي‌افتم، اولين قسمت آن زمزمه‌هايي است كه هميشه در ابتداي آن «ئه‌ي‌ره‌قيب» قرار دارد…



به جهت سرعت فوق العاده نامطلوب و پايين اينترنت به سختی قادر به کار هستيم و از اين رو از تمام دوستانی که ما را مورد لطف قرار داده و پيام می‌گذارند ولی ما قادر به جوای دادن به آنها نيستيم عذر خواهی می‌نماييم.

 

۱۳۸٢/۸/۱۳

   همچون يك رسالت، به صورت مستمر و پيگر سعي نموده‌ام « تعصب » اين حس ويرانگر را در ذهن شاگردانم حداقل كم‌رنگ‌تر نمايم ولي هيچ‌گاه به اين آرزوي خود در حد انتظار آن نرسيده‌ام…

چگونه است كه شاگردي در اين گوشه از زمين هميشه خود را تنها احساس مي‌كند و گمان مي‌برد كه تمام اقوام دنيا سعي در استثمار او دارند! علت چيست كه چنين معلول پيچيده‌اي را به وجود آورده است؟ « كُرد » بودن چگونه دردي است كه اين‌گونه باعث افتراق آنها از ديگران شده است… تبليغات وسيع و مداوم كه سعي دارد آنها را خودي نشان دهد به چه علت هرگز درصدي ناچيز هم موفق نبوده است؟ آيا تكنولوژي با اين همه پيشرفت نمي‌تواند با آزمايشات DNA ! نژادشان را معلوم كند!!!؟ بالاخره ما هم بفهميم تركهاي كوهي‌اند يا اعراب باديه نشين يا آريايي اصيل! آرزومندم روزي بچه‌هايم را مجاب كنم كه همه قابل احترامند و رعايت حقوق ديگران فارغ از نژاد و دين و … بر ما واجب است هر چند كه « كُرد »‌هم باشيم!!! به اميد روزي كه حكومت‌هاي مركزي با درك واقعيات از رويه‌ي معمول كه تنها نتيجه‌ي معكوس دارد به روال اصولي رو آورده و حقوق اقليت‌هاي نژادي و مذهبي را رعايت نمايند كه ديگر امثال من با چنين مشكلي كه باعث دغدغه‌ي شاگردانم شده است، روبه‌رو نباشيم

۱۳۸٢/۸/۸

 نگين محمودپور:

كارگاهي بزرگ و نوساز با امكاناتي عالي و سيستم‌هايي قدرتمند با شرايط ايده‌آل و آزادي و دموكراسي حاكم بر كلاس همراه معلمي باانگيزه و شلوغ ! و شاگرداني كه هيچ نشاني از دختر بودن! ( در معنا و مفهوم سنتي آن ) را در آنها نمي‌توان مشاهده كرد همه و همه محيطي مناسب را براي تعالي و پيشرفت در گوشه‌اي محروم از هرآنچه كه تصور نمائيد، فراهم كرده‌اند. اوايل سال حسادت از حضور شاگرداني جديد كه آنها را رقيب خود به حساب مي‌آورديم! باعث به وجود آمدن برخوردهايي بين ما و آنها شده بود كه اينك با گذر زمان به رفاقتي تبديل شده است كه به قول آقاي علمي‌زاده اساس اتحاد و هم‌پيماني ناگسستني براي گذر از سنت حاكم و ورود به دنيايي مدرن است كه انسان‌ها فارغ از محدوديت‌هاي رايج و ارتجاعي بتوانند زندگي كنند…امروز براي اولين بار از منزل به كاروان كاربران اينترنت ملحق شدم…( هزينه‌ي هر ساعت اينترنت با سرعت افتضاح! براي من كه پدرم معلم است، يك و نيم درصد حقوق ماهيانه‌ي باباست! ).



نگين عزيز، به مباركي و ميمنت به قول خودت ملحق شدن به كاروان كاربران اينترنت شام جمعه را همه مهمان معلم خواهيد بود!

 ۱۳۸٢/۸/٧

  دومين مجمع عمومي انجمن صنفي معلمان استان كردستان – حوزه‌ي سروآباد در حالي پايان يافت كه به عقيده‌ي اكثر شركت‌كنندگان آزادترين تريبون دو دهه‌ي اخير! را براي ابراز عقيده‌ي معلمان فراهم آورده بود. هر گاه مجبور مي‌شدم به عنوان عضو هيئت‌مديره‌ي انجمن سؤالات (مثلاً)سياسي! دوستان را پاسخ دهم به ياد همكاري مي‌افتادم كه چند روز پيش خبر را به مافوقش چنين رسانده بود كه فلاني (يعني من!) هنرستان را به مكاني براي ابراز عقايد خود تبديل نموده و اذهان شاگردان و همكاران را دارد به انحراف مي‌كشد! زنده باشد آن همكار اداره‌نشين را كه پدرانه به نصيحتم پرداخت و از خطرات انجام چنين كارهايي برايم گفت و در آخر مرا از ادامه‌ي اين روند نهي فرموده و …!!!

نمي‌دانم چرا هر چه را كه به مذاق عده‌اي خوش نيايد سياسي ناميده و گوينده‌ي آن‌را به سادگي مورد اتهام قرار مي‌دهند! صد بار گفته‌ايم و باز هم: آقا، خانم، به خدا ما از كلمه‌ي سياست حالمان به هم مي‌خورد چه برسد به صحابه‌ي آن شدن…هر چند اعتراف مي‌كنيم كه مثلاً با آمدن ارتش فاشيست تركيه به خاك كردستان به هر نحوي كه برايمان مقدور باشد، جلوگيري مي‌كنيم يا احزاب كردستان عراق را به اتحاد فرامي‌خوانيم و …حالا شما اين‌ را به حساب سياسي‌كاري ما بگذاريد يا نه تفاوتي ندارد چرا كه اگر سياست اين‌است، بله ما هم هستيم!…

به هر حال تا يادم نرفته بگويم كه امسال 18 شاگرد بسيار فعال و زيرك ديگر را در رشته‌ي كامپيوتر ثبت‌نام نموده‌ايم كه گرايش آنها گرافيك است، همان چيزي كه خودم عاشق آنم! اميدوارم سال خوبي را با هم سپري نماييم…

هنرستان را هم به ساختمان جديدي منتقل كرده‌اند كه نوساز است و به تبع آن از كارگاه‌هاي بزرگ‌تر و مجهزتري برخوردار است. ببينيم دوستان محترم جنبش جلوگيري از علوم شيطاني ( از جمله كامپيوتر !) خواهند گذاشت به كارمان ادامه دهيم يا نه؟ به گمانم آنها بيشتر از آنكه با علم مخالف باشند با ترويج‌دهنده‌ي آن سر جدال دارند!

 

ره‌زبه‌ری 82

05/10/2003

۱۳۸٢/٧/29

امروز وقتي كه چهره‌ي برافروخته‌ي دخترانم را ديدم، اولين چيزي كه به ذهنم رسيد درگيري دوباره با خانم حسيني معاون جديد هنرستان بود( كه به علت ديدگاه‌هاي به شدت سنتي و ناتواني در درك واقعيات روز و اصرار بر اداره‌ي مدرسه به روش دوران غارنشيني! مدرسه دچار مشكلات بسيار شده است) كه سرآخر معلوم شد قضيه چيزي غير از اين بوده است:

ديروز شاگردانم بدون مشورت با من ( به جهت آشنايي با شيوه‌ي حل مسائل اينگونه) به منظور حل مشكلي به ديدار آقاي رئيس اداره‌ي آموزش و پرورش شهرستان رفته بودند و سه نفر از آنها به نمايندگي از طرف بقيه‌اي كه بيرون از اتاق منتظر ايستاده، ايشان را ملاقات كرده بودند. شيوه‌ي برخورد آقاي رئيس به حدي در نظرشان دور از شأن يك رئيس بوده كه ناچار از ترك اتاقشان مي‌شوند بدون اينكه رئيس قادر باشد سوألات چند نفر دانش‌آموز را ( كه به جرأت منطقي‌ترين شاگردان خاورميانه! مي‌دانم) به نحوي پاسخ دهند كه به قناعتشان منجر شود… سر كلاس پس از اندكي سكوت معنادار، همگي با خنده وجود چنين رئيسي را به من و تمام همكاران تبريك گفته و به ما حسادت ورزيدند!

آخر «‌حاج عباس » رئيس و همشهري ارجمند، هر چند كه مي‌دانم عمراً از اينترنت استفاده ننموده‌ايد تا بتوانيد نوشته‌هاي ما را بخوانيد ( اكثر كارمندان اداره حتي از هجي كردن آن هم عاجزند! ) بچه‌هاي من حداقل انتظار دارند رئيسي كه 1200 معلم شهرستانشان را رياست ( و نه مديريت ) مي‌نمايند قادر باشند چند دختر دانش‌آموز را راضي از اتاقشان روانه نمايند ( پيش ذهنيت آقاي رئيس و ديگر معلمان شهر و منظقه از من، معلمي است كه به حدي به شاگردانش رو!!! داده است كه نمي‌توان حتي با آنها حرف زد!!! ) اگر پررويي! يعني توانايي بحث و بازخواست از اطرافيان و راحت بودن در ارتباطات اجتماعي با افتخار آنرا مي‌پذيرم!

«‌حاج عباس » عزيز، دخترانم به شدت از شما رنجيده‌اند…به خود بياييم و نسل كنوني را با نسل قبل كه از ابراز آزادانه‌ي عقايد عاجزند، مقايسه نكنيم…بايد پذيرفت كه نمي‌توان جلوي حركت سيال و پوياي نسل كنوني را به سمت آنچه كه درست و مقدس مي‌پندارند، گرفت…

۱۳۸٢/٧/٢٥

يكم: سال‌ها پيش در همسايگي ما خانواده‌اي زندگي مي‌كردند با مادر پيري كه بسيار تظاهر به دينداري مي‌كرد و الحق در انجام فرايض هم كوتاهي نمي‌كرد. زمين‌هاي كشاورزي وسيعي داشتند با محصول بسيار. روزي او را هنگام گفتگو با مادرم در حالي ديدم كه ناراحت و شاكي نشان مي‌داد…ايشان معتقد بودند كه اگر اسلام درصد كمتري را به « زكات » اختصاص مي‌دادند بسيار بهتر و متعادل‌تر بود…!!! بله، آن قسمت از دين را كه به ظاهر، به ضرر مادي ايشان منجر مي‌شد، نقد مي‌كردند و از آن گلايه‌مند بودند! ولي ديگر بخش‌هاي را آن با جان و دل پذيرا بودند!!!!!

دوم: در جامعه‌ي كنوني ما هم گرو‌ه‌ها و افراد بسياري را به سادگي مي‌توان يافت كه از كلمات و واژگان مقدس، در ذهن خود معاني و مفاهيم جديدي ساخته‌اند كه در راستاي منافع مادي و شخصيشان باشد و بخش‌هايي از آن را كه به زيانشان باشد، قبول ندارند!:

نتيجه‌گيري:

- « صلح » بسيار خوب است و بايد « تمدن‌ها » با يكديگر در راستاي رسيدن به آن «گفتمان»‌و « گفتگو»  انجام دهند! ولي چنان‌چه ديگري از آن حرف زد و جايزه گرفت و ما را تحت‌الشعاع عظمت شخصيتي خود قرار داد، بسيار « بد » است و نبايد از آن حرف زد چون اهميتي ندارد!!!

- « اصلاحات » بسيار خوب است! اما تا زماني كه «ديگران» به انجام اين كار مبادرت نموده و خود ما از انجام آن هر گاه كه به زيانمان باشد، خودداري كنيم!!!

- « دمكراسي » عجب چيز خوبي است! ولي آن قسمتهايش كه به رعايت حقوق «ديگران» مي‌پردازد، زياد جالب نيست!

۱۳۸٢/٧/٢۱

  امروز صبح به همراه دوست همكاري كه در مدارس « اردوگاه بارام‌ئاوا » تدريس مي‌كند به قصد تهيه‌ي گزارشي تصويري از وضع آموزش كودكان پناهنده‌ي كُرد عازم اردوگاه شديم. « اردوگاه بارام‌ئاوا » در 25 كيلومتري جاده‌ي مريوان – سنندج واقع شده‌ است و مكان اسكان آوارگان كُردي است كه بيشتر از 15 سال از پناهنده شدن آنها به ايران مي‌گذرد. جمعيت فعلي آنجا را به دليل عدم افشاي آن از سوي شاگردان نتوانستم پيدا كنم !!! وقتي به كلاس سوم راهنمايي مختلطي كه 12 شاگرد دختر و 3 پسر دانش‌آموز ساكنين آن بودند، وارد شدم، تمام فرضياتم را خيال يافتم!!! جو حاكم بر اين‌جا به گونه‌اي است كه كمترين اعتمادي را به هيچ كس و لو آن شخص «معلم» باشد ندارند و در فضاي وحشتناكي به سر مي‌برند. وقتي كه در حضور بچه‌ها به انتقاد از مسوولين اردوگاه پرداختم و با الفاظ تند آنها را …ناميدم! همه از ترس بر جاي خود ميخكوب شده بودند! بيچاره‌ها به دليل ادامه‌ي بقا ياد گرفته بودند كه نبايد چيزي گفت كه سكونت آنها را در اين وحشتستان با مشكلي مواجه سازد…در نظر داشتم پس از ديدن « اردوگاه بارام‌ئاوا » گزارش مفصلي تهيه نمايم كه با ديدن اين وضع از انجام كار پشيمان شدم. در طول 5 ساعت حضور حتي قادر به تهيه‌ي يك عكس نشدم ( همكاران به دليل مسائل خاصي مرا از اين كار منع كردند!!! ). حالا در نظر بگيريد آينده‌ي كودكي را كه در چنين مكاني پرورش مي‌يابد… قرار است با تشويق دوستان معلمم كه در اردوگاه تدريس مي‌كنند، نوشته‌هاي اين دانش‌آموزان را ( كه عدم درج نام آنها را تضمين كرده‌ام! ) هفته‌ي آينده دريافت و در وبلاگ هنرستان منتشر كنم. تا آن‌وقت از گفتن بيش از اين صرف‌نظر مي‌كنم…

نووسراوه له ۳:۳٢ ب.ظ له لایه‌ن س.عیلمی‌زاده .

۱۳۸٢/٧/۱٩

 گذر از دموكراسي پارلماني به مردم‌سالاري الكترونيكي

اسفند ماه سال گذشته و هنگامي‌كه قرار بود انتخابات شوراها برگزار شود، دانش‌آموزي چنان از ناكارآمدي اشكال كنوني مجامع تصميم‌گيري كه با رأي هر چند سال يك‌بار مردم انتخاب شده‌اند، حرف مي‌زد و آن را نقد مي‌كرد كه هر شنونده‌اي را وادار به تأمل و تجديد نظر در افكار خود پيرامون اين مسأله مي‌نمود. انقلاب تكنولوژيكي عظيمي كه كامپيوتر در قلب آن قرار دارد چنان همه‌گير شده است كه مي‌توان آثار و پيامدهاي آن را در جاي‌جاي مناطق جهان مشاهده كرد. تفكر اين دانش‌آموز ماحصل حضور او در مسير اين انقلاب بود. امروزه ديگر قانع نمودن نسل جديد با دلايل سنتي كه تفكر در باره‌ي آن هم جايز شمرده نمي‌شود مشكل و حتي غيرممكن است. نسل امروز به سادگي دريافته است كه الگويي از نظام شهروندي كه اينك در جوامع بشري رايج است، چنان سنتي است و قدمت آن به حدي است كه بايد آن را در موزه‌ها عرضه نمود و در كتب تاريخ از آن بحث كرد. در عصري كه به لطف پيشرفت‌هاي چشم‌گير در عرصه‌ي تكنولوژي و گسترش تكنولوژي اطلاعاتي Information Technology) ) مي‌توان در كسري از ثانيه مرزها را درنورديد و از وقايع گوناگون آگاه شد، جامعه‌ي جديدي شكل مي‌گيرد كه اطلاعات در آن به مثابه يك كالا در اختيار شهروندانش قرار مي‌گيرد. در اين حالت اقتصاد، سياست، فرهنگ و زندگي افراد جامعه چنان تحت تأثير اين تحولات قرار مي‌گيرد كه ناگزير از تغييرات بنياديني مي‌باشند كه بتواند جواب‌گوي نيازهاي آنها باشد. انديشه‌ي تأسيس شهر الكترونيكي از آن زمان مطرح شد كه سرعت و سهولت در انجام امور به عنوان نيازهاي اصلي جامعه‌ي الكترونيكي اعلام شده و مزاياي آن بر همگان آشكار شد. متأسفانه بر اساس آنچه كه در جامعه‌ي ما مرسوم است نسبت به هر دانشي كه علم و آگاهي نداشته باشيم موضع خصمانه گرفته و از آن هراسان مي‌شويم. هر گاه كه حكومت و دولت به اين نتيجه رسيدند كه براي دور نماندن از قافله‌ي علم و تكنولوژي بايد زيرساخت‌هاي مناسب را براي استفاده‌ي عموم از تكنولوژي نوين و مشخصاً اينترنت فراهم نموده و كاربران را در اين امر ياري دهند، مي‌توان چشم‌اندازهاي روشني را براي جامعه تصور نمود كه در آن از مراجعات فيزيكي به سازمان‌ها، فساد اداري، اتلاف وقت، انرژي و هزينه، بي‌نظمي و …خبري نيست. در خوشبينانه‌ترين حالت ممكن و در جامعه‌اي دمكرات هر چند وقت يك‌بار مردم به پاي صندوق‌هاي رأي رفته و كساني را به عنوان نماينده انتخاب مي‌كنند كه تا پايان دوره‌ي تصدي‌گري اين مقام كمترين ارتباط را با آنها داشته و نمايندگان هم به محض حضور در پارلمان وارد جريانات سياسي و حزبي شده و رسالت اصلي خود را فراموش مي‌كنند.

در الگوي پيشنهادي جديد پس از اينكه اكثريت از امكانات اتصال به شبكه‌ي جهاني (International Network) برخوردار شدند، آموزش‌هاي همگاني براي كاربران از سوي حكومت فراهم مي‌شود. در اين حالت شهروندان قادرند هر لحظه كه اراده نمايند با تمام زيرمجموعه‌هاي دولت الكترونيكي ارتباط برقرار نمايند و مسؤلان را در جريان مسائل و مشكلات قرار داده و راه‌كارهاي خود را مستقيماً عرضه نمايند. انتخابات آزاد مي‌تواند از اين راه صورت پذيرد و منتخبين مردم، كساني كه ديگر انتخاب آنها ناشي از گرايشات عشيره‌اي و تعصبات قومي نخواهد بود، پس از راه يافتن به مجالس از همان راهي كه انتخاب شده‌اند ارتباط مداوم و مستمري با موكلان خود داشته باشند و آنها را در زمان‌هاي مناسب در جريان امور قرار دهند. ايجاد حس مشاركت از اولين بازتاب‌هاي چنين حركتي خواهد بود و متعاقب آن اعتماد به چنين سيستمي چنان در جامعه ريشه خواهد دواند كه ديگر هيچ تهديدي نتواند اركان حكومت را با خطر مواجه سازد.

ريچارد اسكويت (R.Askwith) عضو ارشد تحريريه‌ي روزنامه‌ي انگليسي اينديپندنت آن‌سانديز در اين باره معتقد است كه: دموكراسي پارلماني كه در دوران اسب و گاري اختراع شد و به تدريج در عصر بخار تكامل يافت ديگر دوران خود را سپري كرده است. اكنون زمان آن فرا رسيده است كه دولت‌ها راه جديدي براي مشاركت مردم در تصميم‌گيري بيابند.

۱۳۸٢/٧/۱٦

 

همواره پيش به سوي پيروزي!
ميهن يا مرگ!
با تمام شور انقلابي‌ام تو را در آغوش مي‌كشم…
       « چه گوارا»

از زماني كه « گوارا » در 8 اُكتبر 1967 در عمليات رزمي ساخته‌ي سيا « CIA » به دست نظاميان بوليوي زخمي و دستگير و روز بعد تيرباران شد، سال‌ها مي‌گذرد ولي هنوز در مكاني كه هزاران كيلومتر با محل زندگي و مرگ و او فاصله‌ي مكاني دارد، معلمي براي شاگردانش از او مي‌گويد…برنده را هر كسي مي‌تواند حدس بزند…

امروز هم پارلمان تركيه با اعزام نيروهاي ارتش براي حفاظت از صلح!!! ( بي‌چاره صلح!) موافقت كرد…سال‌هاي آينده در مكاني كه هزاران كيلومتر از اين‌جا فاصله دارد شايد بتوان معلمي را يافت كه از قهرماني‌هاي فرزندان ملتي سخن بگويد كه با نوادگان چنگيز و قومي از تبار مغول، فرزندان آتاترك فاشيست مردانه جنگيدند و جان خود را نثار آزادي نمودند…

۱۳۸٢/٧/۱۳

 اول: مبارك باد روز جهاني معلم بر تمام معلمان

دوم: با اطمينان مي‌گويم كه چنانچه « معلمين » عزيز ما از « شغل » شريف معلمي مثلاً اخراج شوند، 99درصدشان قادر به تأمين حتي نان خشك سر سفره‌شان نخواهند بود! چرا كه نه سواد درست و حسابي در كار است و نه از فن و حرفه‌اي آگاهي دارند و نتيجه‌ي چنين احساسي كه خود بهتر از هر كسي از آن آگاهي دارند، پذيرش هر فرماني از سوي هر كس و متعاقب آن سرخوردگي ناشي از چنين عملي مي‌باشد كه زيان اصلي در اين بين متوجه شاگرداني است كه به شاگردي در چنين شرايطي محكوم شده‌اند! به‌راستي كه دانش‌آموزي نزد چنين معلماني سخت‌ترين محكوميت ممكن است!!!

سوم: ناامني در جاده‌هاي بين شهري به حدي گسترش يافته است كه هر روز شاهد تصادفات مرگبار در مسير مريوان – سنندج هستيم كه هر ماهه جان نفرات بسياري را مي‌گيرد. راننده‌ها به علت احساس امنيت ناشي از اين موضوع كه در صورت وقوع جرم و مشاهده‌ي آن از سوي آقايان مأمورين حفظ امنيت جان شهروندان، با پرداخت حق صرف‌نظر!!!به آنان به سهولت از جوابگويي به قانون در امان خواهند بود ( بارها شاهد پرداخت مبالغ نقدي به جناب سروان! و بالاتر بوده‌ام!!!) به جولان در جاده‌هاي غير استانداردي مي‌پردازند كه براي نيازهاي نيم قرن پيش احداث شده‌اند…طي دو روز گذشته شاهد مرگ هفت نفر طي دو فقره تصادف در حدفاصل ده‌كيلومتري جاده‌ي مريوان – سروآباد بوده‌ايم…كي نوبت ما مي‌رسد؟؟؟

۱۳۸٢/٧/۱٠

 «تور»يسم و پيامدهاي آن

امروزه صنعت گردشگري يكي از مهمترين منابع درآمد كشورهايي است كه از جاذبه هاي توريستي برخوردارند. «مريوان» يكي از شهرهاي كردستان است كه از اماكن توريستي فراواني برخوردار است و به همين دليل هر ساله پذيراي تعداد زيادي از گردشگران داخلي و گاهاً خارجي مي باشد، اما در اين رابطه ذكر چند نكته ضروري به نظر مي رسد:

1ـ به علت خلاء فرهنگي حاكم بر جامعه (كه خود بحثي جداگانه دارد) توريسم در حال حاضر و به شكل كنوني آن باعث تغيير و تبديل عناصر و پديده هاي فرهنگي ملي شده و «تور»يست ها كه اكثراً افراد بدون درد جامعه هستند با ظاهر خودباخته كاملاً مشهود در جامعه سنتي (از لحاظ فرهنگي) ما ظاهر شده و از آنجا كه جوانان ما هم به شدت «الگو پذير» هستند، با الگو پذيري از آنها بافت فرهنگي جامعه به هم مي ريزد آنهم نه به صورت مثبت بلكه در شكل منفي آن. چنانكه به سهولت قابل مشاهده است.  امروزه شاهد مسايلي هستيم كه قبلاً هيچ يك از افراد جامعه حاضر به ديدن آنها نبودند اما اينك «نوه هاي ميديا و كيخسرو»! را چه شده است كه بي تفاوت از كنار اين فجايع مي گذرند و وقت را به طرح مسايل بيهوده تلف مي كنند. «تور»يست ها اولين ناقلان اين ويروس خطرناكند.

2ـ مسئولان به شدت به تبليغ جاذبه هاي توريستي شهر پرداخته و هرگز پيامدهاي منفي آنرا در نظر نگرفته اند و گامي در جهت تحكيم زيرساخت هاي فرهنگي جامعه برنداشته اند. اگر گردشگران با ورود به شهر به نفع اقتصاد شهر به خريد پرداخته اند ( آنهم خريد لوازم آرايشي و …كه فقط نمود كاذب دارند) سود آن تنها به جيب سرمايه داراني واريز شده است كه خود به استثمار كرامت انسا نهاي بي شماري پرداخته اند كه رنج حمل وسايل آرايشي و ظروف كريستال و مشروبات الكلي را از آنسوي مرز با تحمل مرارتهاي فراوان و خطرات جاني بسيار در قبال دستمزد اندكي متحمل شده اند و در اين راه و در بازار سياه سرمايه كرامت دختران و پسران جوان باربر ما را به چوب حراج گذاشته اند تا «تور»يست هاي گرامي دست خالي از اين خوان گسترده كه غارتگران كرامت انساني پهن نموده اند، برنگردند. كيست كه نداند بهره مادي واقعي را چه كسان معدودي به جيب مي زنند و زحمت واقعي را چه كساني بر دوش دارند؟ لازم است كارشناسان و صاحب نظران با پذيرش واقعيات راهكارهاي مناسبي را جهت رفع معضلات ناشي از ورود «تور»يست ها به شهرمان ارائه داده تا همگي با استقبال از آن در ساختن آينده اي روشن براي فرزاندنمان بكوشيم و به نحو شايسته اي از امكانات طبيعي خدادادي منطقه استفاده نموده و در معادلات اقتصادي هم اندكي مسائل اجتماعي و فرهنگي و انساني را در نظر گرفته و يكطرفه و تنها به نفع «خود» به تشريح قضايا نپردازيم چه گذر از سنت و ورود به دنياي مدرن با خودباختگي فرهنگي و جايگزين نمودن آن ميسر نيست.

۱۳۸٢/٧/۸

 رنگ، مدرسه، آموزش

انسان از بدو آفرينش تاكنون همواره با رنگ مأنوس بوده و در فضايي آكنده از رنگ زندگي كرده است. جهان پيرامون ما از دو عنصر مهم تجسمي تشكيل شده است: فرم ( شكل ) و رنگ. تمام اشيا و موجودات ابتدا از لحاظ شكل و اندازه احساس شده و سپس پوشش رنگي آنها مورد توجه قرار مي‌گيرد، در عين حال رنگ علامت مشخصه‌ي هر شي‌ء طبيعي است. امروزه تصور جهان بدون رنگ براي افراد غير ممكن است و تمام ارتباطات و دريافت‌هاي عيني به وسيله ي رنگ‌ها حاصل مي‌شود. رنگ‌ها براي زندگي انسان ضروري است ليكن ضرورت آن به حدي نيست كه در صورت نبود آن از زندگي محروم شويم اما نقش بسيار مهمي در زندگي عاطفي و معنوي ما دارند. ما به درخشش روزهاي آفتابي و شادابي رنگ‌ها تمايل بيشتري داريم و از هواي ابري و خاكستري خسته مي‌شويم. اشياء خوش‌رنگ، گل‌ها، درختان سبز،آسمان لاجوردي و … را مي‌ستاييم. رنگ‌ها، به مسرت خاطر انسان مي‌افزايند و بر سلامتي او اثر مي‌گذارند.

تأثيرات روانشناختي رنگ‌ها: اصولاً يكي از ويژگي‌هاي رنگ، جنبه‌ي تأثيرگذاري آن است. يكي از جنبه‌هاي روان‌شناختي رنگ، اثر تشعشعات رنگي روي مغز و روح است. انسان از روزگاران بسيار دور تاكنون تحت نفوذ و تأثير رنگ‌هاي پيرامون خود بوده است و رنگ در همه‌ي اركان زندگي ما رخنه كرده است. هر رنگ از نظر رواني معني و مفهوم خاصي را همراه دارد و در واقع رنگ‌ها تحت تأثير فرهنگ‌هاي مختلف و عوامل جسمي و رواني داراي معاني خاصي شده‌اند. يك رنگ در يك نظام اجتماعي مشخص ممكن است داراي مفهومي باشد كه در نظام ديگر، معني متضاد آن را بدهد. رنگ هميشه معرف و وسيله‌اي براي بيان و ارتباط احساسات و عقيده بوده و هست، به طوري كه مي‌توان با زبان رنگ‌ها صحبت كرد. بشر از قديم‌الايام براي رنگ‌ها، همچون فرم‌ها، مفاهيم نمادين ساخته است كه به اعتبار آنها واكنش‌هاي خودش را نسبت به محيط پيرامون به تصوير درآورد.

بحران رنگ در مدارس: با تمام اين اوصاف، رنگ در نظام آموزش و پرورش ما هيچ جايگاهي ندارد چرا كه اساساً در تدوين قوانين و آئين‌نامه‌هاي مدرسه‌اي و ساخت بناها و فضاهاي آموزشي به آنچه اهميت داده نشده است، بهداشت رواني و وضعيت روحي ساكنين اين اماكن است. سازمان توسعه و نوسازي مدارس كه متولي چنين كاري مي‌باشد با سپردن ساخت مدارس به دست پيمان‌كارهايي كه كمترين سواد بصري و كوچكترين شناخت رواني در اين رابطه ندارند و نيز عدم نظارت درست و اصولي، در خاتمه مدارسي را تحويل مي‌گيرد كه پنجره‌هاي آن نارنجي با پرده‌هاي قهوه‌اي سوخته و ديوارهايش به رنگ زرد خاكستري مي‌باشند!!! ( چنين مدارسي را حداقل در محل خدمت خود به وفور مشاهده نموده‌ام). آيا به‌راستي در بين متوليان امر مي‌توان كسي را يافت كه عالم به معناي ساختاري رنگ‌ها و اثرات بسيار گسترده‌ي رواني آنها باشد؟ اگر چنين كسي وجود دارد كه بايد به درك و دانش او شك كرد و اگر چنين نيست چه كسي جوابگوي وقوع فاجعه‌ي رنگي در مدارس است؟ موضوع ديگري كه در رابطه با اين مسأله قابل بحث است عدم رعايت قوانين رنگي در پوشش معلمان و دانش‌آموزان است. قبلاً به دليل شرايط ويژه‌ي جامعه، ذهنيتي در بين عامه‌ي مردم شكل گرفته بود كه بايستي هميشه معلم ( در اين‌جا بيشتر منظور معلمان خانم مي‌باشند ) با لباس و پوششي به رنگ تيره در محل كار حاضر شوند. امروزه ديگر سياه، سرمه‌اي، قهوه‌اي و رنگ‌هاي هم‌خانواده‌ي آنها كه اثراث ذهني نامناسبي را بر فرآيند آموزش مي‌گذارند ( به سبب خنثي بودن، انزواي رنگي، بي‌تحركي، ترديد، عدم درخشش و ناباوري كه از مشخصه‌هاي اين گروه از رنگ‌ها مي‌باشند ) بايد جاي خود را به رنگ‌هايي بدهند كه تعقل، تفكر و آرامش خردمندانه ( سبز )، تسكين ‌دهنده‌ي هيجان‌هاي دروني، تمركز فكر و انديشه ( آبي )، جواني و شادابي ( نارنجي ) را به دنبال دارند. از معلمي كه با پوشش سياه، علوم پايه را تدريس مي‌كند، به دليل خنثي بودن رنگي فرم و هضم در محيط و ناتواني در جلب توجه ظاهري مخاطب نبايد انتظار داشت شاگردانش را در حد عالي تفهيم نمايد. چه اشكالي دارد كه همين معلم با لباسي به رنگهاي به‌اصطلاح شاد! در كلاسي حاضر شود كه شاگردانش به لحاظ هرم جمعيتي در سني قرار دارند كه طالب نوآوري، كشش، تحرك و سرشار از انرژي هستند! به اميد روزي كه سازمان آموزش و پرورش به اين قناعت برسد كه « پرسيدن عيب نيست » و چاره‌‌ي كار را از متخصصين و روان‌شناسان جويا شود و امنيت روحي و رواني كاركنان و دانش‌آموزانش را مورد توجه قرار دهد.

 

۱۳۸٢/٧/٢

 يكم – مثل اينكه نگراني ما از رفتن خانم « شيخي » مدير زحمتكش و با احساس دبيرستانمان با آمدن خانم باتجربه و باشخصيت مثبتي به نام خانم « احمديان » مي‌رود كه برطرف شود. دوم – باز شروع شد…روزهايي را كه كلاس دارم از مريوان (محل سكونتم) كه در 35 كيلومتري محل كارم واقع شده است با سرويسي مي‌پيمايم كه دو نفر از خانم‌هاي دبير همكار، ما را همراهي مي‌كنند. باز گذاشتن كيف پرمحتوايشان مابين خود! و ما ! كه باعث عذاب روح و تنگي جا و حيرت آقاي راننده است! و بحث بر سر موسيقي كُردي آري يا نه؟ و رنگ لباس‌ها و هنر معلمي و… كه همه را بايد ما به جرم پرحرفي و اين چند واحد هنري كه پاس كرده‌ايم. جواب بدهيم و رفتن سر كلاسي كه پرانرژي‌ترين شاگردان حداقل خاورميانه! ساكنين آن مي‌باشند و چهار روز از بام تا شام با آنها بودن و تحمل متقابل و برگشتن و تكرار…چنان به اين سيكل معتاد شده‌ام، آن روزهايي هم كه كلاس ندارم بايد همين رفتن و برگشتن و تحمل كيف خواهران!!! و البته نرفتن سر كلاس و تنها شنيدن صداي سه مرتبه سوت همگاني بچه‌ها و آنگاه چند دقيقه‌اي سر به سر همكارن گذاشتن (خصوصاً اين داده مرضيه كه وقتي شاگردانش را از يادگيري مطالب جديد درسي ناتوان مي‌بيند بايد گريه‌هايش را در دفتر مدرسه ما به جرم همكار بودن تحمل كنيم!) و …اين « سه نقطه »‌هم عجب به داد ما مي‌رسد. دختران بااستعدادم به حدي مرا از حفظند! كه تك به تك « سه نقطه »‌ها را مي‌فهمند و مي‌خندند! و بعضاً با تلفن و زنگي به منزل، مادرم را از آن آگاه مي‌كنند…! و سپس نصيحت‌ها و بعد به نتيجه نرسيدن‌ها و غر زدن‌ها كه تا كي مي‌خواهي… و … واي كه تحمل اين قسمتش چقدر مشكل است!!!

 

خه‌رمانانی 82

05/09/2003

۱۳۸٢/٦/31

مهر آمد…

  خطر ريزش انار!!!!!!!! 

اول مهر هفت سال پيش، زماني كه به قول كُردها ( ميُشكم پرُ بوو!) را خوب به خاطر دارم. مدت‌ها بود كه خود را براي چنين روزي آماده كرده بودم و تمام حالت‌هاي ممكن را براي مواجه با مشكلات احتمالي بارها و بارها در ذهن خود تكرار كرده بودم…آن‌روز به محض ورود به مدرسه ريزش اناري را كه انتظار داشتم به بهمن خنده‌ي معلمان بي‌انگيزه‌اي تبديل شد كه مرا به جرم تازه‌كار بودن ناوارد و ترسو و قانوني انگاشته بودند. چيزي نگفته و راحت بر صندلي كهنه‌ي « دفتر برادران »! نشستم و پس از اتمام سخنان همكاران، به گفتن چند جمله بسنده كردم:

«براي تمام انسان‌ها، فارغ از دين و جنسيت و مليت و …احترام قائلم ولي هرگز در زندگيم از كسي دستور نگرفته‌ام و در حالتي كه هر كس مرا در موضع ضعف و خود را در موضع قدرت ببيند، تمام موجودات زنده را موش و مگس تصور مي‌كنم! ( كه‌س به پياو نازانم!) هرگز هم قانوني را كه آموزش و پرورش بدون ملاحضه‌ي موقعيت جغرافيايي و فرهنگي منطقه‌ي محل سكونتم وضع كرده باشد اجرا نخواهم كرد…» و به كلاس رفتم. از آنروزها هفت سال گذشته است و بر خلاف پيش‌بيني همكاران آنروزم، سال به سال و روز به روز و لحظه به لحظه بر صبر و تحمل و علاقه‌ام نسبت به شاگردانم افزوده مي‌شود و هر روز بيش از روز قبل نسبت به آنها احساس نزديكي مي‌كنم. نمي‌دانم شما لذت «معلم» بودن را درك كرده‌ايد؟ هيچ چيز را در زندگي به طور قطع نمي‌توان جايگزين چنين احساسي نمود! اميدوارم هرگز شرايط به گونه‌اي پيش نيايد كه از افكار امروزم كوتاه بيايم و چيزهايي را اينك گناه مي‌پندارم، وادار به انجام آن گردم…استقلال فكري، عشق به انسان‌ها و همراهي با جريان‌هاي اصيل روز و نوانديشي را رمز موفقيت معلم مي‌دانم…به اميد مشاهده‌ي روزي كه تمام معلمان و خصوصاً معلم كُرد را آنگونه ببينيم كه شايسته‌ي معلم است…

۱۳۸٢/٦/٢۸

  چيزي به زمان بازگشايي مدارس باقي نمانده است…

امسال شاگردانم را هر گاه كه در بيرون از مدرسه مي‌ديدم، بر خلاف عادت جعلي! و هميشگي حاكم بر اين‌جا، مرا با نام كوچك همراه با كلمه‌ي « كاكه » خطاب قرار مي‌دادند. در اينجا رسم است كساني را كه مزدبگير و مستخدم دولت هستند، با كلمات آقا و خانم صدا مي‌زنند. مثلاً آقاي مروتي يا خانم رحيمي…به گمانم استفاده از واژگاني كه تداعي كننده فرهنگ بورژوازي حاكم بر جامعه‌ي سابق ما هستند، امروزه ديگر بايد مكروه پنداشته شوند. « آقا » و « خانم »ي كه خاص طبقه‌ي بزرگ‌زاده! و اشراف بوده اينك ديگر كاربردشان دور از انديشه‌ي آزاد است ( البته منظور جامعه‌ي كُردي است كه خود داراي زباني با اصطلاحات بي‌شمار و بسيار غني مي‌باشد ). در كُردي معادل بسيار زيباي « كاكه » و « داده » را براي اين كلمات وارداتي داريم: كاكه كه علاوه بر تعيين جنسيت، برادر بزرگتر هم معني مي‌دهد و مخاطب را از خود بزرگتر نشان داده و از اين نظر تا حد معقولي احترام‌آميز است، « داده »‌هم به همين گونه خواهر بزرگتر از خود هم معني مي‌دهد…

اكثريت قريب به اتفاق همكارانم به شدت از اين موضوع ناراضي هستند كه آنها را كاكه يا داده صدا بزنند! ما كه بدون توجه به اين موضوع، هميشه آنها را با همين كلمات مورد خطاب قرار مي‌دهيم! بگذار هزاران بار هم بي… و دهاتيمان بخوانند!!!

 

۱۳۸٢/٦/٢۳

 هر گاه كه «شاگردان» از «معلم» الگويش را مي‌پرسيديم، بلادرنگ «پدربزرگ»ي را نام مي‌برد كه عشق به انسان‌ها را به او آموخته بود…امروز شراكت در غم از دست دادن معلمي كه آموخته‌هايش به واسطه‌ي معلمي ديگر به ما منتقل شده است، تنها كاري است كه از توان ما برمي‌آيد. به همين منظور يك هفته سكوت را فرياد خواهيم زد و براي معلممان بردباري طلب داريم. مسلماً مرگ قادر به نابودي انديشه‌هاي انساني ايشان نخواهد بود چرا كه ما زنده‌ايم…

شاگردان كلاس كامپيوتر هنرستان دخترانه‌ي عفت – كُردستان

۱۳۸٢/٦/٢٢

چند روزييه كه ISP هاي ارئه دهنده‌ي خدمات اينترنت در مريوان دچار مشكل شدن و نتيجش اينه كه ما از دسترسي به اينترنت محروميم و منهم الان اين يادداشت رو از سنندج مي‌نويسم. اميدوارم هر چه زودتر مشكل حل شود ( و البته كسالت شديد آقاي علمي‌زاده همچنين) البته چيزي به بازگشايي مدارس نمونده و فعاليت‌هاي ما با رفتن به مدرسه چند برابر مي‌شه و از اين وضع درمي‌آييم…

خلاصه ببخشيد از اينكه نمي‌تونيم سروقت بلاگ رو به‌روز كنيم…  روناک عزيزی‌پور

۱۳۸٢/٦/۱۸

  ديروز به قصد ديدن ديدن دوست دندانپزشكي به مطبش رفته بودم و در سالن انتظار مطب كه در ساختمان پزشكان واقع شده و قاعدتاً بيماران چندين پزشك همزمان در همان‌جا به انتظار نشسته بودند در حال فكر كردن به موضوعي بودم كه صداي فرياد مرد ميانسالي را شنيدم كه به زمين و زمان بد و بيراه مي‌گفت. وقتي كاشف به عمل آمد معلوم شد از رفتار چندين نوجوان ناراحت شده بودند كه به نظرش حركات زشتي را مرتكب شده بودند و حرف‌هاي زننده‌اي بين خود رد و بدل كرده بودند. با هر زحمتي بود او را آرام كرده و به بيرون مطب بردم. ديدن چنين صحنه‌هايي به حدي برايم تكراري شده است كه كمتر به آن فكر مي‌كنم. ارتباط بين نسل‌ها به شكلي خطرناك از هم گسسته شده است و مي‌رود كه فاجعه بيافريند. تا زماني كه بزرگ‌ترها، بچه‌هايشان را نادان تصور نمايند و بچه‌ها هم بزرگترهايشان را سنتي و مرتجع! بپندارند دور باطلي جريان خواهد داشت كه نبايد انتظار نتيجه‌ي مثبتي را از آن داشت.       هميشه در كلاس به جاي ايستادن در برابر جريان‌هايي كه شاگردانم به راه مي‌اندازند ( و اينك به دليل پيشرفت‌هاي همه جانبه در حال‌گيري! و عصباني كردن معلمان توسط بچه‌ها، راه‌كارهاي نويني را براي مقابله طلب مي‌كند ) و شكست در برابر اراده‌ي جمعي آنها، با همراهي جريان و فروكش كردن آن همراه با رهبري خود نتايج عالي و دلخواه هر دو طرف را شاهد بوده‌ايم. زماني كه نسل حاضر دريابند كه به جاي درك احساساتشان ( حال چه درست باشد چه اشتباه ) راه تحقيرشان را در پيش گرفته‌اند، به شدت به جبهه‌گيري پرداخته و قادرند مسائل بسيار ناگواري را به وجود آورند كه حل آن وقت و هزينه‌ي بسياري را مي‌طلبد… هميشه در روزهاي آغازين سال‌تحصيلي انتظارات خود از بچه‌ها را برايشان تشريح كرده و انتظارات دانش‌آموزان از كلاس و خود را هم يادداشت مي‌كنم. براي مثال هميشه به آنها گفته‌ام كه به دليل شناخت و تحصيلاتي كه در رشته‌ي هنر داشته‌ام، به شدت از فرهنگ « انتخاب رنگ » در تمام زمينه‌ها توسط مردم ناراضي هستم و آن را نكوهش مي‌كنم ولي هرگز راضي نيستم كه شاگردي را به خاطر انتخاب رنگ پوشش خود مورد بازخواست قرار دهم هر چند كه كارش از نظر من اشتباه باشد. نظارت استصوابي! بر شاگردانم را هميشه تقبيح كرده‌ام و به شعور آنها ( هر چند به شدت اشتباه هم باشد ) احترام مي‌گذارم به همين دليل هم احساس رضايت بسياري از كارم داشته‌ام و از آن لذت مي‌برم. البته شايد بيشترين دليل درك متقابل ما كم بودن اختلاف سني بين من و آنها باشد! نمي‌دانم شما چه فكر مي‌كنيد؟؟؟ چه راه‌كارهايي براي مقابله با بحران عدم درك نياز نسل‌ها توسط يكديگر را پيشنهاد مي‌كنيد؟ پاسخ صحيح و منطقي به چنين سوألي براي موفقيت در امر معلمي بسيار مهم است…

 

۱۳۸٢/٦/۱٤

    با همكاران شركت كننده در دوره‌هاي آموزشي ICT 

«هه‌ورامان» – كارگاه كامپيوتر دبيرستان « سه‌يدي » – تيرماه 1382

« پايگه‌لان » – كارگاه كامپيوتر دبيرستان دكتر حسابي – مرداد ماه 1382

۱۳۸٢/٦/۱۱

حقارت تا چه حد؟؟؟

« دوستي » را سال‌هاست بسيار ارزشمندتر از « برادري » مي‌دانم. چه بسيارند كساني كه از يك پدر و مادر هستند ولي هيچ احساسي نسبت به هم ندارند و فاصله‌ي ديدارشان با هم گاهي به چند سال ميكشد! با اين اوصاف « دوستي » دارم كه از دوران كودكي با هم بزرگ شده‌ايم، سال‌ها سر يك ميز باهم درس خوانده‌ايم و بيشتر از هر كس با هم مأنوس بوده‌ايم. چند ماهي است كه دوست ما ازدواج كرده‌اند و زندگي جديدي را آغاز نموده‌اند. نتيجه‌ي سال‌ها تحصيل در دانشگاه اين است كه علي‌رغم تمامي ادعاهايي كه دارند وقتي كه مي‌خواهند حرفي از همسرشان به ميان بياورند، به جاي « نام » ايشان، از كلمه‌ي كُردي « خيُزانم » استفاده مي‌كنند كه در فارسي « خانواده‌ام » معني مي‌دهد، مبادا نامحرم نامشان را بشنود! كسي نيست به روشن‌فكر‌نماهاي بي‌سواد ما بگويد عقده‌هاي جنسي جامعه‌ي كُرد، ناشي از سخت‌گيري‌هاي بيموردي است كه از قديم در بين ما شايع بوده است و تا زماني كه تابوي « حساسيت فوق‌العاده‌ي حس بينايي و لامسه »ي ما شكسته نشود و مادامي كه با ديدن كوچكترين صحنه‌ي غيرعادي از غير همجنس و لمس جزئي‌ترين بخش بدنش تحريكات عصبي شديد رخ دهد، خانه‌هاي فساد روز به روز بيشتر گسترش خواهند يافت و مسائل اخلاقي جامعه بيش از بيش حادتر خواهند شد. واكسينه كردن و حساسيت زدايي چنين موارد جزئي كه اينك براي ما بسيار بزرگ مي‌نمايند، وظيفه‌ي ماست كه با قشر نوجوان جامعه سر و كار داريم ولي بارها سر همين موضوع با انواع اتهامات مواجه شده‌ام كه هر « انساني » با شنيدن آنها از انسان بودن خود خجل خواهد شد! به اميد روزي كه همسرانمان را حداقل نزد « دوستانمان »، «‌خيُزان » نناميم و هنگام نشستن سر سفره‌ي غذا، « خيُزان »‌جدا از دوستانمان و به تنهايي به صرف غذا مشغول نشوند! زندگي در جامعه‌ي بدوي، چنين آرزوهايي را به دنبال دارند!!! حقارت تا چه حد؟؟؟

۱۳۸٢/٦/۱٠

  تلفات! 

       ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم            موجيم كه آرامش ما در عدم ماست خانم هيوا شيخي، مدير خلاق و مدبر هنرستانمان بر اثر رفتارهاي زننده و دور از شأن گروه … معلمان مجبور به استعفا شده‌اند. سال تحصيلي گذشته هر چند وقت يك‌بار، تهديدهاي معلم‌نماهايي كه هيچ عملي را براي خود نامشروع نمي‌پنداشتند، مدير بااحساس و موقر ما را تحت فشار شديد رواني قرار مي‌دادند كه البته وجود من در اين آموزشگاه كمتر از حضور خانم شيخي كارساز بوده و خواهد بود و اگر زودتر آگاه مي‌شدم قطعاً پيشدستي مي‌كردم و با رفتن از اينجا مانع استعفاي ايشان مي‌شدم. افرادي كه با ذهنيت و افكار كوتوله‌ي خود فكر مي‌كنند انديشه‌ها را مي‌توان ترور كرد ( همچون ترور شخصيت كه حداقل در مورد من اقدام به انجامش نمودند و خوشبختانه موفق به انجام آن نگشتند ) خواهان معلمي هستند كه لب فرو بندد و مسائل را از ديد آنها نظاره نمايد. اين افراد هر نوع تجاوز به يافته‌هاي پيشين را نامشروع و مخالف عقيده‌ي خود مي‌پندارند و مجري آنرا برگشته از آنچه مقدس مي‌خوانند! كلوخ‌اندازيشان را در نظر داريم با گل و سبزه پاداش دهيم باشد كه طريق مهرورزي را بيازمايند و بياموزند و لذت انسان بودن را براي يك‌بار هم كه شده درك نمايند. انسان بودن بسيار سهل و آسانتر از ناانسان بودن است!!! و بعضي‌ها چه راه مشكلي را برگزيده‌اند!

 

۱۳۸٢/٦/۸

  اي مردمان اُرفالِس، شما مي‌توانيد دُهُل را در پلاس بپيچيد و سيم‌هاي ساز را باز كنيد، اما كيست كه بتواند چكاوك را از خواندن باز دارد؟     

                                                  ـــــ پيامبر – جبران خليل جبران – ن.دريابندری ـــ فصل قانون –

متأسفانه حجم زياد كارهاي روزانه مانع از نوشتن مرتب مي‌شود و خودم هم از اين بابت متأسفم. ديروز خبر ترور كور را در نجف شنيدم و به عنوان يك انسان آن را به شدت محكوم كردم. ترور و وحشت‌افكني از آن طريق تنها مي‌تواند كار انسان‌هاي زبوني باشد كه خود بهتر از هر كس عدم مقبوليت خود از جانب مردم را دريافته‌اند و دچار بحران مشروعيت گشته‌اند…از ديروز نگرانم از اينكه مبادا تروريستان آشوب‌طلب با فراگير نمودن اعمال ضدانساني خود و كشاندن آن به تمام مناطق عراق آزاد، شادي رفتن ديكتاتور بفداد را به نگراني عمومي تبديل نمايند و دست سياه ترور، كردستان را هم در بر بگيرد… واجب است با محافظت از جان مردم، خصوصاً رهبران جنبش آزاديخواهي مردم عراق، خواب آشوب‌گران شب‌پرست را خنثي نمود و با تثبيت اوضاع كنوني، شاهد به واقعيت پيوستن رؤياي آزادي مردم ديكتاتورزده‌ي عراق شد…

۱۳۸٢/٦/٢

 

زمان: دوم شهريور ماه 1382
مكان: حوزه‌ي امتحانات نهايي سوم متوسطه شهرستان سروآباد – كُردستان

وقتي به عنوان ناظر امتحانات، آقاي ن-ق ( دانش‌آموز سوم رياضي ) را ديدم، تابلوي زندگي وحشتناكشان را به ياد آوردم كه يادآور خاطرات بسيار تلخي بود:

« بندوُلُ » روستايي است كه در ده كيلومتري غرب شهر سروآباد واقع شده است. فقر فرهنگي حاكم بر اين روستا به حدي چشم‌گير است كه هر از چند گاهي باعث خلق فجايع دردناكي مي‌شود. در اين‌جا دختركان 12-10ساله را از همان كودكي به كارهاي خارج‌از توان وادار مي‌كنند و جالب اينكه پسرانشان تسبيح‌ به دست از فرط بيكاري در روستا نتها نظاره‌گر استثمار خواهرانشان به دست خود و خانواده‌شان هستند. نتيحه‌ي چنين تفكري اين است كه تمام خانواده‌ها حتي‌الا‌مكان سعي مي‌كنند خواستگاران دخترانشان را به نحوي رد كنند مبادا نيروي كار خانواده را از دست بدهند. دانش‌آموز مورد بحث ما، خواهري 18ساله داشته‌اند كه تمام پسران منطقه حداقل يك بار به خواستگاريش رفته‌اند! پدر و دايي و عموي اين دختر، غيرت مباركشان گل كرده است كه لابد خبرهايي است كه دخترشان اين همه خواستگار دارد! نتيجه اين‌كه پس از هر بار خواستگاري او را به شدت كتك زده و لكه‌ي ننگش مي‌خوانند! آخرين روزهاي اردي‌بهشت‌ماه امسال، اين دختر روزي به يكي از دوستانش مي‌گويد كه تنها راه آسايش را در خودكشي مي‌بيند. غروب همان روز به كنار رودخانه‌ي پايين روستا رفته و سرنوشت خود را به دست آب‌هاي خروشان « دووالاُن » مي‌سپارد. 35روز بعد جسد او را در حالي از آب مي‌گيرند كه چيزي از آن باقي نمانده بود. 15 روز بعد از خودكشي نامبرده و قبل از كشف جسدش. ديگر دوست و هم‌سن او به همان دلايل در همان جا و به همان شيوه خودكشي مي‌كند و دو هفته بعد جسد او را هم از آب مي‌گيرند. دو هفته قبل هم 6 نفر از دختران آبادي به نيت خودكشي دسته‌جمعي به همان مكان رفته لكن قبل از اقدام به اين كار اهالي روستا از جريان آگاه شده و سراسيمه خود را به كنار رودخانه رسانده و از كارشان جلوگيري مي‌كنند. پارسال هم گروهي 7-6 نفري از دختران به نيت فرار از محيط وحشتناك و آلوده‌ي روستا اقدام به فرار مي‌كنند كه چند روز بعد آنها را شهري ديگر مي‌يابند و برمي‌گردانند. « بندوُلُ » با كمتر از هزار نفر جمعيت شاهد وقوع چنين فجايعي آن‌هم در مدت زمان كوتاهي بوده است كه عمق بحران را به خوبي آشكار مي‌كند. تا زماني كه صورت مسئله را پاك كنيم و به زدودن آثار مخرب فرهنگ تبعيض جنسي اقدام نكنيم، بايد هر روز نظاره‌گر وقوع چنين فجايعي باشيم. نقد زواياي تاريك فرهنگ، به معني ضديت با كليات فرهنگي نيست و هر گاه لازم شود و تا آخر، ضعف و ناواني فرهنگ خودي را در تبيين حقوق زن و به رسميت شناختن آن فرياد خواهيم زد.

به اميد روزي كه چنان براي انسانيت ارزش قائل شويم، كه همگي خود را انسان احساس كنيم!!!

 

۱۳۸٢/٦/۱

استخدام پاره وقت يا استثمار تمام وقت

ديروز آزمون استخدام معلمان حق‌التدريس در سراسر كشور برگزار شد و من هم به عنوان مراقب آن را از نزديك مشاهده كردم. سر جلسه‌ي امتحان بسياري از هم‌كلاسي‌هاي سابقم را كه از دانشگاه‌هاي معتبر فارغ‌التحصيل شده و اينك براي استخدام به عنوان معلم پاره‌وقت با هم رقابت مي‌كردند، ديدم. اين دوستان در صورت پذيرفته‌شدن در آزمون به ازاي هر ساعت تدريس مبلغ 500 تومان به عنوان حق‌الزحمه دريافت مي‌كنند و در هفته تنها مجاز به 18 ساعت تدريس‌ مي‌باشند. در روزهاي تعطيل هم چيزي دريافت نمي‌كنند، با اين حساب ماهيانه در صورتي كه در آن ماه تعطيلي رخ ندهد، با ضرب 18 در 500 و 4 هفته، عدد 36000 به دست مي‌ايد با واحد تومان!

خود حساب كنيد اوضاع روحي و رواني و اقتصادي چنين معلمي را. يكي از دوستان چندي قبل در « سيروان » مطلبي را با عنوان ( استخدام پاره وقت يا استثمار تمام وقت ) نوشته بودند كه گويا چندان به بيراهه نرفته بودند! مواظب باشيد هيچ‌وقت هواي معلم پاره‌وقت شدن به سرتان نزند!